Vorið - 01.06.1956, Side 20

58
V O Rlö
BOX: Við verðum að kasta aftur.
(Kastar.) Talan einn afturl
COX (kastar): Talan .einn afturl —
Þetta er einkennilegt. Við verð-
um að reyna einu sinni enn.
(Báðir kasta og talan einn
kemur upp hjá báðum.)
BOX: Lof mér að sjá krónuna.
Svik! — iÞetta er ekki venjuleg
króna, talan einn er báðum meg-
in á henni. Þetta er ekki heiðar-
Legt. Þér ættuð að skammastyðar.
COX: Lof mér að sjá yðar krónu.
Já, datt mér ekki í hug. Talan
einn stendu báðum megin. Þetta
kalla ég nú óþokkabragð. Ég
held, að þér ættuð að reyna að
skammast yðar.
BOX: Dyrfist þér að kalla mig
óheiðarlegan mann, herra minn?
Það eruð þér sjálfur, sem eruð
óheiðarlegur, og þér ættuð einn-
ig að skammast yðar.
COX: Hvað þorið þér svo sem?
(Þeir fara að tuskast. Frú Bounc-
er kemur inn.)
BÁÐIR (hætta að tuskast): Er litla
herbergið hér uppi yfir ekki að
verða tilbúið?
FRÚ BOUNCER: Ekki alveg, herr-
ar mínir. Ég finn hvergi þessar
byssur, en hérna er bréf, sem
pósturinn kom með. (Cox tekur
við bréfinu, en frúin fer út.)
COX: Það er frá Penelópe.
BOX: Fáið mér það. (Hann les yfir
öxlina á Cox.) Það er til B-O-X.
COX: Nei, þetta er greinilega
nafnið mitt. Fyrsti stafurinn er
áreiðanlega C. Hinir stafirnir
eru O X, svo að það verður C.ox.
BOX: Ég sagði að þetta væri B og
þar með nafnið mitt B O X.
COX: Það er þá bezt, að við lesum
það báðir. (Opnar bréfið.) —
Hræðilegar fréttir.
BOX: Hvaða fréttir?
COX: Hræðilegar fréttir.
BOX: Lofið mér að sjá. Ég trúi því
ekki, að þær séu eins hræðilegar
og þér segið.
COX (les): Kæri herra Cox....
BOX: Box á það að vera. . . .
COX: Kæri herra Cox-Box. Ég hef
slænrar fréttir að flytja yður. Ég
hef komizt að raun um, að við
erum svo ólíkt skapi farin, að við
getum aldrei búið saman í sátt
og samlyndi. Það er þess vegna,
sem ég skrifa yður þetta bréf, en
um leið ætla ég að segja yður frá
því, að ég hef ákveðið að giftast
öðrum manni. Hann heitir herra
Knox. Hann er auðugur og göf-
ugur maður og býr hérna í borg-
inni. Ég vona svo, að þér séuð
mér sammála um, að þetta sé það
eina rétta, sem ég get gert.
(Báðir dálítið vandræðalegir
um stund.)
BOX: Ja, ég skammast mín eigin-
lega fyrir að segja það, að ég var
nú aldrei neitt sérlega hrifinn af
þessu kvonfangi.
COX: Og ég var heldur ekkert sér-