Vikan - 12.10.1972, Side 42

— Þetta er vingjarnlegt bréf
sag&i Harold um leiö og hann rétti
þaö aö húsbónda sinum.
— Já, og þetta er frá mennta-
manni, svaraöi Priestley. En
einmitt af þvi, aö svo margir
hálfmenntaöir menn eru aö þykj-
ast gutla i vísindum, fáum viö
svo oft ýmsar gifurfregnir i
blööunum, sem svo reynast
hégóminn einber. Þessi hr.
Partington viröist vera einlægur
sannleiksleitandi, eri slikir menn
láta fyrst og fremst litiö yfir sér.
Ég held ég þiggi þetta boö hans.
Dr. Priestley svaraöi nú
bréfinu stuttort og þakkaöi
Partington fyrir heimboðiö og
ákvaö að koma eftir þrjá daga.
Siöan sneri hann sér aftur að
verki sinu og var svo önnum
kafinn viö þaö, ásámt skrifara
sinum fram aö kvöldverðartima.
Eftir kvöldveröinn kom Hanslet
i heimsókn og var svo ánægður
meö sjálfan sig, aö hann gat alls
ekki leynt þvi. Priestley gat ekki
stillt sig um aö brosa. — Gleöur
mig aö sjá yöur fulltrúi, sagöi
hann. —*Ég skal ekki neita þvi,
aö ég hef veriö aö búast viö yöur,
slöustu tvo dagana.
— Ég heföi litiö inn fyrr,
prófessor, ef ég heföi ekki veriö
aö biöa eftir aö ná tali af ungfrú
Cárroll, fyrst, en það tókst ekki
fyrrenidag. Hún hefur verið hjá
einhverju vinafólki sinu, skammt
frá Oxford siðan fvrir h»lgi. og ég
vildi ekki vera aö ónáöa hana
þar, en auðvitað hef ég haft auga
meö henni samt. Ég lit svo á, aö
fyrr eöa síðar hljóti hún aö reyna
aö losa sig viö þennan dularfulla
hlut, hver sem hann nú er, og þá
náum við i hana samstundis.
— Þér hafið ungfru Carroil enn
grunaöa um moröiö? sagöi
Priestley.
— Ég er sjalfur sannfærður um
þaö, en hef bara ekki nægar
sannanir til að leggja fyrir
dómstól. Siödn ég kom hingaö
seinast, hef ég veriö i Waldhurst
og talaö viö Everley. Ég haföi
ekki mikiö upp úr þvi, en fann þó
út, hvernig ungfrú Bartlett heföi
getaö komizt I húsiö óséö. En
þegar ég kom þaöan, heyröi ég
nokkuö um ungfrú Carroll, sem
mér finnst vera sæmileg sónnun.
Nú skuluö þér heyra.
Hann sagöi nú frá upplýsingUm
Jarrolds og hélt svo áfram: — Ég
fór sjálfur til Chelsea og talaöi
lengi viö lögregluþjóninn. Hann
er greindur og viröist hafa haft
skilningarvitin hjá sér. Auövitaö
getur hann ekki svariö, aö þessi
kvenpersóna, sem hann sá, hafi
veriö ungfrú Carroll, eöa, aö hún
hafi farið inn I húsiö nr. 14. En
þegar ég hitti hann, var hann
samt sannfæröur um þaö meö
sjálfum sér, og eins og þér skuluð
siöar sjá, haföi hann rétt fyrir
sér.
Ég dokaöi þarna góöa stund,*
eöa þangaö til ég sá ungfrú
Carroll koma heim úr skrif-
stofunni sinni. Ég beiö enn
nokkrar minútur og hringdi siöan
dyrabjöllunni. Hún opnaði fyrir
mér og ég spuröi hana blátt
áfram um ferðir hennar þann
tíunda, og sagöi henni, að
auövitaö væri hún ekki skyldug aö
svara mér.
— Ég veit nú ekki, hvort hún
hefur skilið viö hvaö ég átti meö
þeirri viövörun. Að minnsta kosti
kvaöst hún fús til aö segja mér
allt af létta, og bætti þvi viö,
dálitiö hvefsnislega, aö ég heföi
getaö sparaö mér ómak meö þvi
aö koma beint til sin, I staö þess
aö spyrja hreingerningarkonuna.
Sýnilega var hún búin aö frétta
um þessa fyrri heimsókn mina og
var þvi vör um sig.
— Hún sagðist hafa komiö heim
úr skrifstofunni, rétt fyrir
hálfátta þetta kvöld og boröað
kvöldverö. Þá var mjög hlýtt
veöur, svo að hún fór út aö ganga,
rétt eftir hálfniu. Það er annars
eftirtektarvert, aö þetta hvort-
tveggja kemur alveg heim viö
þaö, sem ég haföi þegar heyrt
annarsstaöar. Ég spuröi hana,
hvert hún hefði fariö út aö ganga
og hún sagöist hafa gengiö yfir
Albertsbrúna, siöan kring um
Batterseagarðinn, þá yfir
Chelseabrúna og loks setiö góöa
stund á bekk á Embankment. Ég
spuröi, hvort hún heföi hitt
nokkurn, sem hún þekkti á
þessari gönguför, og hún kvaö nei
við þvi. Þá spurði ég hana hve-
nær hún hefði komið heim og hún
sagöi klukkan kortér yfir ellefu
eftir þvi sem hun gæti komizt
næst.
Hanslet þagnaöi og sendi dr.
Priestley þýöingarmikiö augna-
tillit. En þegar engin
athugasemd kom, hélt hann
áfram.
— Ég andæföi þessu alls ekki,
en spuröi hana bara, hvaö hún
heföi svo gert. Hún sagöist hafa
setzt viö bók, en af þvi aö bókin
var fremur leiðinleg, heföi hún
sofnað i stólnum. Þegar hún
vaknaöi aftur var klukkan
hálftvö, en þá mundi hún eftir
árlöandi bréfi, sem varö aö
komast i póst fyrir morguninn.
Þaö var til þessa vinafólks
hennar, sem hún var aö koma frá,
þegaréghittihana. Hún hljóp þvi
út og gekk aö póstkassanum viö
endann á Belmont Street, sneri
siöan heim og háttaöi.
— Þetta er nú allt saman
skilmerkilegt. Ég efast ekki um,
aö hún hafi raunverulega sett
bréf i kassann og hægt sé aö
leggja fram umslagiö með réttum
stimpli o.s.frv. Hún hefur sett
það I póst, til þess aö geta sannað,
að hún hafi verið þarna á feröinni
á þessum tima, ef einhver heföi
séö hana. En svo'er þaö gat á
sögunni, aö hún getur ekki bent á
neinn, sem hafi séö hana koma
heim, klukkan kortér yfir ellefu
og fara út klukkan hálftvö eöa
rúmlega það. Ég er viss um, aö
hún hefur sett bréfið i póst á
leiöinni frá Wargrave House.
— Þér hafið ekki komizt aö þvi,
hvernig hún hefur ferðazt
þangað?
— Ekki enn, svaraði Hanslet
ibygginn, — en auðvitað hlýtur
hún að hafa farið I bil, þar sem
engarlestir eru á ferðinni um þaö
leyti. Everley hefur alveg gefizt
upp á að leita uppi fólk, sem hafi
séö bilinn, þar i nágrenninu, en
viö munum fyrr eöa siöar frétta
eitthvað af honum hérnamegin.
Mér er næst að halda, að ungfrú
Carroll, sem er greind kona, hafi
sagt sannleikann, eftir þvi, sem
hún taldi sér óhætt. Til dæmis
held ég, aö hún hafi raunverulega
gengiö yfir Albertbrúna þegar
hún fór út og hafi sagt mér þaö, ef
ske kynni, að einhver heföi séö
hana og þekkt. En af þvi leiöir
aftur, aö hún hefur náö I bilinn
einhversstaöar i Battersea. Ég
hef beöiö V-deildina, sem hefur
umsjón þar, aö rannsaka þetta
nákvæmlega. Viö hljótum aö
finna einhvern, sem hefur séö
vagninn, annaöhvort á útleiö eöa
heimleiö.
— Ef þaö tekst, er þaö
óneitanlega stuöningur viö
kenningu yöar, sagöi dr.
Priestley. — Annars hafiö þér
kannski gaman af aö heyra, að ég
hef fengið heimboð frá hr. Par-
tington i Quarley Hall.
Hanslet glápti steinhissa. Ég
vissi ekki, aö þér þekktuö hann.
— Viö þekkjumst nú heldur
ekki, enn sem komið er, nema
fyrir bréfaviöskipti, svaraöi dr.
Priestley, — en ég vona, að þessi
heimsókn leiöi til kunnings-
skapar. Og ég er hreint ekki
vonlaus um, aö þetta geti oröiö til
þess, aö ég finni eitthvaö, sem
getur legiö til grundvallar þessari
gátu, sem þér eruö aö leitast viö
aö Táöa. Ég á þar Viö þetta
samsæri þeirra Vilmaes og
ungfrú Bartlett.
Hanslet glotti. — Þér gangiö
alltaf vandlega aö verki,
prófessor. En ef ég mætti segja
þaö, held ég, aö þér séuö aö eyöa
timanum til einskis. Bæöi hin
lktnu voru alltof klók til þess að
láta leyndarmál sitt komast til
Partingtons eöa neins annars
þarna i Quarley Hall. Auk þess
hef ég nægar sannanir i hönd-
unum, þegar ég bara er búin að
frétta af bilnum — annað vantar
mig ekki. Og ég er ekki hræddur
um annaö en tilgangurinn meö
samsærinu komi fram viö réttar-
höldin.
Framh. i næsta blaði.
ÞA KOM HÚN ...
Framhald af bls. 11.
Adam er ánaegður yfir því að
siðara hjónaband hans er lög-
legt. „Ég er hamingjusamur í
síðara hjónabandi mínu og ég
bý framvegis með Ellu,“ segir
hann.
En fyrri konan hefur alið
dætur hans upp og harm vill
hjálpa henni eftir megni. hvað
sem lagabókstöfum líður . . .
☆
42 VIKAN 41.TBL.