Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 11

N. Kv.
UM SUMARDAG
95
um Imga minn á þessum augnablikum, sem
bíllinn er að síga undan brekkunni í áttina
að dýkinu.
Hann sígur og sígur og það er ekki efa-
mál að hverju stefnir.
Svo fer hann að hallast stillt og rólega,
liann hallast meir og meir, þar til hann
leggst alveg á hliðina, hægt og mjúklega.
Hann leggst á hægri hliðina, þeim megin
sem Marsibil situr og það leiðir af sjálfu
sér, að ég halla mér upp að henni. Þetta fer
allt svo hægt og mildilega fram, að það
minnir fremur á háttatíma en slys.
Það fer að renna inn í bílinn og þefur-
inn segir til sín.
Eg er eins og dáleiddur, rígheld mér í
stýrið til að létta þunga mínum af Marsibil,
og það er sem mér finnist að nú sé öllu lok-
ið og ekkert þurfi framar að aðhafast.
En það er hún Marsibil, sem áttar sig á
hlutunum og vill berjast fyrir lífinu íil hins
ítrasta.
— Reyndu að koma þér ofan af mér,
maður, og hafa þig út úr bílnum, segir hún.
Og ég læt mér að kenningu verða. Mér
tekst að opna hurðina og skríða út á fram-
lijólið. Og hamingjunni sé lof. Ég er nokk-
urn veginn þurr og sennilega óbrotinn. Svo
fer ég að toga í Marsibil. Þetta gengur von-
um betur. Hún er brátt kornin út og stendur
upp á afturhjólinu. Hún kveðst vera ó-
meidd, en hún er aftur á móti rennandi
hlaut á þeirri hliðinni, sem niður sneri, allt
frá skrauthatti niður á lakkskó. Forin og
bleytan lekur af henni, og ég get ekki að
því gert að mér rennur til rifja að sjá,
hvernig hún er útleikin.
En hún Marsibil er ekki klökk. Nú svell-
ur henni móður. Ég á ekki að þurfa að
bíða lengi eftir reikningsskilunum.
— Mikill endemis bölvaður klaufi og
slysarokkur geturðu verið, Kristmundur.
Þetta skaltu sannarlega fá borgað, afglap-
inn þinn.
Við þessa ádrepu stæltist ég í skapi og sú
meðaumkun, sem ég hafði fundið til, hverf-
ur sem dögg fyrir sólu.
Ég svara fullum hálsi og læt ekki standa
upp á mig:
— Þetta vildir þú. Varst það ekki þú,
sem heimtaðir að fara í Vaglaskóg ög hing-
að í þetta vilpukot? Vildir þú ekki kaupa
bíl og sagðir þú ekki, að ég gæti áreiðan-
lega lært að aka bíl? Ég segi bara ekki
annað, en þér er þetta and.........mátu-
legt.
___*____
Lausavísur.
Magnús Runólfsson bóndi í Litla-Dun-
haga í Hörgárdal og síðar í Stóru-Brekku
og Grund í Möðruvallasókn, var allvel hag-
örður. Þegar hann flutti frá Stóru-Brekku
að Grund, kvað hann:
Á brúnura hesti burt ég ríð.
meS brjóstið fullt af ekka.
Far vel gæfa, far vel stríð,
far vel Stóra-Brekka.
Um Ólaf Ólafsson í Pálmholti kvað hann::
Olafur Bakkaeyri frá
árarakka lætur gá.
Vanur flakki um sævarsjá,
svipinn bnakka fríðan á!
Um Guðmund son sinn, síðar bónda í
Arnarnesi, kvað Magnús:
Nýju-Grundar-Guðmundur
gasprið stundar kappsamur,
ölduhundi áríður,
einu pundi sá veldur.
Kona Magnúsar var Þorbjörg Guðmunds-
dóttir, hreppstjóra í Litla-Dunhaga, Hall-
dórssonar. tí/r vísnasafni G. Fr.)