Vorið - 01.06.1944, Side 14

44
VORIÐ
Já, guðinn, sem venjulega stend-
ur þarna inni í musterinu.“
„í musterinu mínu?“
Tsao Ling kinkaði kolli.
„Þú hlýtur að vera vitskertur,
drengur.“
„Eg-----------ég sá hann svo
greinilega."
Presturinn stóð upp og gaf
Tsao Ling bendingu um að koma
með sér. Þeir gengu inn í aðal-
musterið. En þeir voru varla
komnir inn fyrir dyr hins skugga-
lega helgidóms, þegar presturinn
hljóðaði upp yfir sig.
Pallurinn, sem regnguðinn var
vanur að standa á, var auður.
„Hvar.... hvar. . . . “ Prest-
urinn gat ekki sagt meira.
En Tsao Ling skildi, hvað
hann átti við og mælti:
„A stóra maísakrinum austan
við musterið.“
„Fylgdu mér þangað.“
Tsao Ling hljóp svo hratt, að
presturinn gat ekki fylgt honum
eftir, enda þótt hann gengi eins
greitt og hann gat, vegna síða
kyrtilsins. En þegar hann kom út
að akrinum, var Tsao Ling horf-
inn með öllu.
„Veslings drengurinn,“ tautaði
presturinn. „Hann þorir ekki að
fara út á akurinn.“
En í þessum svifum bar fyrir
hann sýn, sem dró að sér alla at-
hygli hans. Uti á miðjum akrinum
sá hann líkneskið af sjálfum regn-
guðinum bera yfir kornstengurnar.
Hann féll á kné og beygði and-
lit sitt til jarðar. Þannig hvíldi
hann nokkra stund og þorði ekki
að líta upp.
En, hvað var nú þetta? Þegar
hann leit upp aftur, sá hann að
guðinn gekk eftir akrinum. Jú,
þetta var engin missýning. Guð-
inn fjarlægðist óðum.
Presturinn stóð ráðalaus. Þetta
var óvenjulegur fyrirburður. Hann
vissi ekki, hvernig hann átti að
bregðast við þessu. Hann vissi
ekki, hvað var að gerast. Voru
dauðar trémyndir orðnar lífi
gæddar? Eða....
Hann hafði aldrei heyrt getið
um neitt þessu líkt.
Loksins afréð hann að ganga
inn á akurinn og athuga þetta fyr-
irbrigði nánar. En þótt hann hrað-
aði för sinni sem mest hann mátti,
þá dró þó ekkert saman með hon-
um og regnguðinum.
Og allt í einu hvarf hann með
öllu. Það leit helzt út fyrir, að
jörðin hefði gleypt hann.
Presturinn stóð nokkra stund í
sömu sporum og starði þangað, er
hann hafði séð guðinn hverfa.
Skyldi hann ekki koma í ljós
aftur?
Nei....
En hann varð var við nokkuð
annað.
Það var skyndilega barið bylm-
ingshögg á bakið á honum, og þeg-
ar hann leit við, sá hann dreng-
hnokka, sem kallaði reiðilega:
„Hvað ert þú að gera hérna á