Heimilisblaðið - 01.01.1963, Síða 25

, »Já, látum það gott heita. Annars nota
eg víst ekki nema 20 grömm í einu. En
vað eigum við að gera á morgun?“
»Fyrst og fremst hvíla okkur. En ég
^eyðist til að fara út snemma í fyrramálið,
Pví að eitthvað af reiðufé verðum við að
afa til taks. Auk þess hef ég hugmynd um
var ég get fengið góðar ráðleggingar.
lnn af nánustu vinum mínum hér er mála-
®rslumaður, og hann getur vísað okkur
. ye&ar, ef eitthvað væri hægt að gera eft-
n löglegum leiðum. Hann getur að minnsta
0sti leitt mig í allan sannleikann um að-
® °ðu okkar. Ef þér þorið aldrei að fara
°g sýna yður eins og þér eruð eða í
nlargervi, þá getið þér eins hætt öllu til-
- i til þessara tvö þúsund guinea og flúið
Ur landi.“
Alice hristi höfuðið. ,,Og það vegna pen-
nSanna, sem ég fengi að láni hjá yður?“
gPurði hún.“ Nei, það kemur ekki til mála.
berst fyrir mínum málstað eins lengi
ttokkur von er til að sigra — og kannski
a^url Er vini yðar treystandi? Ég á við,
álít ann Se Þess konar manngerð, sem
agvUl» að hann verði að gera lögreglunni
Uj.’;íIann er .iaín áreiðanlegur og ég sjálf-
’ sagði Henry og bætti við brosandi:
bað þá hefur nokkuð að segja!“
sv” yrir&efiS mér. Ég ætti ekki að tala
°na- Ég hlýt að vera dálítið óstyrk.“
^Það
gerir ekkert til,“ sagði Henry hlý-
lega ^... . — -
ejjj ' ”Vlö deilum kannski einhvern tíma
áiál °g ^VÖ tígrisdýr. En eins og nú er
talið m hai:i;að’ getum við ekki annað en
okkur næstu fimmtán daga og reynt
Uftl leið
Ujgg - að fá yfirlýsingu um, að þér séuð
rag uiiu viti. Þá eruð þér líka orðin lög-
ej. 1’ 0g við vinnum sigur alls staðar. Þá
,e ciur ekkert vit í því lengur hjá dr.
hverf °t'sækja yður? Hann hlýtur að
in ^a ai? s.iónarsviðinu, þegar þér eruð bú-
get„ fa fjármunina í yðar hendur? Ekki
hann fengið þá, ef þér fallið frá?“
égV^SV° er Guði ^yrir að þakka. Þegar
hvej. • °in að fá féð, þá er ég sjálfráð um,
gefa°g nota það. Leggja þá á vöxtu,
bá.“ ha eða kanPa silkihálsklúta fyrir

®®tt. Við Jean Monier sjáum hvort
^íLisblaðið
einhver leið sé fær. Ég neita að trúa því,
að þér séuð afkróuð úti í horni. Einhver
leið hlýtur að vera til út úr ógöngunum.“
Alice kinkaði kolli. „Það held ég líka,“
sagði hún. „Aðstaða mín er miklu betri nú
en fyrir viku, þegar ég var innilokuð á
hælinu, án þess að eiga nokkurn vin í
heiminum og gerði mér litlar vonir um að
sleppa. Ég var mjög heppin, þegar ég flýði,
og ég vona og trúi, að hamingjan verði mér
hliðholl. Og nú sýnist mér allar horfur á,
að svo verði...“
Alice brosti til Henry á þann hátt, að
það gerði hann alveg ringlaðan.
V.
Þau fóru snemma á fætur daginn eftir,
laugardaginn 12. júní. Alice var í ágætu
skapi og úthvíld. Við morgunverðinn, sem
hún hafði útbúið af kunnáttusemi, lögðu
þau á ráðin um hvað gera skyldi. Það varð
að ráði, að hún skyldi vera heima fram að
hádegi, meðan Henry færi til skrafs og
ráðagerða við vin sinn, Jean Monier, mála-
færslumann. Hún mátti ekki ljúka upp fyr-
ir neinum, þótt þau hefðu ekki hinar
minnstu ástæður til að ætla, að óvinir
þeirra hefðu uppgötvað verustað þeirra.
Áður en Henry fór af stað til mála-
færslumannsins, fóru þau út og keyptu
miklar birgðir af matvörum, svo að þau
sneru aftur heim hlaðin klyfjum. Þetta
sýndi, að þau voru nokkuð bjartsýn á horf-
urnar, en þau gátu heldur ekki vitað, hvað
næstu stundir báru í skauti sínu.
Henry náði tali af Jean Monier á skrif-
stofunni í Rue Chaumont. Sem betur fór,
var hann ekki önnum kafinn, því að hlé
var á réttarhöldum við dómstólana. Henry
sagði vini sínum alla málavöxtu, en nefndi
þó Alice ekki beinlínis, og lét sem um væri
að ræða tilbúið atvik. Einu sinni eða tvisv-
ar sá hann Jean Monier virða hann fyrir
sér gaumgæfilega, en Jean var ágætur fé-
lagi, sem ekki var að koma með óþægilegar
spurningar.
„Jæja,“ sagði hann, þegar Henry lauk
máli sínu með því að biðja um ráðlegging-
ar. „Ég get sagt þér eitt, Henry, ef þessi
geðsjúklingur þinn kemst hjá því að vera
25