Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Page 23

N. Kv.
SJ ÓNARVOTTUR
107
sakamálalögreglunni, hinn fyrrverandi
ijandmaður hans. Og það einkennilega var,
að augu hans voru einnig undarlega vot.
Jói lá þarna dauður. Höfuð hans skag-
aði fram milli tveggja planka. Fylgikona
hans var borin út á börum.
Maður nokkur kom hlaupandi í þessum
svifum. Það var eins og hann væri sjóveik-
ur.
„Við fundum tvær ferðatöskur þarna
yfir í skotinu.“ sagði hann.
„Við skulum ekki opna þær að sinni“,
svaraði Ross aðvarandi.
„Eg opnaði þær,“ svaraði hinn. Hann
greip fyrir vitin og hentist rit.
Buddy var ekið heim til sín í lögreglu-
bílnum. Hann sat milli lögregluþjónanna
— eins og hver annar dýrðlingur.
„Eg þakka ykkur innilega fyrir, að þið
])jörguðuð mér,“ mælti hann kurteislega.
„Það voru ekki við, sem björguðum þér.
Þú gerðir það sjálfur, drengur minn. Við
vorum hreinir aular. Við komum raunveru-
lega nokkrum mínútum of seint. Við hefð-
um að vísu alltaf náð þeim, en ekki mátti
tæpara standa, að þú bjargaðist. Og að það
tókst, máttu þakka sjálfum þér.“
„Hvernig gátuð þið vitað, að eg var
þarna?“
„Það var ekki svo erfitt að rekja spor
ykkar, eftir að við byrjuðum að leita fyrir
alvöru. Lögregluþjónn inni í bænum mundi
að hafa séð þig. Leigubílstjóri mundi hvar
hann hafði skilað ykkur úr bíl sínum. Við
hófumst aðeins handa of seint.“
„En hvers vegna fóruð þið að trúa mér,
þegar þið trúðuð mér ekki í gær?“
„Það var ýmislegf smávegis, sem kom
upp um þau,“ svaraði Ross. „Ýmsir smá-
munir, cem stækkuðu við að tengjast sam-
an í lieild. Frú Kellermann hafði minnt á
útvarpsdagskrána, sem þú áttir að hafa
heyrt þetta kvöld. Það virtist allt eðlilegt;
tíminn stóð heima. En einmitt með því
bjargaði hún þér. Eg náði sjálfur í sömu
dagskrána í kvöld. Það var ekki vegna þess,
að eg grunaði frú Kellermann um græzku.
Eg náði í þessa dagskrá til gamans, hafði
heyrt að hún væri mjög skemmtileg og á-
hrifarík. Og það vantaði ekki að hún væri
hvort tveggja. Þetta var framhaldsdagskrá
— frá kvöldi til kvölds —, í lokin bað þul-
urinn afsökunar á því, hvers vegna hún
hafði fallið niður kvöldið áður.
Þetta misræmi kom mér á sporið. Svo
fór eg beint heim til þeirra. Nokkuð seint;
en þó betur farið en heima setið. Þá hlýtur
dansinn við þig að hafa verið í fullum
gangi. Allt var í stakasta lagi í íbúðinni.
Alveg eins og þegar eg kom þar áður. En
þá var það handþurka, sem datt niður, þeg-
ar eg gekk um baðherbergið — og þarna
hékk líka brýnsluól fyrir rakhnífa, — ekki
rakvélar. Það voru þannig lagaðir smá-
munir, sem hjálpuðu mér, ekki mikilvægir
í sjálfu sér, en býsna þýðingarmiklir, þegar
saman komu.
Komdu, drengur minn! Nú erum við
komnir heim til þín. Eg skal fylgja þér
inn.“
Það var byrjað að daga, og þegar Ross
drap á dyr, sagði Buddy kvíðinn:
„Nú fæ eg að kenna á því! Eg sem hefi
verið úti alla nóttina!“
„Njósnari þarf stundum á því að halda
að vera næturlangt að heiman,“ og Ross
tók af sér leynilögregluskjöldinn og hengdi
hann í jakka Buddys.
Dyrnar voru opnaðar og þarna stóð fað-
ir hans. Án þess að mæla orð hóf hann
kreppta hnefana á loft.
Ross greip um þá báða og hélt þeim
föstum.