Heimilisblaðið - 01.01.1963, Síða 35

Aðef
e,ns eínn síeinn á öðrum
Stálpaður piltur stóð dag nokkurn og
Wði á múrara að vinnu; þeir voru að
y£gja hús beint á móti heimili hans. Hann
J1^1 °ft áður horft á menn þessa og tekið
lr Því, hvernig þeir báru kalk og steina
£ röðuðu þeim hverjum ofan á annan eft-
1 ^únstarinnar reglum.
virðir múrarana fyrir þér með mik-
1 athygli," mælti faðir piltsins, „langar
kannski til að verða múrari sjálfur?“
>>Nei,“ svaraði pilturinn, „ég er bara að
. a Wí fyrir mér, hvað einn múrsteinn er
a 1 ‘> og þó er hægt að reisa stórar bygging-
^eð því að raða hverjum steininum ofan
a annan.“
sk 'f^ segiriðu>“ mælti faðirinn, „og þessu
p d tn heldur ekki gleyma, drengur minn!
in^v^ 6r me® eii mikil verk. Öll þekk-
ge lDlu er ekki annað en röð af smá-lexíum,
hefur bætt við, hverri á eftir ann-
ari; maður ætlaði að ferðast fótgang-
eii 1 Umilverfis jörðina, yrði hann að taka
bitf tetinn fram yfk annan í sífellu. Líf
ein k& . er klukkustunda, þar sem
ar pætist V1® aðra- Dropi við dropa mynd-
Ijtjj eirnshöfin. Af þessu skaltu læra að
að i!Vlr®a ekki smáhlutina. Lærðu einnig
r®ðast ekki stórfengleg átök og fyrir-
ætlanir. Stærsta átak verður létt viðureign-
ar, þegar því er deilt niður í smærri ein-
ingar, sem eru viðráðanlegar hver um sig.
Þú getur ekki hoppað yfir heilt fjall; en
með því að fara skref fyrir skref geturðu
komizt að hinni hlið þess. Óttastu þess
vegna ekki erfiðustu verkefni. Minnztu
þess, að heil bygging er ekkert nema stein-
ar, sem hver og einn er lagður ofan á
hinn!“
Varáurinn vanþakkláti
Úlfur nokkur át eitt sinn lamb af slíkri
græðgi, að bein stóð fast í hálsi hans. Þar
sem hann fann mikið til og óttaðist að
deyja, hét hann þeim stórum launum og
mikilli vegsemd, sem gæti bjargað honum.
Þá kom trana, rak langan háls sinn niður
í gin úlfsins og dró út beinið gætilega með
nefi sínu. En þegar hún ætlaði að fara að
krefjast launanna, mælti úlfurinn hneyksl-
aður:
„Ætlarðu svo í þokkabót að krefjast
launa? Þakkaðu þínum sæla, að ég skyldi
ekki bíta af þér hausinn á meðan ég hafði
þig á milli tannanna. Þú ættir miklu held-
ur að gefa mér stórar gjafir, úr því þú
slappst heilu og höldnu!“
%
ha].]. arÚ’órðunga að koma suðunni upp á
Krlaum> °g þau gátu varla séð til að lesa.
o ^ borðuðu þau matinn kald-
þag ^ voru svo banhungruð, að þau settu
pe ki fyrir sig.
kup D-Sar ^iice var búin að seðja sárasta
hvag^’ mæltl kún: „Á ég að segja yður
siðd anna® hvort okkar ætti að gera? Ná í
1 sja> hvort atburðarins
gUn er þar getið.“
fa^a a er rétt!“ svaraði Henry. „Ég skal
hýtt rai5um. En við verðum að taka upp
hér /ervi 1 klæðaburði, þótt við verðum
&r í sm sinn' Bófaflokkurinn þekkir föt yð-
leitt ^laatriðum- Og það er nú í rauninni
Elp ’ ^L1 að ég var farinn að venjast þeim.
e an ég man — hvernig tókst dr.
EiMiLisblaðið
Paul og félögum hans að komast inn í íbúð-
ina? Þér hafið þó ekki lokið upp fyrir
þeim?“
„Ó, nei! Ég hef ekki hugmynd um,
hvernig þeir komust inn. Þegar ég sat inni
og lét fara vel um mig, þá heyrði ég allt
í einu dauft hljóð við útidyrnar, og á næsta
andartaki stóð Nick yfir mér og miðaði á
mig með byssunni. En þér hafið víst ekki
gleymt lyklinum í skránni?“
„Nei, áreiðanlega ekki. Nick hefur verið
svo ósvífinn að stinga upp lásinn um há-
bjartan daginn, þegar menn gátu alltaf
verið á ferðinni í stigaganginum.“
„Já, það eru engin takmörk fyrir ósvífni
hans og grimmd,“ sagði Alice með hryll-
ingi. Frh.
35