Æskan - 01.02.1985, Blaðsíða 8

ao
EINBEITNI
„Pabbi!“
„Já,“ svarar pabbi lágt.
„Veistu hvað?“
„Nei, hvað er það?“
„Ég á að fá að keppa í innan-
hússmótinu á laugardaginn. Ég er í
liðinu.“
Pabbi lítur á mig og brosir góðlát-
lega. „Jæja, vinur, það er gaman
fyrir þig.“
„Ætlar þú ekki að koma að horfa
á?“
„Ég er ekki viss um að ég geti það.
Ég þarf líklega að vinna alla
helgina.“
Ég horfi á pabba, hálfvonsvikinn.
Ég hafði vonast til að hann myndi
koma að horfa á þegar ég keppti í
fyrsta skipti. Og það meira að segja í
Laugardalshöllinni. En við því er
ekkert að gera. En víst hefði verið
gaman ef hann hefði getað komið.
Og þá myndi ég, svei mér, taka
hressilega á.
Þegar strákar fara að keppa í
fyrsta skipti í fótbolta kemst fátt ann-
að að í huga þeirra sólarhringana á
undan. Á föstudagskvöldið á ég, sem
yfirleitt sofna um leið og ég leggst á
koddann, í erfiðleikum með að
sofna. Ég hugsa um leikina á morg-
un. Fyrst verða þrír leikir í riðlunum,
á móti Þrótti, Fram og Víking. Ef við
vinnum þá komumst við í úrslit. Ég
er í ÍR og þjálfarinn sagði á síðustu
æfingu að með smáheppni ættum við
góða möguleika á sigri. Ég ímynda
mér að Laugardalshöllin sé troðfull
af áhorfendum. Ég sé með boltann á
okkar vallarhelmingi og allt í einu
taki ég á rás með hann. Ég leiki af
örskotshraða yfir miðju. Leiki á einn
andstæðing og svo annan og þá er ég
kominn að vítateignum. Þar er fyrir
stór sláni, miklu stærri en ég og ég
leik snilldarlega á hann. Sendi bolt-
ann milli fóta hans og þá er ég kom-
inn á auðan sjó og skora. Allt ætlar
um koll að keyra í Höllinni. Ég sofna
vært frá þessum ljúfu hugsunum og
vakna ekki fyrr en farið er að nálgast
hádegi daginn eftir. Ég á að hitta
félagana eftir klukkutíma.
Við strákarnir förum allir með
sama strætó niður í Laugardalshöll.
Við eigum allir heima í Breiðholtinu
og því er hægur vandinn að efla sam-
stöðuna. Þjállarinn kemur ekki í
strætó. Hann á bíl og við eigum að
hitta hann í anddyri Laugardalshall-
arinnar. Og har.n er þar á réttum
tíma eins og vera ber.
í búningsklefanum fyrir leikinn
klæðum við okkur í búningana og
þjálfarinn gefur okkur fyrirmæli um
hvernig við eigum að spila.
„Bjössi,“ segir hann við mig.
„Vertu aftastur og passaðu vel að
enginn sé fyrir aftan þig. Þá skora
þeir auðveldlega.“
Ég hlusta á þjálfarann með mikilli
athygli og hugsa með mér að ég verði
að standa mig. Þó að það sé mest
gaman að skora mörkin þá eru góðir
varnarmenn mikilvægir leikmenn í
knattspyrnuliði. Við hlaupum inn á
völlinn í fyrsta leikinn og til að gera
langa sögu stutta þá vinnum við alla
leikina í riðlakeppninni. Það munar
reyndar ekki miklu á móti Fram en
þó nógu miklu því að við vinnum
með 3 mörkum gegn 2. Og þá er bara
eftir að spila úrslitaleikinn.
I úrslitaleiknum mætum við Vals-
mönnum. Þeir unnu þetta mót í fyrra
og ætla sér greinilega að endurtaka
8 ÆSKAN