Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 18

102
SJÓNARVOTTUR
N. Kv.
hann glottandi. „HQiistaðu á foreldra þína
og gerðu eins og þau segja þér.“
Hann dustaði buxnaskálmina, þar sem
Buddy hafði haldið og hreyfingar hans
bentu til, að hann vildi vera laus allra
mála. Og þeir félagar héldu leið sína.
Hópsýningin 'að baki þeim hélzt óbreytt,
svo lengi sem þeir gátu heyrt og séð það
sem fram fór. Konan sat á hækjum sínum
frammi fyrir Buddy, en það var engin móð-
uihlíða í því taki, sem hún hafði tekið í
skyrtuna hans. Jói beygði sig yfir hann aft-
an frá. Það gat litið út fyrir, að hann væri
að tala um fyrir honum í góðu. En hann
hafði raunar náð aftur í handlegg hans og
sveigt hann aftur á bak. Þar hélt hann hon-
um í sömu helviðjunni og áður.
„Djöfullinn þinn“, hvæsti hann - milli
samanbitinna tannanna.
„Náðu í bíl, Jói. Við getum ekki drasl-
að honum þannig áfram götu úr götu.“
Þau hvísluðust á nokkrum orðum, en
Buddy skildi ekki hvað þau fóru: „---------
skriflagarðinn. Krakkar leika sér þar oft.“
Það voru óhugnanlegar en skilningsréttar
augnagotur, sem þau sendu hvort öðru.
Það var sem rynni kalt vatn eftir bakinu
á Buddy. Hann skildi ekki hvað þau áttu
við, en það var eitthvað hræðilegt. Það var
svo hræðilegt, að þau urðu að hvíslast á
um það. „Skriflagarðurinn“. Það var stað-
ur, þar sem óhugnanlegir og leyndardóms-
fullir atburðir gátu gerzt og hefðu gerzt, at-
burðir, sem aldrei fékkst nein vitneskja um,
eða ekki fyrr en löngu eftir að þeir gerð-
ust.
Jói veifaði með lausu hendinni, og leigu-
bíll ók upp að gangstéttinni. Og nú byrj-
uðu þau aftur á sama sjónleiknum og áður.
„Það skal verða í síðasta skipti, sem þú
færð að fara með okkur,“ mælti konan og
leit út undan sér til ökumannsins. „Og nú
skaltu snáfa inn í bílinn.“
Þau tosuðu honum á milli sín að bílnum
og inn í hann. Hann kom varla við jörðina
með fótunum. Þau slengdu honum niður í
mitt aftursætið og settust sín hvoru megin
við liann. Hann var eins og poki milli
þeirra.
„Hornið á Amhurt og tuttugustu og ann-
arri götu“, sagði maðurinn. Og um leið og
bifreiðin rann af stað, hvíslaði hann að
konunni:
„Beygðu þig, svo að þú skyggir sem bezt
á hann.“
Eitt andartak sat Buddy þannig í skjóli
við konuna, að vagnstjórinn gat ekki séð
hann í speglinum. Maðurinn notaði tæki-
færið til að gefa Buddy vel útilátinn löðr-
ung, svo að Buddy sá stjörnur fyrir augun-
um og fékk suðu fyrir eyrun. Hann svim-
aði ekki, en hann sat agndofa og hreyfing-
arlaus nokkrar mínútur. Hann fann smá
gerðan tannglerung á tungunni og það
streymdu tár niður vanga hans. Og þó grét
hann ekki.
Bíllinn nam staðar við rautt ljós, og
smám saman tókst Buddy að jafna sig eftir
höggið. Það heyrðist lágur smellur í málmi,
og Buddy sá livar maður skellti aftur síma-
skrá annars vegar við götuna og slangraði
síðan áfram.
Lögregluþjónn — loksins! Það var hann,
sem hann hafði vonast til að sjá, — hafði
beðið um að bann fengi að sjá ....
Konan virtist liafa lesið hugsanir lians,
en einu andartaki of seint. Hönd með vasa-
klút gerði tilraun til að finna á honum
munninn og loka honum. Hann beygði höf-
uðið til hliðar og beit í óvelkominn fingur
rétt við munninn. Konan rak upp hálfkæft
óp og kippti til sín hendinni.
Buddy hrópaði upp eins hátt og hann
gat: