Vorið - 01.06.1956, Qupperneq 36

74
V O R 1 Ð
sleðann. Svo fóru þau öll af stað.
Stella sat og hafði töskurnar. Maggi
stóð fyrir aftan hana og pabbi
þeirra þar fyrir aftan og stýrði. Svo
þegar þau komu í kaupstaðinn fóru
þau beint til skólans og mættu
skólastjóranum. Þau sögðu honum,
hvað þau hétu. Síðan var þeim vís-
að á herbergi, sem þau áttu að
hafa. Svo fór pabbi þeirra til vinnu
sinnar. Síðan voru þau lengi í skól-
anum og lifðu vel og lengi.
Rannveig Haraldsdóttir,
Víðihvammi 11, Kópavogi.
KISA OGMÝRISNlPUUNGINN.
Einu sinni var til læðuköttur
heima hjá mér. Einu sinni sem oft-
ar, átti hún kettlinga um vor og var
þeim öllum lógað nema einum.
Hann var látinn lifa.
Svo þegar hann var orðinn dálít-
ið stór, átti hann að fara á næsta
bæ.
En þegar hann var farinn, tók
amma eftir einhverju tísti í kassa,
sem stóð hjá eldavélinni.
Hún fór að gá, hvað þetta gæti
verið.
Sá hún þá, hvar kisa lá í kassan-
um, og hjá henni lá lifandi mýri-
snípuungi. Var 'hún að reyna að
koma unganum á spena, en vitan-
lega tókst það ekki, sem varla var
von. Tók amma ungann og fór
með hann út á tún.
En að vörmu spori var kisa kom-
in með ungann aftur í kassann
sinn. Og fór svo að lokum, að það
varð að lóga unganum.
Mér finnst þessi saga bera þess
glögg merki, að dýrunum geti þótt
vænt um afkvæmi sín ekkert síður
en mönnum. Harpa.
---o——
FLUGVÉLIN HANS HELGA.
Lítil stúlka labbaði upp brekk-
una. Hún ætlaði upp að fossinum.
Amma hennar hafði sagt henni
sögu um íossbúann, sem þar býr.
Hún var orðin mjög þreytt, þegar
hún loksins komst þangað. Hún
settist niður og horfði í fossinn.
Hún hugsaði um söguna, sem
amma hennar sagði henni. Sagan
var svona:
Einu sinni var drengur. Hann
var tíu ára ,er þessi saga gerðist.
Hann hét Helgi. Hann fór oft og
horfði á þennan sama foss. Einu
sinni sem oftar, gekk hann upp að
fossinum og settist niður. Þá sá
liann fossinn skipta sér og afar ljóta
mannvem standa á milli kvíslanna.
Hún stökk upp á bakkann og var
rétt hjá Helga. Helgi var ekki
hræddur, en hann varð hissa, því
að ekki hafði nein amma sagt hon-
um frá fossbúanum.
,,Góðan dag,“ mælti Helgi. „Góð-
an daginn,“ rumdi í fossbúanum,
því að þetta var hann. Ég hef oft