Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Síða 34

118
PITCAIRN-EYJAN
N.Kv.
segðu félögunum, að ég skuli koma þegav
eitthvað liggur fyrir, sem þarf að vinna.
Það var liðið á daginn og skuggarnir í
rjóðrinu voru farnir að lengjast. Grasið var
Ityrjað að liylja öskuna í kringum svarta
trjástofnana. Ur kofadyrunum var fögur út-
sýn til hafsins. Snjóhvílar kríur svifu ívær
og tvær saman uppi í loftin. Það var kom-
ið að varptíma þeirra, og þær sveifluðu sér
hver á eftir annarri gegnum loftið. Það var
logn og loftið rakt og mollulegt. Williams
reis á fætur, bölvaði hitanum, gekk iim í
lítið eldhús, bak við kofann og kveikti þar
bál til þess að elda kvöldmatinn. Sólin var
að ganga til viðar og rauðum og fjólublá-
um lit sló á hafflötinn. Þetta var alltof dá-
samlegt kvöld til þess að hægt væri að
ganga til náða. Fyrir dagrenningu morgun-
inn eftir var járnsmiðurinn á ferli og í
fyrstu morgunskímunni var hann á leið yf-
ir fjallsásinn heim til Christians.
Alexander Smith vaknaði um svipað
leyti. Eins og Williams hafði hann alla
nóttina velt sér í rúminu og bölvað hitan-
um, á milli þess sem hann blundaði stund
og stund. Hann opnaði dyrnar, neri augun,
teygði úr sér og geispaði.
Tunglið, sem var næstum því fullt, var
ennþá á lofti, en hulið skýjum í vestrinu.
Stóri rauði haninn í purautrénu baðaði út
vængjunum, galaði og horfði með beygðan
hálsinn til jarðar. Hann reigði sig allan og
galaði aftur eins og hann væri í djúpum
hugleiðingum. Síðan sló hann út vængjun-
unýog flaug þunglamalega til jarðar. Hvert
á eftir öðru flugu hænsnin niður á eftir
honum. Síðasta hænan hristi sig reiðilega.
Haninn hoppaði til hliðar, dró vængina
með jörðinni og leit á húsbónda sinn eins
og hann vildi segja: ;— Þá er þetta búið.
Gefðu okkur nú morgunmatinn.
Smith hló.
Hænsnin eltu hann í þéttum hóp að eld-
húsdyrunum. Hann settist á þrífættan stól,
sem þar var og byrjaði að mylja niður kók-
oshnetur. Hvítt kókoshnetumjölið sáldrað-
ist niður á tréfat, sem stóð hjá honum.
Hann hætti við og við, til þess að bragða
á mjölinu, og hló þegar hann sá, hve óþol-
inmóð hænsnin stóðu og biðu í hálfhring í
kringum fatið. Síðan stóð hann upp, kall-
aði á hænsnin eins og blökkumennirnir
gera, fleygði kókoshnetumjölinu í smá-
flekki á gólfið og hænsnin þutu til að tína
það upp.
Þegar svínin heyrðu hina vel þekktu
rödd húsbónda síns, byrjuðu þau að ríta í
stíjum sínum. Smith flýtti sér til þeirra og
lét það, sem eftir var af kókoshnetumjöl-
inu í trogin hjá þeim. Eins og margir sjó-
menn hafði hann mikið yndi af allri vinnu,
sem kom landbúnaði við.
Það var kominn albjartur dagur. Balha-
di kom út í dyrnar, bauð manni sínum bros-
andi góðan daginn og fór út í eldhúsið lil
þess að tilreiða morgunverðinn. Smith fór
rit skyrtunni og þvoði sér úr stórum bala
fullum af vatni. Þegar hann var búinn að
þvo sér, lagði hann af stað í sína venjulegu
eftirlitsferð, til þess að athuga plönturnar.
Afgirta svæðið umhverfis hús lians var
hálf ekra að stærð, og aldingarðurinn, sem
hann hafði ræktað þar og prýtt með stein-
lögðum stígum og blómabeðum, var hon-
nm til mikillar ánægju. Vorið nálgaðist
hröðum skrefum. Hann nam við og við
staðar til þess að athuga nýgræðinginn og
anda að sér ilmi blómanna. Stundum rétti
hann úr sér og athugaði nýbyggða húsið
sitt. Young var ekki duglegur maður og því
síður laghentur, svo að Smith hafði næst-
um því byggt húsið einn. Hann hafði alltaf
mikla ánægju af að skoða þetta verk sitt.
Húsið var vandlega byggt, og nýja þakið