Heimilisblaðið - 01.01.1963, Qupperneq 29

? kai’ hefði gleymt þessum smóking, en
eimilisfang hans hefði misfarizt. Nafn
^ ar var auðvitað í brjóstvasanum.“
»Vel af sér vikið,“ viðurkenndi Henry.
. rna hafði honum yfirsézt, og honum var
J °st, að ekkert ryk var á heilafellingum
ar- Pauls.
^Henry leit nú í fyrsta sinn á Alice og sá,
ar clauft bros var sjáanlegt á andliti henn-
f>að fannst honum að minnsta kosti, en
r Jtt var að segja nokkuð ákveðið um
betti
hið
a> þar sem augu hennar og enni var
eina, sem sást af andlitinu fyrir ofan
Unninn, sem bundið var um með klút.
”®r nauðsynlegt að rígbinda ungfrú
eilon á þennan hátt?“ spurði Henry.
r- Paul kinkaði kolli ákveðinn á svip.
” g er hræddur um það, því er nú verr.
un er æfð íþróttakona — er það ekki rétt,
j.a y? Ég held, að bezt sé að láta hana
^kja svona. Og nú skulum við hverfa aft-
s,taðreyndum málsins, hr. Bering. Ég
á v,a ntl að í'lytja skjólstæðing minn aftur
ha/^' 't>ratt fyrir allt, sem hún kann að
u a sa&t yður, þá þarfnast hún vissulega
°nnunar og læknishjálpar sérfræðings.
geðVe5ð líka að minna yður á, að hún er nú
la Sjuiclingur, sem með valdi hefur verið
það *nn n Þér hafið kannski vitað
”^a> ég vissi það.“
sje” S samt sem áður virðist þér vilja
só]íppa henni lausri í þjóðfélaginu með of-
ju a arhugmyndum þeim, sem hún er hald-
, ’ siíynsemisskorti hennar og augljósri
Vgv. •na a hæfileikum til að taka þátt í
6inkU -U lifi? Þér hljótið að vera mjög
ennilegur maður, hr. Bering!“
^undi ekki taka svo djúpt í árinni,
Ij ' aul> ef ég væri í yðar sporum,“ svaraði
ist y' ”Snnnleikurinn er sá, að mér virt-
°g , 5gfru Kerlon á engan hátt sjúkleg, eins
is n er Segið> alls ekkert frekar en til dæm-
ann Nick hérna.“
aðj’ ' muldraði varðhundurinn og japl-
iHgð^^pgúmmíinu sínu. „Við hvað áttu
ȃo' "
ibn' ii 6r. alinn UPP i þeirri trú, að eng-
skó ^ Sgaður maður noti samtímis gula
slanfu, le®ghlífar, mjúkan flibba og þver-
^EIMt----
„Gaby Vallés fór að skellihlæja að þess-
ari athugasemd. Henry tók eftir því, að
hún og Nick voru engir vinir, og hann
setti þetta atvik vel á minnið.
„Þér veitið hlutunum athygli,“ sagði dr.
Paul og skar hinn rólegasti framan af
vindli, sem hann var með.
„Ég býð yður ekki vindil,“ sagði dr. Paul,
þegar hann varð þess var, að Henry fylgd-
ist með hreyfingum hans. „Ég held, að
yður líki ekki svona vindlar. Ákveðnu
magni af haschisch er blandað saman við
tóbakið. Mér finnst það örvandi. En fáið
yður vindling, ef þér viljið.“
Henry þakkaði fyrir og kveikti sér í
vindlingi, en Nick fylgdist vel með öllum
hreyfingum hans.
„Já, þér hafið góða athyglisgáfu,“ hélt
læknirinn áfram. „Það kom í ljós, þegar
yður lenti saman við lögregluþjóninn. Yð-
ir er það ef til vill einnig ljóst, að þér eruð
mér óþægilegur ljár í þúfu. Ég gæti jafn-
vel sagt, að þér væruð eins og kvarnar-
steinn um hálsinn á mér!“
„Ef svo er, þá vona ég, að ég hafi sömu
verkanir á yður og kvarnarsteinn!“ svar-
aði Henry.
Varir dr. Pauls herptust saman í kulda-
legu brosi. „Ég efast um það. Ég notaði
aðeins þetta orð, kvarnarsteinn, af því að
það gefur til kynna, að ég verð að taka
yður með mér, hversu óljúft sem mér er
það. Það er af ýmsum ástæðum gott fyrir
mig að hafa hemil á yður að minnsta kosti
í vikutíma, svo að þér komið mér ekki í
vanda.“
Henry ætlaði að fara að leiðrétta hann,
en áttaði sig í tíma. Það var miklu betra,
að læknirinn héldi, að Henry vissi ekki um
þetta fjórtán daga tímabil, þangað til Alice
yrði lögráða. Óttaleg hugsun læddist
skyndilega um huga hans.
„Þér ætlið þó ekki að fara að leggja mig
inn með valdi á hælið?“ spurði hann. Hann
sá sjálfan sig lokaðan inni ævilangt eins
og fanga í litlum klefa, klæddan gúmmí
allt í kring, angandi af sótthreinsunar-
efnum. Hendur bundnar í fingralausa vett-
linga og fætur hlekkjaðir.
„Þér takið fram fyrir hendur mínar með
tillögu yðar,“ sagði læknirinn brosandi.
^Lisblaðið
29