Vikan - 12.10.1972, Qupperneq 40

)
RAFMAGNS-
MIÐSTÖÐVARKETILL
ELDAVÉLASETT
Við Oðinstorg, sími 10322 - Hafnarfirði, sími 50022
Sendum gegn póstkröfu - Greiðsluskilmálar
Hann kom til Liverpool-
stöðvarinnar og hafði þar tal af
starfsmönnunum, viðvikjandi
farmiðunum. Hann gaf þeim ná-
kvæma lýsingu á ungfrú Bartlett,
og bað þá komast eftir, hvort hún
mundi hafa farið meö lestinni kl.
8.25, þann tiunda.
og innan stundar kom Jarrold
þangað til hans. — Ég hef hér tvö
smáatriði, sem yður gæti þótt gott
að heyra, sagði hann. — I fyrsta
lagi er ég kominn gegn um allan
listann, eða því sem næst. Ég
komst að þvi, að ýmsir þeirra,
sem þar eru skráöir, hafa verið
heima hjá Rawlinson þennan dag,
en þeir eru ekki llklegir til aö vita
neitt frekar. En af hinum hitti ég
engan, sem hafði séð ungfrú
Bartlett þennan dag, né næstu
undan. En mér er sagt, aö hún
hafi verið i næturklúbb, þar sem
hún virðist alli'el þekkt, að kvöldi
þess þriðja.
— Daginn, sem hún kom heim
frá Waldhurst? Þaðerlitið gagn i
þvi.
— Að visu. En mér er sagt, að
þá hafi hún veriö í alveg sér-
staklega góðu skapi og ekki talað
um annað en allt það, sem hún
ætlaði að gera þegar hún væri
orðín rfk. Hún sagöist nú loksins
vera búin aö finna aðferð til aö
græða peninga, og það mundi
ekki aðeins koma sjálfri henni að
gagni, heldur lika nokkrum
vinum hennar. En ekkert vildi
hún tala um, hver þessi aðferð
væri.
— Jæja, þetta er að visu eftir-
tektarvert á sinn hátt. Það virðist
styðja þá kenningu, að hún hafi
verið þátttakandi I einhverju
fyrirtæki. Og ég þori að veöja, að
bæði Vilmaes og ungfrú Carroll
hafi verið með I þvi. Var það
nokkuð fleira, Jarrold?
Ég fór og talaði viö þessa tvo
skransala, sem ungfrú Carroll
benti okkur á. Þeir þekktu báðir
ungfrú Bartlett, en höfðu ekki séð
hana um nokkurt skeið. Annar
þeirra sagðist óska, að hann gæti
verið í félagi við hana, af þvi að
hún virtist hafa einhverja undur-
samlega gáfu til að kaupa
verðmæta muni fyrir sama sem
ekkert.
— Hann hefði átt að segja okkur
frá bögglinum, sem hún hirti,
tautaði Hanslet. — En áfram með
söguna.
— Ég veit nú ekki fleira um
ungfrú Bartlett. Þaö siðasta, sem
ég gerði, var að fara til Chelsea
og hitta menn I B-deildinni. Ég
fann lögregluþjóninn, sem var á
verði í Belmont Street þessa nótt.
Hann kannaöist vel viö nr.. 14 og
hafði oft tekið eftir þvl, aö bilar
staðnæmdust þar, seint á nóttu og
snemma morguns. Þetta sýndist
vera eina húsið þarna I götunni,
þar sem fólk virtist vera svo lengi
á fótum að jafnaði. En hann sá
engan bil stanza þar þessa nótt
eftir miðnætti. Aftur á móti sagöi
hann mér, að þegar hann fór
þarna fyrir hornið um klukkan
tvö þá um morguninn, þann
ellefta, sá hann konu á gang-
stéttinni langt i burtu og hún sneri
inn I eitt húsið. Hann er nokkurn
veginn viss um, að það hafi verið
húsið nr. 14, af þvi að það var
hægra megin i götunni, og þegar
hann kom þar að seinna, sá hann,
að nr. 14 var eina húsið þar sem
ljós var I glugga.
— Þetta er ágætt, Jarrold, sagði
Hanslet. — Náttúrlega væri þessi
vitnisburöur mannsins ekki
mikils virði fyrir rétti, en hann er
nógu góöur handa mér sem
ástæöa til aö hafa tal af þessari
fálátu ungfrú Carroll.
21. kafli.
Eftir aö Hanslet var farinn frá
Priestley um kvöldið, sat
húsbóndinn lengi, þögull og hugsi.
Harold, sem var farinn að þekkja
hin ýmsu svipbrigði húsbónda
sins, sá, að nú var hann I þungum
þönkum yfir þvi sem Hanslet
hafði sagt honum, og auk þess
ekki sem ánægöastur með
niðurstööur Hanslets.
Fyrstu orðin, sem hann sagði,
sönnuðu þetta: — Auðvitað getur
verið að ungfrú Carroll sé
morðinginn, sagði hann, og þessi
kenning Hansiets getur ef til vill
til sanns verar færzt. En hrædd-
ur er ég um, að erfitt reynist aö
koma fram með sannanir gegn
henni. Þetta morð er mjög
vandlega undirbúið, og nátt-
'úrlega mætti finna likur, sem
mundu sannfæra hvern
meöalmann, en þær mundu bara
ekki sannfæra neinn kviödóm,
sem auk þess sakfellir ekki
kvenmann fyrir gott orð.
Auövitað stendur mér hjar-
tanlega á sama um sektardóminn
sjálfan, en málið er eftirtektar-
vert sem glæpamál og mér þætti
gaman að leysa gátuna — bara
sjálfum mér til skemmtunar.
Harold brosti, svo að Htið bar á.
Hann vissi vel, aö húsbóndi hans
mundi ekki hætta fyrr en gáían
væri leyst, en hitt var hugsanlegt,
að enda þótt hann leysti hana,
mundi hann þegja yfir ráðningu
hennar. — Ef til vill veröur
Hanslet fulltrúi einhvers visari,
þegar hann heldur áfram rann-
sóknunum, sagði hann.
— Já, þaö er vist ekki vert aö
40 VIKAN 41.TBL.