Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 15

HEIMILISBL AÐIÐ
109
þekti í’ödd Tagars. Þessa hásu og grimd-
arlegu rödd myndi hann geta þekt meðal
þúsunda. Hún skipaði fyrir á báða bóga.
öll æfi höfðingjans hafði farið í það, að
slá niður tjöldum og taka þau upp aft-
ur og líta eftir, að klyfjar og farangur
væri í lagi. Þegar mesti asinn hafði lagt
sig, gekk fljótt og greiðlega að ferðbúa
sig.
Litla hendin. sem Caverly hélt utan um,
var nú orðin þvöl og köld. Hann þrýsti
hana ofurlítið í uppörfunarskyni, en fékk
aðeins mjög'dauft svar. Unga stúlkan var
þó ennþá á lífi. Honum var ekki alveg
ljóst, hvort hann ætti að gleðjast yfir
þessu eða ekki. Ef til vill hefði jjað verið
henni fyrir beztu, að hún væri dáin. Jafn-
vel þótt þau fyndust ekki að þessu sinni,
stóðu þó allar þeirra hörmungar og mann-
raunir fyrir dyrum.
Nú var búið að leggja á úlfaldana og
klyfja þá> og þeim síðan skipað á fætur.
Caverly heyrði skipanir þessar og gat af
þeim ráðið í það, sem hann ekki sá. Alt
í einu heyrði hann úlfaldana fara að
hreyfa sig úr stað, og skildi hann af traðk-
inu, að nú voru þeir að skipa sér í sína
venjulegu lestar-röð.
Svo lögðu þeir af stað. Hjarta hans sló
óþarflega hratt og sterkt. Þeir héldu á
stað — raddirnar fjarlægðust og deyfð-
ust, hófatakið dofnaði — þeir héldu á
brott!
Hljóðið fjarlægðist og varð daufara með
hverri sekúndu. sem leið. Caverly lá kyr
og hrevfingarlaus og fann greinilega, að
titringurinn í jörðinni smá minkaði stöð-
ugt. Hann hlustaði gaumgæfilega, unz úlf-
aldalestarhljóðið heyrðist aðeins sem fjar-
lægur og hverfandi niður. Og loksins
breiddist auðnarkyrðin og algerð þögn
aftur yfir alt umhverfið. — Eyðimerkur-
þögnin grúfði aftur yfir sandhæðunum.
Hann beið enn lengi, lengi eftir, að hann
þóttist viss um> að þeir væru allir á brott.
En loksins var þolinmæði hans á enda.
Iiann lyfti höfðinu og tók léreftið frá
andlitinu.
Kyrðin og tunglsljósið heilsuðu honum.
Hin ægilega kyrð, sem öllu gat leynt.
Hann settist upp og hristi af sér sand-
inn og skreiddist svo á fætur. Fætur hans
voru kaldir og dofnir upp að knjám, og
hann fann engan lífsvott í þeim, þó hann
stigi í þá og stappaði þeim niður. Ekkert
líf var að sjá, eins langt og augað eygði
á hinu óskemtilega leiksviði milli sand-
hæðanna.
»Bó!« sagði hann og laut niður. Hann
gróf í sandinn og fann hendi hennar og
handlegg. Svo sópaði hann sandinum
burtu og' lyfti ungu stúlkunni upp úr
gryfjunni.
Það var víst bezt að sjá ekki hin blóð-
ugu spor, sem Tagar hafði látið eftir sig.
Hún ætti að minsta kosti ekki að sjá þau.
Hann reisti hana á fætur, og áður en
hálfblinduð augu hennar höfðu getað
greint nokkuð umhverfis sig, hafði hann
snúið henni við, svo hún sneri andlitinu
að hæztu sandöldunni. Hann tók utan um
hana og studdi liana upp sandölduna og
dálítið ofan eftir hinu megin. Þar hneig
hún niöur á sandinn og horfði hálfringluð
út yfir sofandi eyðimörkina.
Caverly horfði hvössum augum út að
sjóndeildarhring. Hin breiða slóð eftir úlf-
aldahófana lá eins og dökk braut í bugð-
um út yfir sandöldurnar, en ræningjahóp-
urinn var horfinn með herfang sitt út
yfir yztu öldurnar. Hvergi var líf né
hreyfingu að sjá> eins langt og augað
eygði.
_ »Eg geng sem allra snöggvast ofan að
tjaldstæðinu aftur,« sagði hann. »Verið
þér kyrr hérna á meðan. Og látið mig
undir eins vita, ef þér skylduð verða ein-
hvers vör. Eg kem aftur, eins fljótt og
ég get.«
Unga stúlkan andaði nú aftur rólega
og jafnt. »Carl Lontzen?« sagði hún. Það
voru fyrstu orðin, sem hún sagði, eftir
þjáningarvistina í sandgröfinni.
»Hann skildi yður eftir, góða mín!«
Á augabragði komu harðir og gremju-
legir drættir um munn hennar, og hún
beit fast saman tönnunum. »Gerið svo
vel, að láta vera að kalla mig góða mín,«
svaraði hún. Hún starði í suðvestur og
sagði svo við sjálfa sig, án þess að taka
nokkurt tillit til Caverly: »Hann hlýtur að
hafa fallið, eða hann hefir verið handtek-
inn.«
»Yður skjátlast. Hann komst undan. Og
á þessu augnabliki ríður hann einhvers-
staðar úti á eyðimörkinni og lemur úlf-
aldann sinn áfram, eins og hann frekast
getur. Hefði hann verið drepinn eða hand-
tekinn, þá værum við ekki hérna. Ef þér
hugsið yður dálítið um, munuð þér eflaust
komast að sömu niðurstöðu.«
Caverly hélt nú af stað ofan í dældina,