Vorið - 01.03.1944, Blaðsíða 12

8
VORIÐ
Til miðdegisverðar var svína-
steik og kál, það þótti Filippusi
góður matur, og það var uppá-
haldsmatur föður hans. Hrepp-
stjórinn var svo niðursokkinn í
það að borða, að hann tók ekkert
eftir því, hvað Filippus var sorg-
bitinn og snerti ekki á matnum.
Þegar hreppstjórinn fékk uppá-
haldsmat sinn, þá var hann alltaf
í góðu skapi, og nú kallaði hann á
son sinn og setti hann á kné sér.
„Filippus," sagði hann, „hugs-
aðu þig nú vel um. Ef þú óskar
einhvers, skal ég uppfylla ósk
þína.“
Nú hefði litli prinsinn getað ósk-
að sér, að fá leikföng, hatt með
fjöður eða eitthvað annað fallegt.
En það datt honum alls ekki í
hug. Hann klappaði á kinnina á
föður sínum og sagði:
„Þá ætla ég að biðja þig að lofa
Jósep að skreppa heim til sín í
dag.“
„Nei, heyrðu nú litli prinsinn
minn!“ sagði faðir hans ánægður.
„Hann biður alltaf um eitthvað
handa öðrum. Þú ert góður dreng-
ur.“
Það var í annað skipti þennan
dag, að hann heyrði sagt, að hann
væri góður drengur. En hann
hugsaði:
„Það er alls ekki satt, ég er ekki
góður, það vita bæði ég sjálfur,
Hinrik og drottinn.“
„Segðu Jósep, • að hann megi
fara,“ sagði hreppstjórinn. „Og í
kvöld máttu svo óska þér einhvers
handa sjálfum þér.“
Hjónin fóru þá út, en sonurinn
varð einn eftir. Hann tók stóru
myndabókina, sem hann mátti
skoða á sunnudögum, en hann
hafði enga ánægju af myndunum,
og var í þungu skapi. Honum
fannst alltaf einhver horfa á sig.
Loks stóð hann upp og horfði til
allra hliða, — rétt, það var Krists-
myndin, sem hékk yfir rúmi föður
hans. Hún horfði á hann, og hon-
um sýndist svipur meistarans
miklu strangari en vant var. Fil-
ippus spennti greipar og fór að
biðja. Það var að vísu bara borð-
bænin, og hún átti ef til vill ekki
alveg við þarna. Og Kristsmyndin
hélt áfram að horfa á hann með
ströngum svip. Svo stökk hann
upp í rúmið og kyssti Kristsmynd-
ina — en svipurinn breyttist ekki,
og var enn ásakandi eins og hann
vildi segja:
„Þetta kemur ekki að neinu
liði. Þú verður að kyssa vesalings
fátæka Hinrik og biðja hann um
fyirrgefningu, þá þykir mér aftur
vænt um þig.“
Filippus stökk niður úr rúminu,
tók húfuna sína, hljóp út að dyr-
unum og niður veginn og að
neðsta húsinu, þar sem Hinrik
litla hafði verið komið fyrir. Fæðið
var að vísu lélegt og húsnæðið
líka, og ekki heyrði hann oft vin-
gjarnlegt orð, en svona veslings
munaðarlaus drengur, krefst ekki