Vorið - 01.03.1944, Blaðsíða 17

VORIÐ
13
Þóru, þegar þú ert orðinn stór?
NONNI: Nei. Það er skömm fyrir
karlmenn að berja kerlingar, en
ég ætla ekki að anza henni,
ekki einu orði, hvað sem hún
segir. — Jú, annars. Ég verð
bara dálítið góður við hana,
grey-kerlinguna, fyrst hún gaf
okkur sykurinn. — En eigum
við nú ekki að koma fram og
sjá, hvaða mat hún hefur skilið
eftir handa okkur í búrinu?
GUNNA: Ó, það er svo dimmt
frammi. Og svo, — ef eitthvað
kemur.
NONNI: Við kveikjum á kertis-
stúfnum okkar, litli kjáninn
þinn, og svo leiði ég þig. Svona
— komdu nú. (Þau kveikja á
kerti og leiðast fram. Eítir Ör-
skamma stund koma þau hlaup-
andi inn aítur mjög óttaslegin).
GUNNA (grátandi): Ó, ó, Nonni,
það er eitthvað voðalegt að
koma. (Hávaði heyrist irammi).
NONNI (hræddur): Við skulum
fela okkur og gæta þess að hafa
ekki hátt. (Þau fela sig).
5. atr.
(Alfakóngurinn. Tveir varðmenn.
Grímur — Þóra).
V arðmennirnir standa sinn
hvoru megin við Grím og Þóru. —
Grímur er með hundnar hendur.
Várðmennirnir eru vopnaðir.
ÁLFAKÓNG. (snýr sér að þeim
hjónum): Vondu hjón. í kvöld
sendi ég hingað tvo varðmenn
mína til þess að vita, hvort hér
væri allt hreint og ljósum prýtt,
svo að huldumenn og huldu-
meyjar, þegnar mínir, gætuglatt
sig hér, dansað og sungið sam-
kvæmt óskráðu lögmáli ís-
lenzkrar gestrisni. En nízkan er
ykkur svo í blóð borin, að þið
brutuð þetta gamla lögmál, hér
logaði aðeins ljós á lítilli týru í
einu herbergi. En þetta hefði ég
máske látið óátalið um stund.
En menn mínir heyrðu, er þið
skipuðuð með harðri hendi
tveim munaðarleysingjum, sem
ykkur hefur verið trúað fyrir,
að vera hér ein heima og vaka
yfir bænum. Menn mínir komu
þegar á minn fund og tilkynntu
mér þetta. Góðálfar hegna öll-
um, sem níðast á lítilmögnum
og munaðarleysingjum. En af
því að húsfreyja sýndi börnun-
um dálítinn mannúðarvott skal
ykkur nú gefinn kostur á að
bæta brot ykkar. — Þið eruð
barnlaus og rík. Viljið þið nú
upp frá þessari stundu veita
litlu börnunum, sem hjá ykkur
eru, hið bezta uppeldi, sem völ
er á, og gera þau að erfingjum
allra ykkar eigna? —• Ef þið
gerið þetta ekki verðið þið dreg-
in á krossgötur og ærð. Kjósið nú,
GR. OG ÞÓRA (aumkunarlega):
Já, já, herra Álfakóngur.
ÁLFAKÓNG.: Loforð ykkar næg-
ir mér. Ég hef ráð til þess að sjá
um, að þau loforð verði haldin. Yf-