Vorið - 01.06.1956, Blaðsíða 12

50
V O RiÐ
Lofaðu mér að tala við hann litla
stund.“
Og Tryggur fékk að koma inn í
sjúkrastofuna. Hann horfði með
kvíðafullum og spyrjandi augum á
Jim. En Jim sagði: ,;Þú skalt bara
bíða, Tryggur. Ég skal áreiðanlega
koma heim til þín aftur. Og næsta
skipti tek ég þig með mér.“
í fjölskyldu okkar er lífið tekið
eins og það kemur fyrir. Við Jim
höfðum fengið að vera bræður í 50
ár. Og jafnvel þótt ég ætti nú að
missa hann, var það ekki of mikil
fórn fyrir öll þau ár, sem við höfð-
um fengið að lifa saman.
í fyrstu voru börnin óhuggandi,
því að J im hafði verið bezti föður-
bróðir í heimi. En börn gleyma
fljótt.
En Tryggur? Jú, Jim hafði þó
sagt: „Bíð þú bara hérna, Trygg-
ur.“ Og hann beið öruggur. Jim
hafði að vísu verið miklu lengur að
heiman en hann var vanur. En
hann sveik aldrei það, sem hann
hafði lofað. Auk þess hafði Trygg-
ur fengið leyfi til að hafa inniskóna
hans hjá sér í króknum í eldhúsinu.
Það liðu fimm ár. Eitt kvöld sat
ég og konan mín í dagstofunni og
við lásum sitt í hvoru lagi. Allt var
hljótt í húsinu. En allt í einu tók
Tryggur gamli, sem lá hjá stól
konu minnar, að dingla skottinu í
ákafa. — Dunk-dunk-dunk — heyrð-
ist í gólfinu þegar skottið féll á það
til skiptis.
Eins og kunnugt er, heyra hund-
ar hljóð, sem við mennirnir getum
ekki greint. Við hlustuðum, en
gátum ekkert heyrt. Það heyrðist
ekkert fótatak fyrir utan.
Duk-dunk — heyrðist enn í gólf-
inu, og nú stóð Tryggur gamli upp,
nokkuð stirðlega þó, því að hann
var nú mjög tekinn að eldast — og
svo rölti hann út úr stofunni.
Eftir litla stund kom hann aftur
og bar nú inniskóna hans Jims í
kjaftinum og setti þá framan við
gamla stólinn hans. Svo lagði hann
snoppuna yfir á skóna og féll svo
aftur í djúpan svefn.
Kannski var það vegna þess, að
það vakti upp gamlar og hlýjar
minningar að sjá skóna hans Jinas
standa þarna á sínum gamla stað,
að mér hlýnaði um hjartaræturnar,
að minnsta kosti þóttist ég finna
einhvern yndislegan og notalegan
hugblæ fylla stofuna.
„En hvað hann Jim var óvenju-
legur maður,“ sagði konan mín
lágt. Og skömmu síðar sagði hún:
„Ég held að ég vilji fara að hátta,
og þú ættir að koma með. Þú ert
búinn að lesa svo lengi. Við skulum
ekki vekja hann Trygg gamla, en
lofa honum að sofa hérna í nótt.“
Og næsta morgun, þegar við
komum inn í stofuna, lá Tryggur
nákvæmlega í sömu stellingum og
kvöldið áður. Höfuðið milli fram-