Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 4

98
HEIMILISBLAÐIÐ
Fremri er hann öllum öðrum skáldum
sem uppi eru á sama tíma. Enginn
g'etur gefið hinu fagra ítalska máli slíkan
hljóm sem hann, brent það skáldlegum
eldi eða notað það eins og málarinn notar
pensil sinn. Með minningarljóðum sínum
um Garibaldi og Verdi náði hann til allr-
ar þjóðarinnar. En jafnframt hefir hann
vakið meira hneyksli meðal þjóðarinnar en
nokkurt annað skáld.
Blaðamaður var hann í sex ár. 1 frá-
sögn af almennri hátíðarsamkomu 1884
nefnir hann í fyrsta skifti nafn þeirrar
konu, sem mesta þýðingu hafði fyrir list
hans, hinnar ágætu leikkonu Elenora Duse.
Hann hafði ráðgert að semja þrjú skáld-
sagnasöfn, að minsta kosti níu langar
skáldsögur, en honum hefir ekki auðnast
að ljúka við nema fimm af þeim. Hin
fyrsta þeirra var »Löngun«, og eins og
æskuljóð hans olli hún töluverðu hneyksli,
en hún bar nafn lians um alt landið. Það
var eins og einn af ritdómurum hans
skrifar: Lestur bóka d’Annunzio’s hefir
lík áhrif á menn, sem breitt væri út silki
fyrir augum þeirra; það gleður og þreytir.
Frá öllum álfum heims bárust honum
bréf frá kvenlegum aðdáendum. »Tilfinn-
ingalausa skáldið« safnaði þeim saman i
þvottakörfu, og þegar honum fanst hrúg-
an vera orðin nógu stór, samdi hann
svarbréf, og sendi öllum samhljóðand’.
svar, er gefið höfðu upp utanáskrift.
f
Itrausti mælsku sinnar bauð hann sig
fram til þings og náði kosningu. En
þátttaka hans í stjórnmálum varaði ekki
lengi, því hann var ekki endurkosinn. En
hann gat huggað sig við það, að hann var
þegar orðinn frægur um alla Evrópu, og'
maður, sem hafði leyst mikið af hendi,
og var búist við enn meiru af. Enginn
bjóst þó við meiru af honum, en hann
sjálfur. Og aldrei unni hann sé hvíldar.
Tveir frœgustu menn ítaliu, Mussolini og d'Annunzio.