Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 22

116
HEIMILISBLAÐIÐ
Hálfan klukkutíma fór fram það sem
kalla mætti samtal milli þessara tveggja.
Það virtist nauðsynlegt að spyrja venju-
legra spurninga. Nancy svaraði spurning-
um frænda síns, án þess að gefa nokkur
ítarleg svör. Hún virtist ekki eins mál-
skrafsmikii og hann hafði óttast. Meðan
á samtalinu stóð, sat hún og horfði inn
í eldinn. Svipur hennar var ekki sá. sem
hann gæti kallað dapran, hvað feginn sem
hann hefði viljað það, sem hann hafði bú-
ist við og óttast að myndi einkenna svip
hennar. Þegar þau voru búin að ganga ?
gegnum nafnalista þeirra, sem þekking
þeirra heggja náði til, skyldmenna og ann-
ara kunningja, rétti hann út hendina til
þess að ná í bókina. sem hann hafði ver-
ið að lesa, þegar hún kom inn. Nancy leit
á hann.
»Ég vænti þú viljir ekki lesa fyrir mig?«
spurði hún.
»Ég les mjög illa. Og þú myndir heldur
ekki kæra þig um að heyra þetta. Það er
saga bakteríufræðirannsókna.«
»Þá býst ég ekki við því. Eg ætla að
skrifa nokkur bréf og fara svo snemma
að hátta ef þér er sama.«
»Það stendur mér á sama. Sjálfur fer
ég að hátta kl. 9.« Dr. Bruse opnaði bók-
ina um leið og hann sagði þetta.
Nancy skrifaði bréf í klukkutíma, og
sat á móti honum. Hún hvorki leit upp
né sagði eitt orð, meðan hún var að skrifa.
Það furðaði frænda hennar, og það dróg
athygli hans frá lestrinum, að hann átti
stöðugt von á því að hún myndi rjúfa
þögnina. Hún fór upp á herbergið sitt og
sótti, það sem hún þurfti að nota við bréfa-
skriftirnar. en hann hafði ætlað sér að
hringja á Pat, og láta hann sjá henni fyrir
öllu nauðsynlegu við skriftirnar. Hann fór
nú að taka eftir því, að hún hafði fyrir
fram ásett sér að auka honum ekki að
óþörfu erfiði með kröfum sínum. Hún var
ráðin í að vera góður gestur, sem ekki
gerði nein óþægindi. Ástæður hennar fyrir
komu sinni voru þær, ef hann ætti að trúa
bréfi hennar, að fá aukið hugrekki til þess
að ganga lífsbraut, sem henni fanst óbæri-
lega erfið — eða finna aðra betri. Honurn
gat ekkert komið til hugar, sem hann gæti
gert fyrir hana. Hvað hún hugsaði sér
myndi hann fljótlega komast að raun um.
það var hann viss um. Sennilega ætlaði
hún sér ekki að legg'ja erfiðleika sína á
hann, en bíða með það, þangað til hann
væri farinn að venjast nærveru hennn-
ar. Næsta kvöld eða kvöldið þar á eftir
í síðasta lag'i, myndi alt komast upp. Bruce
var í standandi vandræðum með, hvaci
hann ætti að segja við hana, nema þao.
að hann ætlaði að rá.ða henni til að leggja
niður sorgarbúninginn, en ganga í ullar-
peysum og feldum pylsum og fara svo út
og spila »golf«. Hún gat ekkert gert
þurfti ekkert að gera. Hún hafði nægileg
efni. Ef dæma skyldi eftir öllu útliti henn-
ar þarna sem hún sat, hafði hún álíka
mikið sameiginlegt við frænda sínum og
málaður glerengill með mannlausu skips-
flaki á sjó. Þegar Bruce varð þetta ljóst,
varð hann gramur í skapi — þó lítil
ástæða væri til þess. Engum dylst það.
Frli, í næsta bl.
Hvers vegna
Mazaryk, forseti
Czeckoslovakiu,
varð bindindismaður.
Thomas G. Mazaryk, forseta Czeckoslo-
vakiu, má telja meðal hinna beztu stjórn-
enda heimsins. Hann ræður yfir landi med
13 miljónum íbúa, sem kalla hann »föður
lýðveldisins«.
Fyrir þrem árum, þegar hann var 80
ára gamall, gaf þjóðin honum um 50 mil-
jónir króna í afmælisgjöf. Hann gaf alt
féð til mentastofnana handa þjóðinni, al-
veg skilyrðislaust.
Mazaryk forseti hefir oft látið í ljós í
ræðum sínum, að hann hefði trú á vín-
bindindi og vínbanni, og í ræðu, sem hann
hélt fyrir nokkrum árum, viðhafði hann
þessi orð:
»Gögn þau, sem sannað hafa gagnsemi
bindindis, hafa fyllilega sannfært mig um,
að sá maður, sem er alger bindindismaður,
hefir æðri skilning á lífinu, og lifir, þar af
leiðandi, göfugra, hreinna og hamingju-
samara lífi.«
Þess vegna varð hann bindindismaður.