Valsblaðið - 24.12.1962, Blaðsíða 17

VALSBLAÐIÐ
15
hjá einstaka manni. Stóðu eiginmenn
sig vel í þessari keppni, ef frá eru
taldar yfirsjónir eins og að gleyma að
setja vatn í pottinn. Sigurvegari varð
Pétur Antonsson og hlaut í verðlaun
bókina „Lærið að matbúa“. Var hann
vel að sigrinum kominn, hefur enda
sennilega einhverja hagnýta reynslu í
þessum efnum.
Þá var frumflutt þarna nýtt leikrit
eftir J. P. Alkan. Hét það „Lillý verð-
ur slank án þess að fara í duftið“, og
er gleðileikur í tveim þáttum með
stolnum forleik úr þjóðsögunum. Er
þetta leikur án orða með alvarlegum
undirtón, þrungið þjóðfélagsádeilu.
Leikendur voru eins margir og frekast
mátti við koma og húsrúm leyfði.
Hafðar voru tvær æfingar, sem að mestu
fóru í kjaftæði.
Leikurinn hófst á því, að slökkt voru
ljós í salnum og sátu menn í myrkrinu
dágóða stund. Þá var lúgan fram í eld-
húsið opnuð og þulur, sem leikinn
var af Róbert Jónssyni, las söguna um
Djáknann frá Myrká. Fórst honum
lesturinn vel úr munni. Þá var gerð
stundar þögn svo menn gætu hugleitt
efni sögunnar í myrkrinu og sett sig
inn í aðstæður allar. Þá hélt þulurinn
áfram að lesa. Hann las um langa og
dapurlega haustnótt, þegar óveðrið
liamast fyrir utan og allir draugar fara
á stjá. Hann las um marr í stigum og
önnur tilfallandi hljóð, en uppi á lofti
eru hjón, sem ekki geta sofið, og bylta
sér fram og aftur þar til konan segir:
Stjáni, ert þú vakandi? Undir þessum
lestri voru framkölluð tilheyrandi
hljóð, svo sem marr í stigum og skellir
í hurðum. Kom þá í góðar þarfir stig-
inn upp á loftið og liurðin á Sófus.
Eftir þennan lestur voru ljós tendruð
að nýju.
Annar þáttur gerist níu mánuðum
síðar. Við erum stödd í biðstofu létti-
stofunnar „Snót li.f.“. Var biðstofan
sjálf, „Kumbaravogur“. Þátturinn liefst
á því, að í salinn gengur maður, sem
festir upp tilkynningu án svipbrigða,
á hurð Kumbaravogs. Það skal tekið
fram, að þetta er ekki maður, sem án
svipbrigða festir upp tilkynningu,
heldur maður, sem festir upp tilkynn-
ingu án svipbrigða. Tilkynningin er frá
lækni stofunnar, dr. Teikoff Þungal,
þess efnis, að ekkert sé að óttast. Þenn-
an mann með tilkynninguna lék Guð-
mundur ögmundsson af tærri innlifun
og skapaði skemmtilega persónu. Næst
óð inn maður hinnar þunguðu eigin-
konu og lék hann Sigmundur Tómas-
son með mikilli reisn. Hann skildi hlut-
verkið til fullnustu og grunuðu menn
Sigmund um eitt og annað í þessu sam-
bandi, að liann væri málinu kunnur,
en svo mun ekki. Þá kom hin þungaða
kona í salinn, heldur illa á sig komin.
Það var nú reyndar karlmaður þegar
betur var að gáð, Jón Carlson, og fór
liann vel með hlutverkið. Sýndu nii
Iijónin þarna liarða baráttu, hvort á
sínu sviði, og mátti ekki tæpara standa
þegar dr. Teikoff Þungal kom á vett-
vang ásamt aðstoðarmönnum. Drifu
þeir konuna inn í léttastofuna og skildu
eiginmanninn einan eftir meðal áliorf-
enda. Þeir opnuðu þó hurðina einu
sinni eða tvisvar og hleyptu af slökkvi-
tæki skálans. Lauk þessu svo með því,
að það náðist sem eftir var sótt, og
voru það fimm epli, ásamt saltstauk
og ýmsu fleira. Leikendur voru klapp-
aðir fram að leik loknum, og fengu að
launum mold í dollu til að sá í blóma-
fræum, því ekki reyndist unnt að ná
í blóm. Kvöldvökunni lauk svoi með
dansi.
Daginn eftir fór svo fram skíðamót
Vals og var allhörð keppni milli Pét-
urs Antonssonar og Stefáns Hallgríms-
sonar, en Pétur bar sigur úr býtum.
Sýndi liann með þessu mikla fjölhæfni.
Lauk svo þessari páskadvöl.
Eftir þetta var ekki farið meira í
skálann á starfsárinu.
Það er mjög ánægjulegt til þess að
vita, að nú virðist sem nýr kraftur sé
að fæðast í Skíðadeildina. Það er hollt
fyrir menn að skreppa um helgar upp
í skála og dveljast þar í tæru fjalla-
loftinu. O. 0.
-k-K-k
FULLTRÚARÁÐ VALS
Fulltrúaráð félagsins hélt aðalfund
sinn í júní í sumar og var stjórn þess
þá þannig kjörin: Frímann Helgason
formaður, Hrólfur Benediktsson og
Agnar Breiðfjörð. Á haustmánuðum
hafa verið lialdnir tveir fundir og var
þar gerð áæthm um starfsemina í vet-
ur, þar sem gert er ráð fyrir fundum
mánaðarlega, og nokkuð breyttri fund-
artilliögun. Ýms mál voru þar nefnd
sem ráðið hugsar sér að vinna að, þann-
ig að það geti orðið starfsemi félagsins
sá baklijarl sem uppliaflega var til
ætlazt.
SÉRA FRIÐRIK FRIÐRIKSSON:
Þegar jólin komu inn göngin
— En erindið til þín í þetta sinn
var, að mig langaði til að fá þig til að
segja mér eitthvað um fyrstu endur-
minningar þínar um jólin.
— Já, velkomið, segir séra Friðrik. —
Fyrstu jólaendurminningarnar mínar
eru frá þeim árum, sem ég átti lieima
í Garðshorni í Svarfaðardal. Þar var
ég þriggja til fimm ára gamall. Það
mun hafa verið á fyrstu jólunum, sem
ég man eftir, að á jólanóttina var grenj-
andi stórhríð.
Ég man, að ég var frammi í búri
rétt áður en jólin komu. Svo var allt í
einu eins og þrammað úlifyrir bæjar-
dyrunum, og síðan hrikti og brakaði í
bæjarhurðinni. Pabbi fór út og opnaði
dyrnar til að sjá, hvort nokkur væri
kominn — nokkur væri á hlaðinu.
Það var enginn, og ég varð hálf-
hræddur um, að þetta liefði verið ein-
hver forynja.
Svo var kveikt á kertaljósunum og þá
breyttist á dularfullan liátt allt viðhorf
mitt og svipur allur. Jólin voru komin.
Þau komu, að mér skildist, inn göngin
og fylltu allt einliverjum unaðsleik.
Allt var óvanalegt. Inn voru bornir
diskar með stórum stöflum af liangi-
kjöti, bringukollum og magálum. Stórir
staflar af laufabrauði og kerti með
liverjum diski.
Kveikt hafði verið á einum fimm,
sex kertum, sem loguðu liér og þar um
baðstofuna. Kertið mitt var á rúmstuðl-
inum — við höfðalagið á rúminu mínu.
Ég sat hugfanginn og liorfði á kerta-
ljósið.
Þetta var eitthvað annað en venju-
lega á kvöldin, þegar ekki logaði í bað-
stofunni nema á einum grútarlampa.
(Úr bók Valtýs Stefánssonar:
Séra Friðrik segir frá).
-k-K*
IVi ET
Það er spurning, livort að Svíi nokk-
ur, sem tók þátt í handknattleik í ann-
arri deildinni þar, liafi ekki sett lieims-
met: Hann var með í 5 mínútur, og
þetta kom fyrir:
1. Vísað úr leik í tvær mínútur.
2. Vísað aftur lir leik í tvær mínútur.
3. Meiddist og varð að yfirgefa völl-
inn alveg.