Vorið - 01.06.1944, Blaðsíða 9

V O R I Ð
39
undrun. En allt fólkið stendur í
musterisgarðinum ,til þess að fá að
sjá hann, þó að ekki sé nema í
svip, — hann, sem borið hefur lúð-
urinn mikla að vörum sér.“
Hjónin ruddust nú gegnum
mannfjöldann, og er þau sáu
barnið, sem sat meðal lærifeðr-
anna, kenndu þau þar son sinn.
En þegar er konan sá hann, fór
hún að gráta.
Og drengurinn heyrði að ein-
hver grét og þekkti, að það var
móðir hans. Þá stóð hann upp og
gekk til hennar, og foreldrar hans
leiddu hann milli sín út úr muster-
inu. En móðir hans hélt áfram að
gráta, og drengurinn spurði: „Hví
grætur þú, móðir mín? Eg kom þó
strax, er ég heyrði til þín.“
„Hví skyldi ég ekki gráta?“
svaraði móðir hans. „Ég hélt að ég
væri búin að missa þig.“
Þau héldu út úr borginni. Nátt-
myrkrið færðist yfir — og enn
hélt konan áfram að gráta.
„Hví grætur þú, móðir mín?“
spurði drengurinn. „Ég vissi ekki
að svo var orðið framorðið. Ég hélt
að enn væri árla dags, og ég kom
strax, er ég heyrði til þín.“
„Hví skyldi ég ekki gráta?“
svaraði móðir hans. „Ég var búin
að leita að þér allan daginn, og ég
hugði, að ég væri búin að missa
þig.“
Þau héldu áfram alla nóttina,
og alltaf grét konan.
Þegar dagaði, mælti drengur-
inn: „Hví grætur þú, móðir mín?
Ég var ekki að afla sjálfum mér
álits, heldur -lét guð mig gera
kraftaverk, af því að hann vildi
hjálpa þessum bágstöddu mönn-
um. Og strax kom ég, er ég heyrði
til þín.“
„Sonur minn!“ mælti móðir hans,
„ég græt af því, að ég hef eigi að
síður misst þig. Ég á þig nú ekki
framar. Héðan af mun líf þitt
verða barátta fyrir réttlætinu,
löngun til paradísar og kærleiks-
starfsemi til líknar þeim mörgu
bágstöddu mönnum, er jörðina
byggja.“
BJÖRN DANÍELSSON:
Vorvísur.
Þú íagra vor með vinda hjal
og vötn er hvikul streyma,
í öllum gljúfrum álfatal
og ilm um skógargeima.
Fagra vor, mín ást er öll
í æsku vafin þína.
Eg byggðir kveð og fer á fjöll
og finn þar gæfu mína.
Fagra vor, hve fangið þitt
er fullt af ást og kynngi.
Eg kneyíi full af geislaglóð
hjá grænu berjalyngi.