Æskan - 01.11.1954, Síða 8

Jólablað Æskunnar 1954
Bjarni litli. Norsk saga.
Þeir héldu til i lítilli krá niður við sjóinn, sem
stöðugt drukku áfengi. Og þegar þeir urðu svo
viðskotsillir og ómögulegir, þá var það af þvi, að
þeir fengu heimabrugg, sagði fólk. Það var mildu
verra en annað vín. Bjarni heyrði það, sem sagt
var, hæði um drykkjuskapinn og heimabruggið —
og um lögreglumennina, sem höfðu komið, hvað
eftir annað — en ekkert fundið. 0, nei, þeir eru
nú of sniðugir til þess — sagði fólk, og liló um
leið dálítið háðslega, bæði að drykkjumönnunum
og lögregluþjónunum.
Það kom fyrir, að Bjarni læddist niður eftir og
gekk fram lijá liúsinu liennar frú Ilansen. Hann
sá liana stundum standa í dyrunum, gildvaxna,
góðlátlega og brosleita. En ef hún yrti á liann,
þaut hann í burlu eins og kólfi væri skotið.
Það var henni að kenna, að faðir lians var ekki
heima. Það var hún, sem átti sök á því, hve móðir
hans grét oft, þegar enginn sá til.
Bjarni liataði frú Hansen og reyndi að liugsa
upp ráð til þess að stöðva verzlun hennar. En hvað
gat hann, lítill drengur, gert nema ekki neitt!
Sumarið var liðið og haustið einnig. Vetur kom
cneð sína stuttu, dimmu daga. Atvinna var stopul
:ig stundum þröngt í búi hjá foreldrum Bjarna.
.Viamma hans þvoði og straujaði, en pabbi var
vinnulaus og sjaldan lieima. Kom oft ekki heim
lyrr en um miðjar nætur, og stundum alls ekki.
an Óli Alexander Trararam þagnaður. Hann hafði
grátið sig í svefn.
— Nei, er það sem mér sýnist, er þetta hann
vinur minn Óli Alexander Trararam, sagði hann.
— Þú hefur svei mér fengið þér ölcuferð, karlinn.
Sn vaknaðu nú, og svo er mömmu víst mál á að
fá strákinn sinn.
Þegar lyftan stanzaði á 7. hæð, varð Óli svo
cátur, að hann fór í loftköstum út og upp i fangið
'i mömmu. En fögnuðurinn yfir því að vera slopp-
nn úr þessum háska og kominn heim varð honum
im megn, og hann fór aftur að skæla, og hann
grúfði andlitið í svuntuna hennar mömmu.
— Nei, heyrðu nú Óli Alexander Trararam, sagði
namma. Nú máttu ekki gráta meira, vinurinn,
því að þá kemur kannski flóð í húsið af tárunum,
og allt verður blautt.
Þá hætti Óli að skæla, því að honum þótti svo
vænt um húsið, að hann vildi ekki skemma það.
Og nú er búin sagan um Óla Alexander Trararam.
C. G. endursagdi.
Mamma vakti og beið, döpur og kvíðafull. Bjarni,
sem var elztur systkina sinna, vildi ekki heldur
fara að sofa. En móðir hans mínnti hann á skólann.
Iiann mátti lil að njóta svefns og hvíldar. En þó
fór það einatt svo, að liann sat uppi fram eftir lijá
mömmu sinni og masaði við liana. Hann gat
jafnvel fengið liana til að hrosa stundum, og kvöld-
in urðu lienni ekki eins kvíðvænleg og einmanaleg.
Fyrir jólin hafði mamma talsverða vinnu, og
Bjarni hafði líka unnið inn dálitla peninga með
því að fara sendiferðir fyrir verzlun nokkra. Og
svo fékk pahbi vinnu um tima. Útlitið var elcki sem
verst fyrir liátíðina.
Á Þorláksmessu var vinnunni lokið, og ijabbi
álti að fá vinnulaunin greidd. Og síðan ætlaði
liann að kaupa til jólanna. Börnin átlu að fá jóla-
tré, og góður matur slcyldi verða á borðum.
Börnin spjölluðu um jólin. Þau tóku nokkuð af
jólagleðinni út fyrir fram með öllum sinum ráða-
gerðum. Og nú stóðu þau Siggi og Gerður og
horfðu á eftir föður sínum út um gluggann. En
Bjarni fór fram í anddyrið, náði í húfu sína og
vetllinga, lcit framan í mömmu sína og sá, að liún
kinkaði til lians kolli. Þau slcildu livort annað,
og Bjarni fór út á eftir föður sínum.
Hann gekk niður undir sjó og staðnæmdist í
götunni þar, sem frú Ilansen bjó.
Það var hríðar hraglandi og kalt í veðri. Bjarni
litli tók sér stöðu í porti einu rétt á móti knæp-
unni hennar frú Ilansen. í kvöld mátti pahhi lians
ekki fara þangað inn með launin sín. Bjarni ætlaði
að reyna að gæta föður síns, litli 12 ára gamli
drengurinn. Hann liorfði á Ijósin í gluggunum, en
liafði eklci séð neinn fara þangað inn enn þá.
Hann beið lengi og var farinn að hugsa til að
fara heim. Liklega fór allt vel, þetta var ástæðu-
laus ótti. Faðir hans gat eklci verið svo blindaður
að fara að koma hér í kvöld.
En þá lieyrði hann mannamál, skammt frá sér á
götunni, og nú stóð hann eins og á glóðum, því
að hann þekkti raddirnar. Það var rödd föður
hans meðal annarra. Og þarna komu þeir faðir
hans og feður þeirra Jóhanns og Hinriks, sem voru
leikbræður lians, og svo voru nokkrir fleiri. Þeir
voru á leið inn til frú Hansen.
— Pabhi, hrópaði Bjarni og hljóp í veg fyrir þá.
Faðir lians leit á liann og sagði aðeins:
— Ert þú þarna, strákur!
— Já, komdu lieim, pabbi minn, þau bíða eftir
þér.
— Hefur móðir þin sent þig? spurði faðirinn.
— Nei, flýtti drengurinn sér að svara. — Ég
fann upp á þessu sjálfur. Siggi og Gerður vonast
108