Vikan - 09.11.1944, Blaðsíða 6

6
VTKAN, nr. 40, 1944
Ralph Paton kapteini, frænda Roger Ackroyci í
Fernly Park, sem lét lifið á mjög sviplegan hátt
á föstudaginn var. Paton, kapteinn fannst í
Liverpool, þar sem hann var um það bil að
stíga á skipfjöl á leið til Ameriku."
Hann braut pappírsörkina saman aftur.
„Vinur minn, þetta mun birtast i dagblöðunum
á morgun."
Ég starði á hann orðlaus.
„En það er ekki satt! Hann er ekki í Liver-
pool!“
Poirot horfði sigri hrósandi á mig.
„Þér eruð svo skarpur. Nei, hann fannst ekki
í Liverpool. Raglan fulltrúi var mjög tregur að
lofa mér að senda blöðunum þessa frétt, einkum
þar sem ég gat ekki sagt honum frá ástæðunni
til þess. En ég fullvissaði hann hátíðlega um það,
að það mundi bera mjög merkilegan árangur,
svo að hann Iét undan, eftir að hann hafði áskilið
sér það, að hann bæri enga ábyrgð á því.“
Ég starði á Poirot. Hann brosti til mín.
„Ég skil ekki,“ sagði ég að lokum, „hvað þér
haldið að þér hafið upp úr þvi.“
„Þér ættuð að nota lltlu gráu frumumar,"
sagði Poirot alvarlegur.
Hann stóð upp og gekk yfir að bekknum.
„Þér hafið verulega gaman af vélum,“ sagði
hann, þegar hann var búinn að athuga ruslið,
sem ég hafði verið að fikta við.
Allir menn eiga sitt hugðarefni. Ég sýndi Poirot
strax útvarpstækið mitt. Þegar ég sá að hann
skildi mig, þá sýndi ég honum nokkrar aðrar
uppfyndingar mínar — smámunir, en það var
hægt að nota þær í húsinum.
„Það er auðséð," sagði Poirot, „að þér hefð-
uð átt að verða uppfyndingamaður, en ekki lækn-
ir. En nú heyri ég dyrabjölluna hringja — það er
sjúklingurinn okkar. Við skulum koma inn í
lækningastofuna.
Ég hafði áður tekið eftir því, að ráðskonan
hlyti að hafa verið falleg. ftú tók ég eftir því
aftur. Klædd í mjög einfaldan svartan kjól, há,
hreinskilin og sjálfstæð eins og alltaf, með stór
‘dökk augu og óvanalegan roða á vöngunum, sem
voru venjulega mjög fölir, ég sá það, að hún
hlaut að hafa verið mjög falleg, þegar hún var
unglingur.
„Góðan daginn, ungfrú," sagði Poirot. „Eáið
yður sæti. Dr. Sheppard er svo elskulegur, að
leyfa mér að nota lækningastofu sína til þess
að ræða dálítið við yður, sem mér liggur mjög
á hjarta.“
Ungfrú Russell fékk sér sæti, róleg eins og
alltaf. Þó að hún hafi verið eitthvað óróleg innra
með sér, þá sýndi hún það ekki á nokkurn hátt.
„Þetta kemur nú allt dálitið undarlega fyrir,“
sagði hún.
„Ungfrú Russell — ég hefi fréttir handa yður.“
„Jæja!“
„Charles Kent var tekinn höndum í Liverpool."
Það sást engin svipbreyting á andliti hennar.
Hún spurði aðeins dálitið þrjóskulega:
„Nú, hvað um það?“
Á þessari stundu datt mér það' í hug — mér
hafði alltaf fundizt það eitthvað svipað, þrjósku-
leg framkoma Charles Kents. Raddirnar tvær,
önnur gróf og ruddaleg, hin mjög kvenleg —
voru einkennilega líkar. Það var ungfrú Russell,
sem röddin hafði minnt mig á um kvöldið fyrir
utan hliðið á Fernly Park.
Ég horfði á Poirot, hugfanginn af uppgötvun
minni, og hann kinkaði lítillega til min kolli.
„Ég hélt að yður þætti gaman að vita það,
það er allt,“ sagði hann blíðlega við ungfrú
Russell.
„Ekkert sérstaklega," sagði ungfrú Russell.
„Hver er þessi Charles Kent annars?“
„Hann er maðurinn, ungfrú, sem kom til
Femly, kvöldið sem morðið var framið."
„Einmitt það?“
„En hann er svo heppinn að geta sannað fjar-
veru sína. Þegar klukkuna vantaði kortér í tiu
var hann í kránni, sem er míluvegar héðan."
„Hann var heppinn," samþykkti ungfrú Rus-
sell.
„En við vitum samt enn þá ekki, hvað hann
var að gera i Fernly — eða hvern hann var að
hitta, til dærnis."
„Ég er hrædd um, að ég geti ekkert hjálpað
yður,“ sagði ráðskonan kurteislega. „Ég frétti
ekkert. Ef þetta er allt —.“
Hún ætlaði að risa upp úr stólnum. Poirot
stöðvaði hana.
„Þetta er ekki alveg allt, sagði hann. „1 dag
hefir nýtt komið í ljós. Það getur verið að Ack-
royd hafi verið myrtur fyrir klukkan kortér í
tíu. Á milli tíu mínútur i niu, þegar Sheppard
fór, og kortér í tíu.“
Ég sá litinn hverfa af andliti ráðskonunnar og
hún varð náföl. Hún hallaði sér fram.
„En ungfrú Ackroyd sagði — ungfrú Ack-
royd sagði —.“
„Ungfrú Ackroyd hefir viðurkennt að hún var
að ljúga. Hún kom aldrei inn i skrifstofuna allt
kvöldið."
„Og þá — ?“
„Þá lítur út fyrir að þessi Charles Kent sé
maðurinn, sem við erum að leita að. Hann kom
til Fernly, en getur ekki sagt hvers vegna hann
fór þangað."
„Ég get sagt yður, hvað hann var að gera
þangað. Hann snerti aldrei hár á höfði Ackroyds
— hann kom aldrei nálægt skrifstofunni. Ég get
sagt yður, að hann gerði það ekki.“
Hún hallaði sér fram. Sjálfstillingin var horfin.
Hræðsla og örvænting skein úr andliti hennar.
„Poirot! Poirot! Ó, trúið mér.“
Poirot stóð upp og gekk til hennar. Hann
klappaði henni huggandi á öxlina.
„Já — já, ég trúi yður. Ég neyddist til að
láta yður tala, þér skiljið það.“
Allt í einu varð hún tortryggin.
„Sögðuð þér satt?“
„Að Charles Kent er grunaður um glæpinn?
Já, það er satt. Þér ein getið bjargað honum,
með því að segja, hvers vegna hann kom til
Fernly."
„Hann kom til þess að hitta mig,“ sagði hún
lágt. „Ég fór út til þess að hitta hann —.“
„1 lystihúsið, já, ég veit það.“
„Hvemig vitið þér það?“
„Ungfrú, það er starf Hercule Poirot, að vita.
Ég veit að þér fóruð út fyrr um kvöldið og skild-
uð eftir skilaboð um það, hvenær þér munduð
koma þangað."
„Já, ég gerði það. Ég heyrði frá honum, að
hann mundi koma. Ég þorði ekki að láta hann
koma inn í húsið. Ég skrifaði honum og sagði að
ég mundi hitta hann í lystihúsinu og lýsti þvi
fyrir honum, svo að hann gæti fundið það. Svo
var ég hrædd um að hann mundi bresta þolin-
mæði til þess að bíða, og ég hljóp út með miða,
sem stóð á, að ég kæmi um tíu mínútur yfir
niu. Ég kærði mig ekki um að þjónustufólkið
sæi mig, svo að ég læddist út um dagstofuglugg-
ann. Þegar ég kom til baka, hitti ég Sheppard
lækni og ímyndaði mér, að honum þætti þetta
undarlegt. Ég var móð, af því að ég hafði hlaup-
ið. Ég hafði enga hugmynd um; að hann kæml
til kvöldverðar þetta kvöld.“
Hún þagnaði.
„Haldið áfram," sagði Poirot. „Þér fóruð út
til þess að hitta hann klukkan tíu mínútur yfir
níu. Hvað töluðu þið sarnan?"
„Það er erfitt, þér skiljið —.“
„Ungfrú," sagði Poirot og tók fram í fyrir
henni, „í þessu máli verð ég að vita allan sann-
leikann. Það sem þér segið okkur þarf aldrei
að komast út fyrir þessa fjóra veggi. Sjáið þér
til ég skal hjálpa yður. Þessi Charles Kent, hann
er sonur yðar, er það ekki?“
Hún kinkaði kolli.^Hún var aftur orðin rjóð.
„Enginn hefir nokkum tíma vitað um það. Það
var langt — langt siðan — i Kent. Ég var ekki
gift . . .“
Erla og
unnust-
iniL
Teikning eftir
Geo. IMcManus.
1. hermaður: Sett’ ’ann niður, hann er svo þungur! Oddur: Guði sé lof að þeir fóru! Nú þarf ég
2. hermaöur: Þú hefir rétt að mæla! Við veroum að fá hjálp! að sleppa burtu!
3. hermaður: Hvar á að láta hann? Hann er laufléttur!