Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 14

108
HEIMILISBLAÐIÐ
Einhver óhamingjusamur lestarmaður
kom hlaupandi eftir sandinum og bað séi
griða. Óp hans hættu alt í einu. Það var
alveg eins og strengur brysti óvænt.
Caverly andaði um einu sinni á mín-
útu. Hann gat sogið að sér svo mikið loft
gegnum léreftið og' sandinn, að það nægði
honum nokkurn vegin. Hann mjakaði
hendi sinni til hliðar niðri í sandinuim
þangað til hann fann litla hendi aflvana,
en þó heita.
Veik, en róleg þrýsting svaraði hinni
þögulu spurningu hans. Það voru því all-
ar líkur til þess, að stúlkan gæti líka náð
sæmilegum andardrætti.
Þetta var nú í sjálfu sér gott. En örlög
næstu stundar valt algerlega á örlögum
Lontzens. Menn Tagars höfðu auðvitað
séð slóð Caverly’s. sem lágu beint að á-
fangastaðnum. Þeir vissu því, að Caverly
myndi hafa leitað sér athvarfs hér, og þeg-
ar þeir fyndu hann ekki, hvorki lífs né
liðinn. myndu þeir eflaust halda, að hann
hefði sloppið á burt gegnum röð þeirra
á fælna úlfaldanum, þ. e. a. s., ef úlfaldi
og riddari höfðu þá komist á brott. —
En væri nú svo ekki — væri nú Lontzen
annað hvort skotinn eða handtekinn —
þá var öll von úti. Úr því var öllu lokið.
Þá myndu ræningjarnir eflaust ætla, að
þræll þeirra hefði falið sig í tjaldbúðunum-
og ríiyndu þá leita unz þeir fyndu hann
í sandgryfjunni.
Caverly varð samt sem áður að liggja
kyr í holu sinni og hlusta á þessi ægilegu
óhljóð, sem engum manni, — og hvað þá
konu gat nokkurn tíma liðið úr rninni.
Seint og um síðir þagnaði skothríðin og
hljóðin. Upp á síðkastið höfðu þrælar lækk-
að mjög í verði. Það gat því tæplega liorg-
að sig fyrir Tagar að hafa fyrir því að
halda lífinu í fáeinum hálfdauðum föng-
um með mat og drykk á hinni löngu leið
til Gazim. En þar hafði Tagar aðalað-
setur sitt. Og ef til vill höfðu hermenn
hans ekki haft stjórn á vígahug sínum
heldui' strádrepið alla, bæði særða og
ósærða.
Nú var öllu iokið. Háværar og hranaleg-
ar raddir köstuðu á milli sín ruddalegri
fyndni. sem var a. m. k. þúsund ára göm-
u.1, en hafði þó varðveitt allan svip sinn-
ar fornu villimensku. Digurbarkaleg
idátrasköll glumdu víðsvegar úti fyrir.
Caverly heyrði greinilega, þegar úlfaldarn-
ir ruddust um og' ýttu hver við öðrum.
Hann heyrði einnig brakið í knjáliðum
þeirra. er þeir lögðust, því nú voru vist
sigurvegararnir í óða önn að safna her-
fanginu og binda það í klyfjar.
Þeir ræningjanna, sem ekki höfðu fario
af baki til að hirða herfangið, voru _nu
riðnir út á eyðimörkina til þess að tina
saman úlfaldana, sem fælst höfðu _o?.
hlaupið á brott. Caverly þakkaði í hljóði
forsjóninni. að Lontzen hafði komist á bak
einum allra fráasta úlfaldanum, en ekki
lent á áburðar-dýri. Hefði Lontzen á ann-
að borð komist í gegnum óvinahringinn
og út á bersvæði, voru litlar líkur til þess.
að hann næðist um sinn.
Ræningjar þeir, sem eftir höfðu orðið
í tjaldborginni. voru nú önnum kafnir viö
að skifta herfanginu og ganga frá þvi-
Sumir þeirra voru nú að draga upp tjald-
hælana. Þeir tóku einnig tjald Sídí Sassi.
Caverly heyrði, að stögin strengdust, um
leið og hælunum var kipt upp. Nú var
tjaldið, sem hafði skýlt þeim, dregið burt-
og var þá ekki annað en þumlungs þy^t
lag af sandi, sem huldi andlit hans fyi'n’
tunglsljósinu.
Hann klemdi ósjálfrátt fast utan um
litlu fingurna, er lágu nærri því lífvana
í lófa hans. Nú var sú stund komin- _er
aðeins var hnífsegg- milli heims og helju.
Einn ræningjanna stakk spjóti sínu
kæruleysislega niður í sandinn rétt við eyr-
að á Caverly. Maðurinn kipti því þegar
upp aftur og fór leiðar sinnar, og gekk
þá úlfaldi hans beint yfir gröf höfðingja-
sonarins. Caverly fann, að einn hófanna,
er sokkið hafði djúpt í sandinn, straukst
rétt við andlit haps. Hrollur fór um hann.
og hann hélt niðri í sér andanum. Mað-
urinn, sem lá vinstra meginn við hann,
lá ekki rólegri og hreyfingarlausari þessa
stundina en Caverly.
Ræningjarnir, sem farið höfðu að elta
úlfaldana, tóku nú að koma aftur með
feng sinn. Til allrar hamingju hafði tjald
Sídí Sassí staðið utarlega í tjaldaröðinni.
öðrumegin í dældinni, en flestir ræningj-
anna héldu til með úlfalda sína í miðri
dældinni.
Allir úlfaldarnir, sem náðst höfðu, voru
nú látnir leggjast, meðan verið var að
klyfja þá. Caverly gat heyrt. þegar klyfja-
taugunum var fleygt á þá og bundnar á
þá klyfjarnar. Hann heyrði líka til rsen-
ingjanna, er þeir voru að skiþa úlföldun-
um að leggjast eða standa upp. Hann