Heimilisblaðið - 01.07.1933, Blaðsíða 20

114
HEIMILISBLAÐIÐ
Kceri Lynn frcendi!
Nú þegar ég hefi verið ekhja í ncerri
Því þr'jú ár, og hefi. þrátt fyrir ýtrustu
filraunir, ekki getað felt mig við það, finst
mér ég verða að leita réiða hjá þér. Þú
hefir ekki séð mig siðan fyrir stríð, og ég
hefi ekki séð þig síðan þú komst lieim með
veikt bakið. Auðvitað er mér Ijóst hvern-
ig þér muni líða síðan.-Jeg vona því að þú
getir lcent mér, hvernig ég á að komast
í gegnum mína erfiðleika. Þú skalt ekki
halda að ég cetli að gráta framan í þig.
F.g er fyrir löngu komin yfir það. Mér
finst eiiiungis, að mér mmidi aukast þrótt-
ur við að vera hjá þér eina eða tvcer vikur.
Bak mitt er bogið og veikt, ég bý-st við
að þitt sé sterkt úg beint, þó það léti ásjá
í sjúkrahúslegunni í Frakklandi. Viltu
t.aka á móti mér? Ég cetla. að koma á
miðvikudaginn þann H, með síðdegislest-
imm kl. Ú,i2.
Æfinlega þín,
Namcy.«
Honum kom til hugar að senda henni
skeyti um að koma ekki, en hann vissi, aö
það var illa gert. Maður varð að taka svona
smá óþægindum jafnframt stóru erfið-
leikunum. Þegar Pat aftur kom inn, eftir
nokkra dvöl á ganginum, sendi dr. Bruct,
hann til þess að kaila á ráðskonuna. frú
Coon. Fyrirskipanir sínar gaf hann í
hryssingslegum róm, sem honum var óeðli-
legur.
Systurdóttir mín, frú Ramsey, kemur
á miðvikudaginn, 14., og dvelur hér í viku.
Þér hafið herbergi til handa henni, þér
ráðið hvaða, mér stendur það á sama. Frú
Coon brá við þetta, Hún var lítið betri
í háttum sínum en gamall piparsveinn.
En auðvitað tók hún forlögunum, eins og
húsbóndi hennar, án þess að mögla.
Klukkutíma seinna heyrði dr. Bruce hana
þeyta húsgögnum fram og aftur yfir höfði
sér, og vissi að hún væri að gera herberg-
ið til reiðu.
III.
Miðvikudaginn þann 14. sendi dr. Bruce
Pat á járnbrautarstöðina kl. 4,42 til þess
að taka á móti frændkonu sinni. Pat
greiddi sér og burstaði sig allan áður en
hann lagði af stað.
»Ekki veit ég, hvað ég á að segja við
unga hefðarkonu, Major Bruce, herra,«
sagði hann.
^ »Mundu að spyrja um farangursmiðann.
Ég er hræddur um að hún hafi meira en
eina ferðakistu. Þú verður að koma því
öllu hingað heim í kvöld, annars kynni
hana að vanta það sem hún þarf að nota,
og það væri þér kent um.«
Pat kinkaði kolli.
»Ég skal sjá um það. Þarf nokkuð að
laga við bakið á yður áður en ég fer?«
»Það fer ekki svo illa. En komstu nú af
stað. Klukkan er farin að ganga fimm.«
Bruce fylgdi Pat í huganum, þegar hann
fór. Það var kalt þetta febrúarkvöld. Opni
kolaofninn logaði ekki eins vel og vera
bæri, til þess að fagna gesti — ekkju.
Hann bjó til mynd af henni í huganum,
þegar hún kæmi inn, svartklædd frá
hvirfli til ilja, með blæju — einhvers kon
ar blæju, auðvitað ekki sams konar
gamlar ekkjur bera. Líklega var Þa6‘
blæja, sem færi henni vel og mætti lesa
út úr snert af ástleitni. Þessi hugsun var
honurn mjög á móti skapi.
Eftir að Pat fór, og þar til hann kom
aftur með gestinn, greip dr. Bruce ofan
í hinar og þessar greinar, en festi ekki vib
neinn samstæðan lestur. Koma Nancy, sem
var svo óundirbúin, gerði hann órólegan.
Hann hafði svo lengi verið einn. Hvernig
átti hann að fara með hana — í heila,
langa viku? Hann heyrði til þeirra við
ytri dyrahurðina, hann langaði mjög mik;
ið til að geta nú eins og inaður staðið a
fætur og tekið á móti henni eins og' góð-
ur frændi. Nú var ekki um annað að gera
en að sitja kyr í andstygðar hjólastólnum
og stara á dyrnar, sem lágu út í forstof-
jna. Svo birtist hún í dyrunum og leit inn-
Hann ímyndaði sér að hún myndi líta inn
eins og hún horfði inn í dýrabúr — með
meðaumkvun. En þar sem hann vildi enga
meðaumkvun hafa, hrópaði hann til
hennar:
»Kom inn — kom inn!«
Hún kom inn, og straumur af hress-
andi vetrarlofti fylgdi henni. Spá hans
sannaðist; hún var í svörtum búningi, með
blæju — leit út eins og ekkja, hvar sem
á hana var litið — ekkja, sem var á sjón-
arsviði innan um hóp söngmeyja, sem
skrýddar væru öllum regnbogans litum,
myndi þó vekja meiri eftirtekt en allai'
hinar skrautklæddu meyjar til samans-
Bruce hafði ekki fyr litið á Nancy, en
hún vakti hjá honum óbeit. Enginn ung
kona hafði rétt til að koma í heimsókn