Valsblaðið - 24.12.1962, Síða 19

VALSBLAÐIÐ
17
Þegar búkurinn er oj „stór“, peysan oj jtröng, er jtjóbraö aö nota talkum. Þetta gafst vel í Mílanó.
lengi var fyrirliði í ítalska landsliðinu,
en við lékum saman í Mílan á sínum
tíma.
Aðalvandamálið í búningsklefanum
var að finna skyrtu lianda okkur tveim,
þær voru allar of litlar. Úr þessu rætt-
ist þó að lokum.
Leiðin út á völlinn liggur um jarð-
göng úr búningsklefunum. Þetta voru
gamlar slóðir, sem við tróðum „í gamla
daga“. Það rifjuðust upp fyrir mér at-
vik liðinna tíma. Það er erfitt að lýsa
tilfinningum sínum þegar maður kom
inn á þennan fagra grasvöll baðaðan í
flóðljósum. Mann hafði aldrei dreymt
um að fá að ganga þessa slóð aftur í
knattspyrnuskóm, lieyra glöð fagnaðar-
læti áhorfendanna, sama líflega tóninn
óma allt um kring, alveg eins og áður.
Þetta var æfintýri eða draumur, en ekki
veruleiki.
Þetta kom, eins og dásamleg svip-
mynd, þar sem okkur var leyft raun-
verulega að skjótast 15 ár aftur í tím-
ann, og lifa upp aftur 2x45 mínútur í
leik. Ég held að fáir þeirra, sem gengu
þessa slóð, hafi klökknað. Og ég segi
að það er eittlivað sein skeður í hug
okkar, sem ekki þekkist hér. 1 lijarta
okkar erum við innilega samstilltir,
stoltir yfir því að vera í búningi félags-
ins og hrífumst af lit hans og merkj-
um. Nafn félagsins ómar, að mér virð-
ist, öðru vísi í hug og á tungu, en ég
verð var við hér.
Það var Hka þægilegt að verða var
við að áhorfendur fögnuðu mjög liin-
um langt aðkomnu gestum, frá Norð-
urlöndunum. Það virðist sem þeir hafi
tekið sérstöku ástfóstri við þá. Mílan
varð líka mjög sigursælt, með hina þrjá
Svía í framlínunni, þá: Gre-No-Li.
(Gunnar Gren, Gunnar Nordahl og
Liedholm). Gunnar Gren kom til Milan
rétt áður en ég fór þaðan, og má segja,
að liann liafi „farið í mín föt“, þvf
liann tók stöðu mína í liðinu, liann fékk
íbúð mína, og liluta af liúsgögnum mín-
um. Gunnar er mikill heiðursmaður og
liefur lialdizt með okkur mikil vinátta
síðan.
„KÓRÓNA Á ÓYÆNTU
ÆFINTÝRI“
Sjálfur leikurinn hefst með því, að
við byrjum með knöttinn, og sendi ég
liann til Gunnars Gren, fæ hann síðan
aftur, sendi hann til miðframvarðar,
.sem sendir svo aftur til Gunnars, og í
jiriðja sinn fæ ég knöttinn, og er þá
kominn það langt fram á völlinn, að
markmaður er einn eftir, en þá voru
það linén sem voru þannig komin, að
þau þoldu ekki þungann og áreynsluna
og bognuðu og ég valt um koll.
Markmaðurinn var líka of seinn vit,
en það gerði ekkert til fyrir liann, því
ég lá! Ég þoldi einfaldlega ekki þenn-
an byrjunarhraða. Þá tók ég það til
bragðs, sem gamall refur, að taka mér
stöðu þar sem ekki var liægt að „finna“
mig, og tók mér lireinlega hvíld, og
eftir 5 mínútur liafði ég jafnað mig
nokkuð, eftir þessa hröðu byrjun. Náð-
um við Gunnar Gren oft vel saman, og
nokkru eftir þess livíld mína, nær Gunn-
ar góðum samleik við litherjann Car-
appellse, sem er 'kominn upp að liorn-
fána, og sendir þaðan fyrir markið og
svolítið aftur. Ég fylgdi fast eftir, og
kemur sendingin til mín, þar sem ég
er á fleygiferð fram og næ því að skjóta
ineð vinstra fæti í mjaðmarliæð, og í
þeirri hæð þaut knötturinn beint í mark-
ið, sem markmaður liafði ekki mögu-
leika til að verja. Mílan-áhorfendur ætl-
uðu að ærast af fögnuði. Þetta var dá-
samleg stund, kóróna á óvæntu æfin-
týri.
Ég óskaði eftir að leika ekki með í
síðari hálfleik, þar sem ég liefði ekki út-