Vorið - 01.06.1956, Side 4

42
V O RIÐ
armbandsúr, það minnsta, sem
hann hafði séð. Úrið stóð. Hann
dró það upp og bar það upp að
eyranu og hlustaði, tikk, takk, sagði
það. Þá var ekkert að því. Hann
stakk úrinu í buxnavasann og hugs-
aði með sér: Þetta er verðmætt úr.
Og svo leiftraði gegnum hugann:
Ef hann seldi úrið, gat hann keypt
myndavél og margar filmur. Ef til
vill gæti hann líka fengið vasapen-
inga að auki. Enginn þurfti að vita
neitt um þetta, ekki einu sinni
Árni og Jón. En hvað átti hann að
segja heima? Hvorki pabbi hans né
mamma myndu trúa því, að hann
hefði keypt myndavélina fyrir
spariskildinga sína. Hann hafði
safnað til útilegunnar síðan frá því
um jól, og vantaði þó eitthvað enn-
þá, ef hann ætti að vera í hálfan
mánuð. Afganginn myndi hann fá
hjá föður sínum. Á horninu hægði
hann á sér, hann varð að líta eftir
úrinu. Þetta var vandað úr. Hann
leitaði eftir silfurstimpli á því. Og
sem betur fór, var hann þar. Hann
Ieit ofurlítið flóttalega í kringum
sig, en enginn var sjáanlegur. Þá
stakk hann úrinu varlega í vasann
aftur. Hann hélt áfram og talaði
við sjálfan sig í hálfum hljóðum.
Átti hann að gera það — eða ekki?
Hann vissi vel, að fundna hluti átti
að afhenda lögreglunni eða eigand-
anum. Ef menn tækju eða seldu
fundinn hlut, var það sama og
þjófnaður. En ef hann seldi úrið og
keypti myndavél, gæti það verið
hans eigið leyndarmál. Enginn
mundi hrópa: Þarna fer þjófurinn!
Honum fannst alls ekki, að það,
sem hann ef til vill gerði, gæti talizt
þjófnaður. Honum mundi aldrei
koma til hugar að stela úri frá úr-
smið. Hvers vegna týndi konan úr-
inu einmitt á leið hans? Hvers
vegna fann hann, sem vantaði
myndavél, úrið? Var einhver til-
gangur með því? — Það var margt
gott milli himins og jarðar, sagði
mamma hans oft. Hann var ekki
viss um, hva,ð hún átti við, en skýr-
ing þess gat verið sú, að dularfull
máttarvöld gætu gert ýmislegt gott
eða vont fyrir mennina. Þessi mátt-
arvöld höfðu ef til vill viljað vera
honum hliðholl á leiðinni í skól-
ann. Og þau hafa eflaust vitað, að
það bezta, sem þau gátu gjört fyrir
hann, var að láta hann finna ein-
hvern verðmætan hlut, sem hægt
væri að koma í peninga, svo að
hann gæti keypt myndavél. En
hvers vegna höfðu þessi máttarvöld
ekki lagt peningana á vegbrivnina
eða bara ljósmyndavél? Það mundi
ekki verða auðvelt fyrir hann að
selja úrið. Jæja, þetta ætti þó að
geta gengið. Fornsalar kevptu þó
að minnsta kosti allt. Til þess að
komast hjá grunsemdum gæti hann
saet, að hann vildi skipta á úrinu
og myndavél.
Þegar hann kæmi heim aftur,
gæti hann sagt, að myndirnar væru