Vikan - 12.10.1972, Qupperneq 41

segja meira en „ef til vill”,
svaraði Priestley. Ég get ekki
varizt þeirri hugsun, aB hann sé
það sem kallað er að fara aftan að
siðunum. Hann er allur I þvi, sem
skeði sjálfan morödaginn, en
hirðir ekkert um hitt, sem leiddi
af sér morðið. Til dæmis þóttist
hann sannfærður um eitthvert
samsæri milli ungfrú Bartlett og
' Vilmaes. Ekki einusinni þetta er
sannað, enda þótt flest bendi til
þess, að þetta samsæri hafi verið
staðreynd. Svo ályktar hann — og
þar virðist mér hann hafa minna
fyrir sér — að ungfrú Carroll hafi
verið með í samsærinu. En þrátt
fyrir það hefur hann ekki látiö sér
detta ihug að rannsaka, um hvað
þetta samsæri snerist og hefur
það þó — hafi það raunverulega
verið til — verið drjúgur þáttur i
morðinu.
— Ég get ekki séð, hvað hann
gat gert, vogaði Harold sér að
segja. — Vilmáes og ungfrú
Bartlett voru bæði dáin og
óliklegt, að mikið sé upp úr
umsögn ungfrú Carroll aö hafa.
— Þaö er ekki nema alveg rétt,
en engu aö siöur ætti það ekki'að
vera óvinnandi vegur að komast
eftir þvi, hvers eðlis. þetta
samsæri þeirra hefur verið. Ég
held okkur sé óhætt aö ganga út
frá þvl, að það hafi fyrst komizt á
döfina meöan ungfrú Bartlett
dvaldi I Quarley Hall, og þar eigi
að leita að aðdragandanum að
þvi. Og ég efast ekki um, aö ef
maður talaöi við allt þjónustu-
fólkið þar, mætti skeyta þær
upplýsingar saman og finna eitt-
hvað út úr þeim.
— Já, en þessar upplýsingar
eru þegar fengnar, þvl aö Everley
er búinn að fara þangað oftar en
einu sinni.
— Já, en ekki til að spyrja þar á
þessum grundvelli, og hefur auk
þess ekki beitt sér sérlega mikiö,
eins og skiljanlegt er. Hann
virðist bera einhverja sérstaka
lotningu fyrir Partington og ég-
minnist þess ekki, aö hann hafi
einusinni talað við ungfrú Par-
tington. Og þó hljóta að vera ýms
atvik I sambandi við dvöl ungfrú
Bartlett þar á heimilinu, sem
einhver hlýtur að vita. Ég er ekki
að gefa I skyn, að þessi atvik séu
beinllnis viðkomandi málinu, sem
um er aö ræða, en öll samantekin
gætu þau þar fyrir gert talsvert
gagn.
— Kannski þér vilduö benda
Hanslet á þetta, sagöi Harold. En
hann komst ekki lengra, þvi aö
húsbóndi hans tók fram I fyrir
honum. — Nei það held ég ekki
væri ráðlegt, sagöi hann. —
Lögreglumaöur, hversu duglegur
sem hann er, hefur alltaf baga af
þvl að vera lögreglumaður þegar
við er að eiga fólk eins og Par-
tington og systur hans. Hann
getur I rauninni ekki annað gert
en spyrja. Hann getur ekki setzt
á bekk meö svona fólki og tekið
þátt I kjörum þess, eins og jaf-
ningi. Og jafnvel þó að Hanslet og
Everley gætu það, mundi þeim
finnast þetta tóm tlmaeyðsla, og
kannski með réttu. Þeirra verk
er að finna spor, sem gætu orðiö
rakin til morðingjans. En mitt
áhugamál er að leysa gátuna með
öllum hennar skúmaskotum og
útúrkrókum. ' Tókuö þér eftir
heimilisfangi Partingtons I
London?
Þessi spurning kom svo snöggt,
að Harold hrökk við. Hann leitaöi
I skránni og sagði sfðan: — Queen
Anne Street 147, London W.al.
En dr. Priestley var ekki að
hlusta. Hann tók papplrsblað og
fór að skrifa með ill-læsilegri
rithönd. Orðsendingin, sem hann
skrifaöi, var sýnilega stutt og
gagnorö. Hann braut saman
blaðið og stakk þvl I umslag. Þá
fyrst leit hann upp aftur. — Hvar
sögðuð þér, að þetta heimilisfang
væri?
Harold endurtók það og
húsbóndi hans lauk við utaná-
skriftina. Ég þyrfti að biðja yður
að afhenda þettá sjálfur, sagði
hann. — Mér er sagt, aö Par-
tington verði þarna við á morgun.
Við höfum mikið að gera i fyrra-
máliö, en eftir hádegið ætla ég að
biðja yður að afhenda Par-
tington bréfið I eigin hönd.
"Þannig atvikaöist það, aö um
klukkan hálfþrjú næsta dag, kom
Harold I Queen Anne Street nr.
147. Þetta var stórt og tignarlegt
hús, eins og flést önnur þar I
kring. Harold nringdi bjöllunni
og brátt voru dyrnar opnaðar og
roskinn, tlgulegur maöur stóð I
dyrunum og virtist helzt hafa
farið I svarta, þrönga frakkann I
mesta snatri. Hann hneigði sig
samt viröulega og hélt hurðinni
opinni, svo aö gesturinn gæti
gengið inn.
— Ég er með orösendingu til hr.
Partingtons, sagöi Harold. —
Gæti ég fengið aö tala við hann,
rétt sem snöggvast?
— Því miður ekki I bili, svaraði
maðurinn. — Hr. Partington fór
úr borginni klukkan ellefu, en ef
skilaboðin eru mjög árlðandi,
gætuð þér komiö þeim til hans til
Quarley Hall, Essex. Ég skal
gefa yður simanúmerið, ef þér
viljið.
— Nei, svo áriðandi er það ekki,
sagði Harold vingjarnlega. — Svo
að hr. Partington fór héöan
klukkan ellefu? Þá var leiðinlegt,
að ég skyldi ekki hafa vit á þvi aö
koma hingað I morgun.
— Já, eða slðdegis I gær. Hann
kom um miöjan dag I gær og var
hér I nótt.
Harold notaði tækifærið lil aö
llta I kring um sig þarna inni, en
sá ekkert öðruvisi en búast mátti
við I húsum af llkri tegund og
aldri. Margar þunglamalegar
hurðir lágu þarna út frá for-
salnum, sem var rúmgóður og
með frekar klunnalegum
húsgögnum, en innst I honum var
fallega útskorinn stigi, sem lá upp
á næstu hæð. En hann sá aö
minnsta kosti, aö allur svipur
hússins bar vott um auöæfi og
smekk.
— Jæja, þetta nær þá ekki
lengra, sagði hann og sýndi á sér
ferðasniö. — Quarley Hall,
Essex, sögðuð þér? Svo að það er
þá hægt að skrifa honum þangaö?
.Maöurinn fullvissaöi hann um,
að bréf, sem þang^ð væru árituð
mundu komast til skila, og Harold
flýtti sér heim til húsbónda sins.
Priestley tók því rólega, að
Haroldhafði ekki hitt Partington
sjálfan. Hann spurði nokkurra
spurninga um húsið og virtist
ánægður er Harold hafði lýst þvi,
eftir föngum. — Það var
leiðinlegt, að þér skylduö ekki
vera dálltið fyrr á feröinni og ná i
hann. Ekki þannig að skilja, að
þaðhafi neina þýðingu. Fáið mér
brófið, og ég ætla að láta það i
annaö umslað.
Dr.Priestley skrifaði nú utan á
bréfið til Quarley Hall og fékk
Harold það til að setja I póst,
Þeir töluðu svo ekki meira um
bréfið og ekki kom Hanslet heldur
þann dag né hinn næsta.
Priestley virtist alveg hafa
gleymt Bartlettmálinu, enda þótt
Harold vissi, að hann mundi ekki
þúrfa mikið til að muna það aftur,
ef svo bæri undir.
En annan morguninn eftir
sendiför Harolds, kom bréf til
húsbónda hans með Quarley póst-
stimpli. Priestley opnaði það
meö ákafa, sem hann átti bágt
með að dylja, las það og rétti það
slðan að Haróld. — Það litur út
fyrir, að hr. Partington langi eins
mikið til að kynnast mér og mig
honum, sagði hann, ánægður.
Harold las bréfið:
„Kæri dr. Priestley, Mér er
það alveg sérstök ánægja. að
jafnfrægur visindamaður og þér
eruð, skuli sýna áhuga á
tilraunum þeim, er ég hef mc-ð
höndum. Auðvitað þekki ég til
rita yðar, þvi aö það hljóta allir
sem við vlsindi fást, að gera. Ég
er á sama máli og þér um það. að
menn eigi ekki að varpa fram
byltingarkenndum kenningum.
án þess að liafa staöreyndir til að
byggja þær á.
Hvað minar tilraunir snertir,
eru þær enn á byrjunarstigi, er ég
hræddur um, og þvi vil ég ekki
byggja neina kenningu á þeim
árangri, sem hingað til hefur
oröið. Og það er kannski óþarfa
bjartsýni, ef ég held, að þessi
árangur sé merkilegur. Ég vil
ekki stinga uppá því, að þér farið
aö leggja á yöur ferð til Quarley
Hall, en ef þér getið komið og
dvalið nokkra daga hjá mér, yrði
mér ósegjanleg ánægja að sýna
yður það, sem ég er aö gera
tilraunir með. YBar einlægur,
Charles Partington.”
KLIPPIÐ HÉR
Pöntunarseðill
Oí
NLU
X
Q
Q.
Q.
■ i
V
I
Vinsamlegast sendið mér sniðið, sem ég krossa framan við, í þvf
númeri, sem ég tilgreini. Greiðsla fylgir með f ávísun/póstávfsun
/frímerkjum (strikið yfir það sem ekki á við).
........ Nr. 69 (8320) Staerðlrt á að vera nr..........
Vikan - Simplicity
i
A
i—
"X3
O
X
m%
70
Nafn
Heimili
KIIPPIÐ HÉR
41. TBL. VIKAN 41