Vorið - 01.03.1944, Blaðsíða 15

VORIÐ
11
gretta, og annað fæ ég ekki úr
þeim.
ÞÓRA (ólundarlega): Ég verð þá
víst að vera kyrr heima eins og
vant er.
GRÍMUR: Nei,—það kemur ekki
til mála. — En — ekki getum
við neytt hjúa-kvikindin til
þess, því að ekki er nú hjúa-
haldið of gott fyrir það.
ÞÓRA: Nú, — hvað er þá hægt
að gera?
GRÍMUR: Ja, — jú, jú. Við lát-
um bara þessi krakkadrægsli,
þessa sveitarómaga, sem neytt
var upp á okkur í vor, vera
heima.
ÞÓRA: Er það vogandi? Þetta eru
nú ekki nema krakkakindur á
8. og 9. ári. Og á sjálfa nýárs-
nótt getur nú margt skeð, sem
er nú ekki fyrir börn að mæta.
Svo kannske þau yrðu hrædd,
greyin.
GRÍMUR: Svona, — ekkert bull.
Þessir ormar vilja fá að éta og
hafa allt eins og annað fólk, svo
að þau verða þá líka að sýna
eitthvert verk af sér. Hrædd,
segir þú. Hu, — ætli þau megi
ekki verða hrædd, þó? Ætli að
hreppsnefndin sæi svo sárt eft-
ir, þótt þau færu þá? Það væri
þá einu þurfalingskvikindinu,
eða tveimur færra. Svona, —
sæktu þau nú, ég ætla að lesa
þeim pistilinn áður en ég fer.
ÞÓRA (ier íram).
2. atr.
GRÍMUR (við sjálían sig): Já,
það væri nú bara lán, ef álfar
eða aðrar illar vættir vildu
. hirða þessar skepnur. Það er
nóg til af því dóti. — Þeir
kunna það þessir fátæklings-
ræflar að hrúga niður börnum,
drepast svo frá öllu saman og
láta svo aðra puða við að unga
hyskinu út. — Og jæja, — og
jirjór.
3. atr.
(Grímur. Síðar Þóra, Nonni og
Gunna ).
ÞÓRA (kemur inn með Nonna og
Gunnu. Börnin eru aíar fátæk-
lega til íara. Ottaslegin á svip.
Haldast í hendur og hjúfra sig
hvort að öðru).
GRÍMUR: Jæja. — Anga orm-
arnir ykkar. Þið eigið nú að
vera hér tvö heima á meðan við
og fólkið förum til kirkjunnar.
Ef þið gerið einhverja skömm
af ykkur, skuluð þið verða ær-
lega hýdd, — og hananú.
NONNI: En, — en. . . .
GRÍMUR: Svona, — svona. Ekk-
ert fjárans — en. — Þegiðu
bara, eða ég hýði þig tafarlaust.
(Gengur til dyra).
ÞÓRA (lágt um leið og hún íer):
Égdét góðan bita handa ykkur
á fremri hilluna í búrinu. Og
svo er hérna ögn upp í munninn
á ykkur. (Laumar að þeim hréf-