Vorið - 01.03.1944, Blaðsíða 33

V O R I Ð
29
Milli vonar og ótta.
Haustnóttin þandi hrafnsvarta
vængina yfir hið friðsæla fiski-
þorp, Bolungavik, og svefnengill-
inn tók börnin í faðm sér og svæfði
þau. Kalli í Tungu vaknaði klukk-
an 5 um nóttina við það, að pabbi
hans var að klæða sig. Hann var
formaður og ætlaði að róa til
fiskjar, því að veðrið var svo gott.
Kalli settist upp og þurrkaði
stýrurnar úr augunum, klæddi sig
í flýti og fylgdi pabba sínum nið-
ur að fiskhjallinum. „Flýttu þér
nú aftur heim,“ sagði pabbi hans.
„Ég ætla að sækja hásetana fyrir
þig,“ sagði Kalli og þaut af stað.
Nokkru síðar kom hann aftur. „Ég
er búinn að vekja þá,“ sagði hann.
„Það er gott, vinur minn,“ sagði
pabbi hans. „Ég er orðinn eitthvað
svo þreyttur og stirður.“ Það var
nú engin furða, hann var orðinn
svo gamall, eitthvað um fimmtugt.
Svo kvaddi hann Kalla með kossi.
Sjómennirnir ýttu frá landi, en
Kalli fór heim og sofnaði. Það var
farið að birta, þegar hann vaknaði.
Svartir skýhnoðrar þutu um him-
ingeiminn.
Kalli fór í skólann um morgun-
inn eins og vanalega. En þegar
hann kom heim, varð honum bilt
við, því að pabbi hans var ekki
kominn, en sjórinn og hvassviðrið
jókst með hverri stundu, sem leið.
Dagurinn leið, en ekki kom
pabbi. Húsfreyjan var döpur í
bragði, er hún háttaði og svæfði
yngstu börnin sín. Þegar börnin
voru sofnuð grét hún með þung-
um ekka. Hún vildi ekki hryggja
börnin sín með því að láta þau sjá
sig gráta. Kalli gat ekki heldur
sofnað. Hann var elztur af syst-
kinum sínum, og skildi vel, hve
mikil hætta var á ferðum, ef pabbi
hans kæmi ekki heim. Honum var
þungt um hjartað, er hann heyrði
grátþrungna rödd segja: „Skyldi
ég nú vera orðin ekkja, og hvað
verður þá um blessuð börnin
mín?“ Kalli bældi sig niður í rúm-
ið og grét sig í svefn.
Svona beljaði landsynningurinn
í tvo daga, en að morgni hins
þriðja dags, var kominn austan
strekkingur.
Kalli vaknaði með andfælum
við brimhljóð og stormhvin. Hann
klæddi sig og hljóp út á stétt.
Hann bað góðan Guð að láta koma
logn, en það var eins og stormur-
inn hvíslaði í eyrun á honum: „Ég
blæs bara í seglin hans pabba
þíns.“ Kalli horfði út á sjóinn.
Hann kom auga á bát, sem nálg-
aðist óðfluga. Hann kom upp á
ölduhryggina og hvarf svo aftur
niður í öldudalina. Kalli hljóp
niður í fjöru í því að báturinn
renndi að. Pabbi hans stökk upp
úr bátnum, heilsaði honum með
föðurlegri alúð og þrýsti heitum
kossi á kinnina á honum. „Hefurðu