Vorið - 01.06.1956, Qupperneq 37

V O R 1 Ð
75
séð þig hér hjá lossinum og þú hef-
ur dáðst að honum. Margir hafa
komið hingað og kastað grjóti í
þennan foss, en það hefur þú aldrei
gert. Fyrir það skalt þú gjöf hljóta
að launum. Fossbúinn rétti Helga
jioka. Helgi ojDnaði jDokann og sá
þá eitLhvað í honum, er ljómaði af,
svo að hann fékk ofbirtu í augun.
Hvað 'haldið þið að þetta hafi ver-
ið? Það var skínandi falleg flugvél.
Hann ætlaði að fara að þakka foss-
búanum gjöfina, en þá var hann
horfinn. Helgi sá einhvern lítinn
takka á flugvélinni og studdi á
Iiann. En hvað var þetta? Flugvélin
stækkaði þar til hún var í eðlilegri
stærð. Helgi settist upp í og setti
hana í gang. Og flugvélin flaug af
stað. Síðan hefur Helgi ekki sést.
En fyrir nokkru hafði maður kom-
ið þangað í bæinn og sagt frá því,
að þar hefði sést mjög einkennilegt
fyrirbrigði, sem menn nefndu
fljúgandi diska. Stúlkan hugsaði
með sér, ja, það er ég alveg viss um,
að það eru Helgi og flugvélin hans,
sem menn kalla fljúgandi diska.
Seyðfirðingur, 13 ára.
SYSTKININ f SÓLBREKKU.
Einu sinni var bær, sem hét Sól-
brekka, þar bjuggu hjónin Stella
Jónsdóttir og Karl Ingimundarson.
Þau áttu 2 börn, dreng og stúlku,
hétu þau Ingimundur og Guðrún.
Ingi, (en svo var drengurinn kall-
aður) var 10 ára, en Guðrún 8 ára.
Þetta voru ósköp prúð og góð börn,
sem vildu gera allt fyrir foreldra
sína.
Einu sinni að vorlagi sátu börnin
yfir kvíám, lengst inn í dalnum og
voru með féð rétt hjá kletti, sem
Sólklettur hét. Þá er það dag einn,
þegar þau eru hjá ánum, að þau
eru að leika sér, og taka ekki eftir
því, að það er komin dimm þoka.
Þegar þau ætla að leggja af stað
heim til sín, taka þau fyrst eftir
þokunni og vita nú ekkert, hvert
halda skal, því að þau voru orðin
áttavillt.
Nú fór Guðrún litla að gráta, en
bróðir hennar taldi í hana kjark.
Með þeim var ákaflega vitur hund-
ur, sem Ljómi hét, og datt Inga nú
í hug að láta hundinn ráða ferð-
inni, því að Ingi vissi, að hann
myndi rata heim til sín, og segir
við hann:
„Ljómi, nú verður þú að vísa
okkur öllum leiðina heim, og
hjálpa okkur.“ Ljómi leit aðeins á
Inga, rak ujap svolítið bofs, og
hljóp því næst af stað.
Komust þau svo heim til sín,
með ratvísi Ljóma. Þegar þau
komu heim, voru foreldrar þeirra
orðnir mjög hræddir um þau, og
ætluðu að fara að leita þeirra. —
Urðu börnin mjög fegin að vera
komin heim, og foreldrarnir að sjá
börnin. Kolskör.