Æskan - 01.11.1954, Síða 13

Jólablað Æskunnar 1954
fólk. Er hér húsaskjól að fá fyrir
þreyttan vegfaranda?
GESTGJAFI: Hér er gisting og
dýrindis matur til reiðu öllum, sem
geta borgað einn denara.
FERÐAM.: Ó, herra minn, verta
miskunnsamur og ljá mér húsaskjól,
þó að mig skorti fé til greiðslu.
Drottinn mun endurgjalda þér.
GESTGJAFI: Ég hef engar ástæð-
ur til að hýsa félausa flækinga.
KAUPMAÐUR (kemur inn): Er
hér gistingu að fá fyrir mig og
skyldulið mitt?
GESTGJAFI: Svo er víst, gegn
sanngjörnu gjaldi.
KAUPMAÐUR: Enginn beininga-
maður er ég, og ættir rnínar rek
ég til Davíðs konungs. (Tekur upp
peningapijngju og lætur hringla i
henni fgrir framan gestgjafann.)
GESTGJAFI (stendur upp og
hneigir sig): Ég tel mér það mikinn
heiður, að þú og þitt skyldulið
gangir undir mitt þak.
KAUPMAÐUR (kallar): Ykkur
er óhætt að koma. Ég held, að
þetta sé viðunandi gististaður.
(Kona lmns og börn og fleira
venzlafólk kemur inn á sviðið.)
FERÐAMAÐUR (færir sig nær
gestgjafanum): Ég er líka af ætt
Davíðs. Er ekki einhver smuga
fyi’ir mig, svo að ég megi hvílast
og safna kröftum fyrir heimför-
ina?
GESTGJAFI: Ert þú að flækast
hér enn? Hafðu þig i hurtu hið
bráðasta.
(Ferðamaðurinn hrökklast út af
sviðinu.)
MIRTAM: Hver hýsir þá, sem
ekkert silfur eiga?
GESTGJAFI: Það kemur okkur
ekki við. (Snúr sér að gestunum,
sem hafa tekið sér sæti, og hneigir
sig djúpt.) Bcrið fram óskir, svo að
þær megi upnfvlltar verða.
KAUPM.: Getum við ekki fengið
eitthvað svalandi að drekka? Þessi
hiti ætlar að gera út af við mann.
KONAN: Það má rú segia. Hvi-
lík fvrirmunun nð láta draga sig
út í ferðalag í þessum breiskju-
hita. hennan lika spottann.
1. RÖDD: Ég er alveg að sálast
úr þorsta.
2. RÖDD: Tungan er skrælnuð
í munninum á mér.
MARGAR RADDIR: Við viljum
fá að drekka alveg á stundinni.
KONAN: Þetta er engin af-
greiðsla.
(Gestgjafinn og kona hans bera
drykkjarföng til gestanna, og dóttir
þeirra regnir að lijálpa til.)
GESTGJAFI: Þetta er góður
svaladrykkur. Það er mér óhætt
að segja. Og svo er kvöldmáltíðin
til reiðu innan lítillar stundar.
HÚSFREYJA: Og ég vona, að
enginn þurfi að kvarta yfir þeirri
máltíð.
(Jósef og María koma inn. María
nemur staðar álengdar, en Jósef
gengur fram.)
JÓSEF: Friður sé með yður og
blessun forfeðranna, Abrahams,
ísaks og Jakobs.
(Gestgjafinn og fólkið tekur
undir kveðjuna.)
Jahve beindi leið minni hingað,
og ég vona, að hér sé húsaskjól að
fá, þvi að heitkona min er aðfram-
komin af þreytu og þorsta.
GESTG.IAFI: Hús mitt er fullt,
en svo hátt gjald má greiða, að
revut verði að hiiðra til.
JÓSEF: Sýndu miskunn, herra,
og gnð mun umbuna þér.
GESTGJAFI (sngr sér frá Jósef):
Nú, það er þá þetta hljóð i strokkn-
um.
JÓSEF: Það réðust á mig ill-
ræðismenn og rændu mig pyngju
minni og nestismal.
GESTGJAFT: Þetta hefur maður
nú heyrt nokkrum sinnum áður.
(Fer inn í gistihúsið.)
JÓSEF (grivur um klæðafald
húsfregju): Vertu göfuglvnd og
miskunna kynsystur þinni i nauð-
um.
HÚSFREY.TA: Ég mesna ekki að
risa gecn vilia herra mins og hiís-
bóndn. (Fer inn i gistihúsið.)
.TÓSEF: Ó, mig numan mann.
Hvnr er hiálnar að leita? (Maria
hrfur drrgizt að arivahúsind oa
hallar sér nvv að hurðinni. Jósef
genanr til hevnnr na þan fala sam~
an i hálfum ldjóðum. Það dimmir
(í .oniftírtji' )
GESTGJAFI (kemur fram í dgrn-
ar): Gjörið svo vel, máltíðin er til
reiðu.
(Gestirnir fara inn.)
MIRIAM (hellir svaladrgkk i
krukku og gengur til Jósefs og
Maríu): Gjörið þið svo vel. Ég skal
líka gefa ykkur brauð.
MARÍA (tekur við krukkunni):
Guð Abrahams, ísaks og Jakobs
blessi þig, barnið mitt. (Hún
drekkur nokkra sopa og réttir svo
Jósef krukkuna.)
JÓSEF (við Mariu): Þú kemst
ekki lengra. Það er af og frá.
MARlA (við Miriam): Eru engin
ráð til þess að mýkja hjarta föður
þins, svo að hann skjóti skjólshúsi
yfir okkur?
MIRIAM: Ég er hrædd um, að
það verði erfitt, fyrst hann er einu
sinni búinn að segja nei.
JÓSEF (gripur utan um Mariu,
sem er að hniga niður af þreytu):
Ó, drottinn minn. Miskunna þú
börnum þínum í þrengingum þeirra.
(Dgrnar á gripahúsinu opnast
sjálfkrafa. Þan líta undrandi hvert
á annað.)
Er þetta kannski bending frá
guði, að við megum hvilast í þessu
húsi?
MIRIAM: Þessi gripakofi hefur
staðið auður í langan tíma, og það
er hreinn hálmur í einu horninu.
Farið þarna inn sem skjótast, ef
þið getið gert ykkur það að góðu.
(Miriam, Miriam, hegrist kallað.)
MIRIAM: Já, ég er að koma
(hleypur inn í gistihúsið, en Jósef
og Maria fara inn i gripakofann
og loka á eftir sér. Það dimmir
enn á sviðinu. Eftir svolitla stund
kemur Miriam lit úr húsinu með
körfu í hendinni og fer inn i kof-
ann.).
Tjaldið.
3. ÞÁTTUR
Sama svið, nokkrum stundum
seinna, skömmu eftir miðnætti.
Stjarnan skin yfir gripakofanum.
Ómur af jólalagi heyrist. Hvít-
klæddu verurnar dansa. Vitring-
arnir koma gangandi eftir götunni.
Verurnar hverfa.
KASPAR: Ekki sýnist mér nú
113