Heimilisblaðið - 01.01.1963, Síða 21

Ulfurinn, sem vildi
stunda fiskveiðar
^l’r Ludvig Holberg.
YeTRarmorgun EINN hafði refurinn farið
a veiðar, og þegar hann sneri heim á leið
Var hann með stóra og feita gæs, sem hann
gat varla tosað heim í grenið. Þá varð úlf-
arinn á vegi hans, og án þess að mæla orð
Tifsaði hann gæsina af rebba, sem ekki
gad hlaupizt á brott frá úlfinum með svo
Punga byrði. Refurinn hugsaði sem svo:
íddu bara, ég skal muna þér þetta!“ og
f^gði harla rólegur: „Það gleður mig að
itta þjg héma.! Ég hafði nefnilega hugs-
ad rnér að skenkja þér þessa gæs í morgun-
Verð. Hún er bæði bragðgóð og feit. Ég
geri ráð fyrir, að þér þyki hún mjúk undir
ennina. Og verði þér svo að góðu, kæri
vinur!“ —
. "Þúsundfaldar þakkir!“ tautaði úlfur-
út á milli samanbitinna tannanna;
ann var þegar búinn að glefsa munnfylli
^tar. Og svo hélt refurinn leiðar sinnar.
Daignn eftir fann hann dauða geddu úti
isilagðri tjörn. Hann batt hana við skott-
á sér 0g lagði svo af stað til fundar við
ulfinn.
s ”^akka þér fyrir síðast, Mikael minn!“
kði úlfurinn óvenju kurteislega og spurði
U1 leið, hvar hann hefði fengið þennan
Væua fisk. __
r veiddi hann nú úti á tjörn,“ anzaði
f urinn, „og ef þú villt fara að eins og
® geri, þarf þjg eþki að vanta vetrarforð-
n syo lengi sem tjörnin er ísilögð."
^”Nú, hvernig þá?“ spurði úlfurinn áf jáð-
'^^bbi sýndi honum nú gat á ísnum og
ir h^A °^nn,“ ®Pti Kafur æstur. „Þú viss-
Pað. fjvj saggjr þ,j mgr þag þjj ekki, áður
Vlð fórum í boðið.“
iö dtrandi af reiði fór ágirndarseggur-
^ rott með hinn óheppna lærisvein.
nytur var þeim dagurinn, báðum tveim.
^kílVIILlSBLAÐIÐ
mælti: „Hérna stakk ég nú skottinu niður,
rétt eins og veiðarfæri; fiskarnir bitu á,
og ég dró upp einn af öðrum.“
Úlfurinn þakkaði fyrir greinargóða vís-
bendingu og sagðist ætla að prófa þetta
samdægurs.
„Þú munt ekki sjá eftir því,“ gegndi
refurinn. „Aftur á móti verðurðu að sýna
þolinmæði- Þú verður að halda skottinu
kyrru í vökinni að minnsta kosti klukku-
stund, og þegar þú finnur til smávegis
sviða skaltu kippa því snögglega upp úr;
þá bítur fiskurinn á.“
Úlfurinn fór síðan út á tjörnina, og er
hann hafði setið röska klukkustund með
skottið niðri í vökinni, fann hann fyrir
sárum sting og hugsaði sem svo: „Nú er
fiskræksnið að ganga í gildruna!“ Og hann
kippti harkalega í.
En þar sem hörkufrost var úti, hafði
skottið á honum gaddfrosið í vökinni, og
hann gat með engu móti losað sig.
„Þetta hlýtur að vera einn herjans-stór-
fiskur!“ hugsaði hann og kippti í af slíku
afli, að skottið slitnaði af og sat fast í
svellinu.
Þá skildist honum, hversu rebbi hafði
narrað hann, og þegar hann hitti refinn
næsta morgun tók hann að úthúða honum
á allan hátt. En refurinn hló hjartanlega
og sagði:
„Það veiðir hver svo sem hann er maður
til!“
21