Heimilisblaðið - 01.01.1963, Blaðsíða 26

lagður inn að nýju í fjórtán daga, þá er
viðkomandi ekki lengur talinn vera geð-
veikur.“
„Hvað ertu að segja?“ spurði Henry og
rétti úr sér í sæti sínu. Hann átti mjög
erfitt með að leyna geðshræringu sinni.
Fjórtán dagar frá miðnætti 10. júní eru
liðnir á miðnætti 24. júní, það er að segja
tuttugu og fjórum stundum áður en Alice
yrði lögráða. Nú fannst honum fyrst þau
hafa einhver spil á hendinni. Það hlyti að
vera hægt að leyna henni þennan tíma.
„Það er nú svo,“ hélt Jean Monier áfram.
„Sjúklingurinn getur í raun og veru verið
sálsjúkur, en hann verður að ganga undir
nýja læknisskoðun, áður en hægt er að
loka hann inni að nýju.“
„Og hvernig eiga svo þessi síðustu orð
að útleggjast?“ spurði Henry eins kæru-
leysislega og honum var unnt. „Hver get-
ur gefið úrskurð um að leggja hann inn
aftur ?“
Jean Monier hugsaði sig um andartak.
„Sá, sem á þeim tíma var f járhaldsmað-
ur sjúklingsins eða af hverjum þeim, sem
fjárhaldsmaðurinn gefur umboð til að taka
strokusjúklinginn höndum og leggja hann
inn að nýju.“
„En getur lögreglan það ekki?“
„Jú, að sjálfsögðu. Litið verður á sjúkl-
inginn sem geðveikan umrenning.“
„Ef sjúklingurinn er hjá vinum sínum
og þessi náungi frá hælinu kæmi og heimt-
aði sjúklinginn framseldan, hvað mundi
þá ske?“
„Sjúklingurinn yrði að fara með.“
„En ef sjúklingurinn neitaði því?“
„Þá mundi sendimaðurinn frá hælinu
kalla á lögregluna, ef hann væri skynsam-
ur.“
„Og ef sjúklingurinn væri nú svo hepp-
inn að sleppa aftur á leiðinni til sjúkra-
hússins, gæti hann þá reiknað með þá daga
frelsisins, sem liðnir eru eða mundi þá
fjórtán daga fresturinn hefjast að nýju?“
Jean Monier yppti öxlum og brosti.
„Ég vil ekki gizka á það,“ svaraði hann.
„Um það er ekkert fordæmi, eða ég þekki
ekki til þess.“
„Jæja, þakka þér fyrir. Þú hefur veitt
mér mikla hjálp.“
„Er það? Það var skrítið. Hefurðu ann'
ars séð morgunblöðin?“
Henry Bering skotraði augunum til Jea11
Moniers. Það var eitthvað við röddina, sen"1
gerði hann tortrygginn. Monier leit út unl
gluggann.
„0, nei,“ svaraði Henry. „Af hverju ert
að spyrja um það?“
„Það er nokkuð í þeim, sem þú hefnl
kannski áhuga á. Líttu til dæmis á fjórö
síðu í Martin.“
Það rann kalt vatn milli skinns og höi'
unds á Bering. Hann hafði á tilfim1111#
unni, að slæmar fréttir væru í aðsigi- .
„Hefurðu blaðið við höndina?“ spu1 1
hann. _
Monier leit á hann andartak og kinka ,
svo kolli. Hann horfði út um glugga1111
sólskinið uppi yfir trjánum við breiðg0 ,
una, á meðan Henry renndi augunu111
skyndi yfir þessa frétt:
GEÐSJÚKLINGUR FLÚINN AÐ
NÆTURÞELI I EVREUX
Tilkynnt er, að fimmtudaginn 10. Þ- n1^
síðla nætur, hafi Alice Kerton, tuttugu
fjögurra ára gamall geðsjúklingur, flu
frá einkahæli dr. Hermanns Pauls fý
geðsjúklinga í Evreux. Hjúkrunarkonu ’
sem var á vakt, var meðvitundarlaus, P
ar að var komið, og haldið er, að sjúkim^.
urinn, sem hlaupizt hefur á brott, ní
slegið hana í rot. .
Sjúklingurinn var í náttfötum einung
Dr. Paul sagði í viðtali við blaðið, að na_ ,g
treysti því, að sjúklingurinn fyndist
fyrsta. „Ungfrú Kerlon er alls ekki h®
leg og því engin ástæða til að óttast. I1 ^
þjáist af þeim firrum, að ég ofsæki nð
svo og starfslið hælisins. Slíkt er auðv1
ekki óalgengt hjá fólki, sem ekki er 1 1 j.
komnu sálarjafnvægi. Þetta er leiðm g
atvik, en ég vona, að ekkert hafi koin
fyrir ungfrú Kerlon. Þetta er þeim. m
meira áhugamál mitt, þar sem svo vn
að ég er fjárhaldsamður hennar.“ ,uf
Minna má á, að dr. Hermann Paul11 .
samið allmörg rit um geðsjúkdóma. ^-1 gl.
ingurinn, sem hefur strokið af hælmm
með rautt hár og var í ljósbláum 1
laú
lí>
26
heimilisb