Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 32

116
um gafst hann upp við það og lét sér nægja
að umgangast Prudence. Williams forðað-
ist Huliu. Hann vissi, að til þess að geta
haldið loforð sitt yrðu fundir þeirra að
hætta. Aðeins hvíldarlaus og erfið vinna
veilti honum hugsvölun.
Morgun nokkurn í júnímánuði, er Mills
vaknaði, sá hann að Williams var farinn.
Þetta kom honum á óvart, því að járnsmið-
urinn var vanur að ganga stöðugt um gólf
fram eftir nóttunni og vaknaði því venju-
lega seint. Williams hafði daginn áður ver-
ið önnum kafinn við að smíða öngla fyrir
hlökkumennina. Þegar leið á morguninn,
varð Mills, sem vann við skógarhögg
skammt frá húsi sínu, enn á ný undrandi,
er hann heyrði ekki hamarshögg frá smiðj-
unni. Um klukkan níu var hann orðinn svo
órólegur, að hann þurrkaði svitann af enni
sér og lagði öxina frá sér.
Rétt í þessu kom Martin í áttina til hans.
Eitt augnablik gleymdi Mills járnsmiðnum.
— Hver fjandinn gengur að þér, hróp-
aði 'hann. — Ég þori að bölva mér upp á,
að þú hefur ekki snert á verki í morgun.
— Eg hugsa, að eg hafi gert eins mikið
og þú, svaraði Martin. '
— Hvar er Jolin? spurði Mills.
— Það var einmitt það, sem ég gjarnan
vildi fá að vita.
■— Þú hefur ekki séð hann?
— Nei. En stóri báturinn er horfinn.
Alex Smith er nýkominn upp frá Bounty-
flóanum; hann og Christian eru nú uppi á
fjallinu. Það er ekki vafi á því, að John
hefur tekið bátinri og sr farinn.
Mills hraðaði sér eftir veginum að húsi
Christians og áfram að hæðinni, sem geita-
kofinn stóð á. Á nrðri leið mætti hann hin-
um, sem voru að koma þaðan. — Er það
satt, að John sé farinn með bátinn?
N. Kv.
Christian kinkaði kolli og flýtti sér síð-
an niður fjallið.
Þeir stönzuðu hjá húsi Christians meðan
hann skýrði Maimati frá því, hvernig kom-
ið væri, og sendi eftir nokkrum af Tahiti-
húunum. Þeir flýttu sér niður á lendingar-
staðinn. Fólkið horfði þögult á, meðan
Christian setti einn bátinn niður. Með Mi-
narii í stafni reri hann út í gegnum brirn-
garðinn, fram hjá svörtu skipsflakinu, sem
lá þar milli klettanna. Christian tók stefnu
í norðaustur, greip til árinnar og reri
hraustlega.
Það var farið að lygna fyrir íveimur
klukkustundum, og sólin skein dauft í gegn-
um skýjaþykknið. Hafið var slétt eins og
spegili og hægur sunnan andvari. Að
klukkustund liðinni benti Minarii fram fyr-
ir sig. Ut við sjóndeildarhringinn sást mast-
■ur og segl, en báturinn sjálfur sást ekki
ennþá.
Williams sat á öftustu þóftunni og lét
andlitið hvíla í hendi sér. Við og við rétti
hann úr sér og leit til lands. Hann óttaðist
að sér yrði veitt eftirför, en vonaði að
vindurinn héldist, svo að þeir næðu honum
ekki. Hann hafði komizt að raun um, að
hann gat ómögulega róið; varla fært ár-
arnar til.
r
Attaviti úr Bounty lá við aftur-þófturnar
ásamt byssu Williams, litlum forða af mat-
mælum og nokkrum flöskum fullurn af
vatni. Járnsmiðurinn liafði hugmynd um í
hvaða átt Tahiti var og vissi, að hann fengi
hagstæðan byr, ef hann aðeins kæmist út á
opið haf. En það, sem réði þessum gerðum
hans, var það eitt að komast burt frá Pit-
cairn-eyjunni. Honum var sama íil hvaða
annarrar eyjar hann kæmist. Það gat vel
farið svo að hann kæmist til Tahiti, hugs-
aði hann, eða þá til einhverra af kóraleyj-
PITCAIRN-EYJAN