Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 20

104
S J ÓNARV OTTUR
N. Kv.
ekki hjálpa honum. Hann var glataður.
Tárin streymdu niður vanga hans, en ekkert
hljóð heyrðist í honum.
„Nokkuð sérstakt húsnúmer?“ spurði
vagnstjórinn.
„Nei, þér getið stanzað við götuhornið,“
svaraði Jói prunkinn. „Við búum rétt upp
í götunni.“
Bíllinn nam staðar og Jói borgaði áður
en hann steig útúr bílnum. Hann vildi hafa
báðar hendur lausar, þegar út kæmi. Þau
drógu hann með sér eftir gangstéttinni.
Bíllinn snéri á sömu leið og hann kom.
„Heldurðu að hann þekki okkur aftur?“
hvíslaði konan áhyggjufull.
„Það veltur ekki á því,“ svaraði Jói,
heldur hvort hann þekkir drengskrattann.
En enginn skal fá að sjá hann framar.“
Strax og bíllinn var horfinn, breyttu þau
um stefnu, og flýttu sér yfir í aðra götu.
VI.
„Það er þetta þarna,“ sagði Jói lágt.
Það var yfirgefinn leigukumbaldi með
fastnegldum gluggum, — húshjallur, sem
beið þess að verða rifinn. Framhliðin var
öll í skugga, svo þau greindu hana varla,
er þau námu staðar. Buddy varð þegar
ljóst, að þarna inni hélt dauðinn til — og
beið hans.
„Sérðu nokkurn?“ spurði Jói.
I sömu svifum brá hann handleggnum
yfir um höfuð Buddys og þrýsti því upp
að sér. Buddy gat þó ekki bitið liann á sama
hátt og konuna. Þrýstingurinn að kjálkum
hans var of mikill; hann gat ekki einu
sinni opnað munninn.
A þennan hátt hálfbar Jói hann á mjöðm-
inni heim að dyrum hússins. Sver íréhleri
hafði að mestu verið negldur fyrir dyrnar,
en Jói smeygði lausu hendinni fyrir hann
og gat sveigt hann það mikið frá, að hann
gat troðist inn með Buddy í eftirdragi.
Konan kom á eftir og færði hlerann í saint
lag á eftir sér. Inni var niðamyrkur og
loftið viðbjóðslegt. Þetta var ekki eingöngu
dauð bygging, sem þau voru stödd í. Hér
ríkti annar dauði. Dauðinn í ferðakistu,
— ef íil vill.
„Hvernig vissir þú að það var opið?“
spurði konan.
„Hvað heldur þú?“ svaraði maðurinn
með uggvænlegri áherzlu á orðunum.
„Var það hér?“ spurði hún lágt.
Maðurinn hafði tekið upp vasaljósker.
Ljósið sýndi andartak stigaræfil, en var
slökkt aftur.
„Bíddu hérna,“ sagði maðurinn. „En
reyktu ekki. Eg ætla að svipast um uppi í
stiganum.“
Buddy gerði sér þegar ljósa ástæðuna
íyrir því, að maðurinn harði hann ekki
strax í rot. Hann vildi láta hann ganga sjálf-
an upp stigann, ef þess væri kostur. Hann
yrði of þungur meðvitundarlaus.
Maðurinn hyjaði að drasla honum upp
stigann. Knirk, knirk, rumdi í stiganum.
Það voru fætur Buddys, sem slógust við
stigin. Hann var allt of hræddur til að veita
nokkurt viðnám. Enda þýðingarlaust. Eng-
in sála var nærri, sem heyrt gat til hans,
þótt hann hrópaði, eða reyndi að stympast
við. Ur því að enginn gat hjálpað honum
úti, þá mundi enginn verða til þess hér
inni.
Jói notaði ljóskerið með varúð. Hann
kveikti á því aðeins andartak, þegar hann
þurfti að lýsa fyrir sér á stigapöllunum.
Hann þorði ekki að eiga það á hættu að
nota það oftar en brýn þörf var á. Ljósið
var eins og morsestafrof á svörtum pappír.