Heimilisblaðið - 01.01.1963, Síða 17

vinátta milli dýra
PUglasafni einu í Gautaborg fyrirfund-
^st meðal annarra fugla tveir rauðbryst-
ln£ar, karldýr. Eitt sinn var annar þeirra
^itthvað lasinn og sat í hnipri á priki sínu.
var aftur á móti hinn hressasti, og
bað
hu,
Ef
var mjög merkilegt að sjá, hversu um-
gsunarsamur hann var við félaga sinn.
ftiaður kom og gaf honum flugur, borð-
1 hann að vísu eina þeirra, en með hinar
v01' hann til félaga síns, sem tók þakklátur
,'10 þeim. Sá hraustasti auðsýndi mikla
g®nsku í því að forðast stærri fuglana,
em vildu ræna flugunum frá þeim félög-
num, og að setja þennan mat sinn á ör-
il&gan geymslustað. Sama var, hversu mik-
v e®a lítill matur var gefinn honum, þá
^®Saði hann alltaf um að láta félaga sinn
hann skerf, sem honum bar.
tveir páfagaukar voru í stóru, fer-
rudu búri, og á miðjum botni þess stóð
alk ars^rinan þeirra. Karlinn sat næstum
. af við hlið kerlu sinnar á sömu stöng-
1; héldu hvoru öðru féíagsskap og
j^1 ðu nieð mikilli ástúð og hluttekningu
-g0l’f á annað. Ef þau hvikuðu hvort frá
setf1’ Var Þa^ aðeins skamma stund; svo
s Ust t»au aftur saman. Þau mötuðust í
***** og flugu síðan aftur upp á
1 hl1 - Sltt‘ Stundum var eins og þau ættu
en j0^}atnin samræðum; annað slagið var
þagU.iíkara en þau væru hissa, þau áttu
bað Jafnvel til að skammast svolítið, en
þa Var aldrei nema stutta stund; þá voru
iaf aftur orðin sömu vinirnir og áður, já,
■þ Vei betri vinir en nokkru sinni fyrr.
f anni;g bjuggu þessi hamingjusömu
sein - ^n saman 1 íjögn1, ár; en eftir því
að , arin iiðu, tóku fætur kerlingarinnar
að i ? ®na» og loks varð hún svo lasburða,
Var ?n gat ekki borið sig eftir matnum. Þá
iueg að bariinn, sem tók til að mata hana
ilenn'g0ggi11Urn’ og Þannig færði hann
Vej, 1 , *tið um fjögurra mánaða skeið.
eiki kerlu ágerðist með hverjum deg-
kEliuw _
inum sem leið, svo að lokum gat hún alls
ekki flogið upp á prikið, heldur varð að
gera sér að góðu að sitja á gólfinu. Aðeins
stöku sinnum gerði hún tilraun til að fljúga
upp, en árangurslaust. Karlinn var henni
hjálplegur eftir því sem hann frekast gat;
stundum beit hann nefinu í vængbrodda
hennar og beitti öllum kröftum til að hjálpa
henni. Hreyfingar hans og atlot allt sýndi,
svo að ekki varð um villzt, að hann langaði
til að verða henni að öllu því liði, sem
hann gat í veikindum hennar. En aldrei
kom það betur í ljós en þegar að því dró,
að hún skyldi deyja. Hinn ógæfusami eig-
inmaður hljóp óaflátanlega kringum konu
sína og reyndi að opna gogg hennar til að
gefa henni æti. Ótti hans jókst með hverri
stundu, sem leið. Hann vappaði fram og
aftur, og eirðarleysi hans og vanmáttur
var takmarkalaus. Stundum gaf hann frá
sér einskonar örvæntingarskræk, stóð kyrr
og horfði á hana. Loks dó hún. Eftir það
fylltist hann lífsleiða og lifði ekki nema
örfáa mánuði...
Margir óaðgætnir og kærulausir gestir
Yosemite-þjóðgarðsins í Bandaríkjunum
hafa á undanförnum árum orðið fyrir
barðinu á bjarndýrunum þar, og þess
vegna hafa verið sett upp aðvörunarskylti:
Hreyfið ekki við bjarndýrunum, fyrr en
þau eru komin í kör! — og á háspennu-
stöng einni í Bayern (Suður-Þýzkalandi)
gefur að lesa eftirfarandi: Aðvörun —
háspenna! Stranglega bannað að snerta!
Bráðdrepandi! Brot varðar tafarlausri
kæru til lögreglunnar!
Risaskilti, sem sett var á forhlið stórrar
sælgætisverzlunar í Brighton í Englandi,
var einnig ætluð veika kyninu fyrst og
fremst: Vísindamenn hafa komizt að raun
um, að sérhver einstaklingur borðar um
ævina: 5 kálfa, 8 svín, 15 sauðkindur,
30.000 egg, 4.500 kg af kartöflum, 4.000
kg af sykri og 30.000 búðinga. 1 einlægni
sagt: Haldið þér, að eitt einasta súkkulaði-
stykki geri yður feitari?
^íLisblaðið
17