Vorið - 01.06.1956, Side 3

APRÍL-JÚNÍ 1956
2. HEFTI
VORIÐ
22. ÁRGANGUR
Ljósmyn
aveim
Ii
Tómas vaknaði, reis upp, en
lagðist svo vonsvikinn út af aftur.
úetta liafði þá aðeins verið draum-
ur. Hann hafði gengið inn í fína
húð, lagt peninga á borðið og sagt:
,,Ég ætla að fá ljósmyndavélina,
sem er í glugganum og 3 filmur. Ég
er að fara í útilegu.“
Auðvitað hefði hann ekki þurft
að segja frá, að ihann væri að fara í
útilegu, en liann sagði það samt —
í draumnum. Það var líklega af því,
að hann hlakkaði til að sofa í tjaldi.
Eftir viku byrjaði leyfið í skólan-
um. Eftir viku færi hann í útilegu
með Árna og Jóni. Þeir ætluðu að
liafa með sér tjald, og höfðu ákveð-
ið að reyna að komast yfir ljós-
myndavél. Þeir urðu að fá myndir
til minningar um ferðina. En þeir
fáu drengir í bekknum jreirra, sem
áttu myndavél, þurftu að nota hana
sjálfir. Og við því var ekkert að
gera.
Á leiðinni í skólann var hann
alltaf að hugsa um ferðina, og þeg-
ar hann hugsaði um ferðina, snerist
hugurinn alltaf um myndavélina.
Það væri gaman að koma heim með
mikið af myndum, og lofa félögum
jjeirra að sjá myndir úr leyfinu.
Það var gremjulegt, að pabbi hans
skyldi þurfa að selja ljósmyndavél-
ina. Nú, það var víst af því, að
hann vantaði peninga. Allt snerist
um Jressa peninga.
Tómas var drjúgur með sig.
Fyrst hann fékk að fara í útilegu,
þá henti það til, að nú væri hann
að verða stór. — ,,Tómas er stór og
hraustur," sagði pabbi hans, „hann
bjargar sér.“ Mamma hans var
kvíðafyllri, en fyrst pabbi sagði
þetta, hlaut allt að vera í lagi.
Hann staðnæmdist skyndilega,
og tók eftir einhverju gljáandi, sem
lá á gangstéttinni. Hann beygði sig
og tók það upp. Það var lítið kven-