Vorið - 01.06.1956, Síða 18

56
V O RIÐ
FRÚ BOUNCER: Nei.
COX: Þarna sjáið þér, herra minn.
Tilheyrir þetta herbergi ekki
mér, frú Bouncer?
FRÚ BOUNCER: Nei. - Það til-
heyrir ykkur báðum.
BÁÐIR: Við heimtum skýringu.
FRÚ BOUNCER: Lítið þér nú
á, herra Box. Þér eruð úti alla
nóttina, og þér, herra Cox, eruð
úti allan daginn. Svo að mér
datt í hug að leigja ykkur báðum
herbergið. En ég skal koma í lag
öðru herbergi nú þegar, og ann-
ar hvor ykkar flytur þangað um
leið og það er tilbúið. (Frú
Bouncer fer út. Box sezt á borð-
ið, en Cox tekur að ganga fram
og aftur um gólfið.)
BOX: Ef þér hafið ekki getað feng-
ið yður göngu í morgun, herra
minn, þá gjörið svo vel að slíta
skósólum yðar fyrir utan mínar
dyr.
COX: Ég geng um hvar og hvenær
sem mér sýnist.
BOX (gengur að glugganum og
opnar hann.)
COX: Hver leyfir yður að opna
gluggann á mínu herbergi?
BOX: Ég er að opna gluggann á
mínu herbergi.
COX (byrstur): Lokið glugganum.
BOX: Hættið að ganga um gólf.
COX: Þarna þá. (Sezt niður.)
BOX: Þarna þá. (Lokar gluggan-
um.)
BOX: Fyrst örlögin hafa ákveðið
að láta okkur hafa sama her-
bergi, er þá nokkur ástæða til
fyrir okkur að vera að rífast? Mér
lízt alls ekki svo mjög illa á yður.
COX: Og ég hata yður alls ekki.
BOX Tölum þá um eitthvað ann-
að. Kunnið þér að syngja?
COX: Nei ,konan mín vill aidrei
leyfa mér það.
BOX: Konan yðar? Þér eruð þó
ekki kvæntur?
COX: Nei, það er ég nú raunar
ekki. En ég er að ‘hugsa um að
kvænast bráðum.
BOX: Ég leyfi mér hér með að
óska yður til hamingju.
COX: Ég þakka.
BOX: Ef þér hafið í hyggju að
kvænast, munuð þér víst ekki
leigja lengur hjá frú Bouncer —
eða hvað?
COX: Ég hef alls ekki hugsað mér
að hverfa héðan strax. Þetta er
mitt herbergi. Og ég býst við að
vera hér kyrr.
BOX: Má ég minna yður á það,
herra minn, að þetta er mitt her-
bergi?
COX: Þetta er mitt herbergi. . . .
BOX: Ég vil alls ekki fara að rífast
aftur.
COX: Ekki ég heldur. — En ef til
vill eruð þér einnig kvæntur?
BOX: Nei ,en ég býst við að gera
það fljótlega.
COX: Þá vil ég leyfa mér að óska
yður til hamingju.
BOX: Ég þakka. — En samt er það