Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Side 27

N. Kv.
PITCAIRN-EYJAN
111
jneðan prestur þeirra lyfti höndum móti
hinni rísandi sól:
Skýin þjóta um himininn. Skýin eru
vöknuð. Rísandi skýin, sem hefja ferð
sína að morgni, fara hærra og hærra, og
drottinn úthafsins gerir þau hæf til að
mynda sveig um sólina. Skýin hefjast á
loft, leysast sundur, þjóta áfram og sam-
einast að nýju í róslitaðan boga um sól-
ina.
Hann laut höfði og beið þar til fvrstu
geislar sólarinnar ljómuðu um hæðadrögin.
Þá sneri hann sér að Tetahiti, sem fór á bak-
við litla pýramídann og kom aftur með lítið
haglega gert skrín. Það var bústaður guðs-
ins. Nú trúðu þeir að hann væri nærri. Mi-
narii sneri sér hljóðlega til hans:
Hlýð þú á oss Táaroa! Bænheyrðu oss.
Vernda þú íbúa þessa lands. Vernda þú
oss og lát oss lifa í þér. Vernda þú oss!
Við erum menn. Þú ert vor guð.
Söngurinn hætti og augnablik leið í
djúpri þögn. Að síðustu sagði presturinn:
Ó, Táaroa, við höfum vakið þig. Sofðu
r.ú aftur.
Athöfninni var lokið. Skrínið var sett á
sinn stað í pýramídanum og Minarii fór
inn í litla kofann til þess að klæðast sínum
venjulegu fötum. Þá heyrðust raddir innan
úr skógarþykkninu og augnabliki síðar
komu þeir Mills og Mc Coy í ljós. Þeir
námu staðar, er þeir sáu Tahitibúana, en
nálguðust síðan afgirta svæðið. Mc Coy
horfði undrandi á það, sem gert hafði ver-
ið.
— Þetta er vel unnið, sagði hann. •—
Þetta hafið þið e.inir gert, Tetahiti.
Tahitibúarnir horfðu alvarlegir á hann.
— Þetta er hof, sögðu þeir, þar sem við
tigniim guð okkar.
— Hvað er hann að segja, spurði Mills
jneð fyrirlitningarhreim í röddinni. An
þess að bíða svars gekk hajm í gegnum hlið-
ið og horfði á hafið. Haim var rétt að stíga
upp á steinpallinn, þegar Minarii, sem var
kominn til baka frá kofanum, lagði hönd-
ina á handlegg hans.
— Herðar þínar! Sviptu klæðum af
herðum þér, áður en þú stígur fæti þínum
hér.
Mills, sem varla skildi orð í máli hinna
innfæddu manna, hristi liann af sér og hélt
áfram. Mc Coy kallaði óttasleginn til hans:
— Ertu genginn frá vitinu, John? Hann
hiður þig að afklæða þig um herðarnar.
Þetta er þeirra kirkja. Þú ferð þó ekki í
kirkju með hattinn á höfðinu.
Mills hló lágt og vandræðalega. — Þú
kallar þetta kirkju! Þetta er bölvað heið-
ingjahof. Það er sama hvað það er. Eg vil
fá að skoða það nánar. Tahitibúarnir fá
mig ekki til að fara úr skyrtunni.
Áður en hann var kominn þrjú skref á-
fram, hafði Minarii gripið í handlegg hans
og varpað honum til jarðar af svo miklu
afli, að hann næstum því missti meðvit-
undina.
-— Fíflið þitt, hrópaði Mc Coy. Þarna
hefur þú hlaupið á þig.
Minarii stóð og beygði sig með haturs-
fullu augnaráði yfir mótstöðumann sinn. í
andlitum hinna innfæddu manna lýsti
sér sá ótti, sem hafði gripið þá, þegar þeir
sáu að Mills var kominn að því að saurga
helgidóm þeirra. Til allrar hamingju fyrir
Mills, var Mc Coy, sem gat talað mál Ta-
hitibúa nokkurn veginn reiprennandi, fær
um að stilla íil friðar.
Stilltu skap þitt, Minarii, sagði hann. •—
Þú hefur á réttu að standa, en þessi maður