Vorið - 01.03.1944, Blaðsíða 9

VORIÐ
5
*
A
tind-
in-
iim.
Hcr sjást nokkrir skátar frá Akureyri uppi á fjallstindi einum við Eyjafjörð.
fyrir á stórum úlfalda, og búa allt
út til ferðarinnar. Þau ætluðu ekki
að fara ein síns liðs, heldur að
verða samferða mörgum ættingj-
um og vinum; og af því að svo
margir voru í förinni, gekk seint
að komast af stað.
Drengurinn tók ekki þátt í
ferðabúnaðinum, heldur sat hann
hljóður — í öllu annríkinu og
óværðinni — og var að hugsa um
gripina þrjá.
Allt í einu datt honum í hug, að
enn mundi vera tóm til að fara
upp að musterinu og sjá þá. Mikið
var enn ógert, áður en lagt yrði af
stað. Og hann mundi verða kom-
inn aftur í tæka tíð.
Hann flýtti sér af stað, án þess
að geta þess við nokkurn, hvert
hann ætlaði. Honum fannst þess
ekki þurfa. Hann kæmi strax aftur.
Hann var fljótur upp að must-
erinu og inn í súlnagöngin, þar sem
svörtu tvíburarnir voru — stoðir
þær, sem áður er getið.
Og þegar er hann kom auga á
þær, ljómaði andlit hans af gleði.
Hann settist á gólfið hjá þeim og
starði á þær. Og þegar hann
minntist þess, að sá, sem milli
þeirra kæmist, væri syndlaus og
réttlátur fyrir guði, fannst honum
þær vera hið dásamlegasta, sem
fyrir hann hafði borið.
Hann hugsaði um það, hvílíkan
fögnuð það mundi veita, að geta
komizt milli stoðanna; en þær
stóðu svo nálægt hvor annarri, að
það var ógerningur að reyna það.
Þannig sat hann og bærði ekki á
sér langa stund, en honum fannst
það aðeins vera fáein augnablik.
(Framhald).