Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Page 17

SJÓNARVOTTUR
101
N. Kv.
Hann sveiflaði fætinum útundan sér og
lamdi honum af öllu afli í mjóalegg Jóa.
Jói hnaut við og missti við það takið á
handlegg Buddys.
Buddy hentist í dauðans ofboði yfir til
aðkomumannanna og greip dauðahaldi um
læri annars þeirra.
„Hjólpaðu mér!“ hrópaði hann, „hjálp-
aðu mér, annars taka þau mig.“
Takið um læri mannsins var svo fast að
hann gat sig ekki hreyft. Félagi hans nam
einnig staðar.
„Hver fjandinn ....?“
„Hlustaðn á mig! Það er satt, sem ég
segi!“ öskraði Buddy, til að vera á undan
ofsækjendum sínum með skýringar. „Þau
drápu mann í nótt, og nú ætla þau að drepa
mig . . . .“
Jói gerði ekki það, sem Buddy hafði
vænst. Hann kom ekki æðandi og hremmdi
bráð sína. Hann virtist allt í einu vera
hinn rólegasti. Ekki einu sinni reiður. Hann
var allur annar maður. Buddy skildi hvorki
upp né niður á þeirri breytingu, sem á hon-
um varð. I einni svipan var aðstöðunni
breytt í uppgjör milli 'tveggja aldursflokka
— lítill drengur gegn fjórum fullorðnum.
„Og svona talar hann um föður sinn og
móður,“ mælti Jói hnugginn í mæðutón.
Konan tók upp vasaklút og þerraði aug-
un. Það jók á áhrifin.
„Það er ekki satt! Þau eru ekki foreldr-
ar mínir!“ hrópaði Buddy í örvæntingu.
Konan sneri við þeim baki. Herðar henn-
ar skulfu án afláts, eins og hún berðist við
grátinn.
„Hann lýgur ekki með vilja. Það er hon-
um ósjálfrátt,” mælti Jói umburðarlyndur.
„Hann er haldinn svo ríku ímyndunarafli,
að hann fær ekki greint rétt frá röngu. Hann
er með sífellda höfuðóra, vesalingurinn
litli.“
„Þau eru ekki foreldrar mínir, þau
skrökva því,“ snökti Buddy.
„Nei nei. En segðu þeim þá hvar þú átt
heima,“ sagði Jói vingjarnlega. „Það stend-
ur vonandi ekki á svari við því.“
„Holtgötu nr. 20,“ mælti Buddy hik-
laust.
Jói hafði á sömu stundu tekið upp vasa-
bók sína. Hann opnaði hana og beindi
henni að mönnunum tveim.
„Hann viðurkennir þó, að hann búi
heima hjá sér. Það er þó bót í máli,“ mælti
hann raunalega. „Venjulega . . . .“
„Hann stal fimm dölum úr buddunni
minni,“ skaut konan nú inn í með grát-
kæfðri röddu. „Eg ætlaði að borga gas-
reikninginn með þeim peningum. Svo stalst
hann.á bíó. Hann hefur verið að heiman
síðan um kaffi. Við vorum einmitt að finna
hann rétt áðan. Og svona hefur hann látið
alla leiðina heim.“
„Þau drápu mann “ æpti Buddy. „Þau
brytjuðu hann niður með rakhnífi.“
„Það er hræðilegt til þess að vita, livaða
kvikmyndir börnum er leyft að sjá,“ sagði
Jói og hristi höfuðið.
Konan hafði kropið fyrir framan Buddy
og tekið til að þerra vanga hans og augu,
móðurlega og huggandi.
„Viltu nú ekki vera góði drengurinn?
Viltu nú ekki vera þægur það sem eftir
er?“
Aðkomumennirnir höfðu nú tekið al-
gjöra afstöðu gegn Buddy. Tár konunnar og
aumkunalegt umburðarlyndi mannsins
höfðu riðið baggamuninn. Þeir litu hvor á
annan.
„Eg er feginn að hafa aldrei kvænzt aft-
ur, Miki, ef þetta eru þakkirnar, sem . . . . “
Hinn maðurinn hratt nú Buddy frá sér,
ekki mjög blíðlega.
„Nú nú, slepptu mér, drengur,“ sagði