Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Side 37

N. Kv.
PITCAIRN-EYJAN
121
— Eg þori ekki að tefja, þegar svona
stendur á hjá okkur.
Christian hristi höfuðið. — Þvaður,
Smith, Jenny og Nanai eru hér, og þær geta
hjálpað ef með þarf. Það verður regluleg
hátíð hjá þeim og Balhadi. Konum þykir
alltaf gaman að hátíðahöldum, hvort sem
þær eru hvítar eða dökkar. Fæðingar og
dauðsföll eru viðburðir, sem þær hafa á-
huga fyrir. Komdu nú inn fyrir.
— Þakka þér fyrir, herra. Eg er með
fiskstykki handa John. — Eg ætla að hengja
það í skuggann.
— Hann fór héðan fyrir tíu mínútum
síðan. Kjallaradyrnar eru búnar og það er
framúrskarandi vel unnið.
— Já, John er ágætur við það, sem hann
gerir.
Eftir tillögu frá Mc Coy, sem af mikilli
kostgæfni sá um það litla, sem þeir áttu af
vínföngum, höfðu uppreisnarmennirnir
grafið kjallara í brekkunni fyrir neðan hús
Christians, og Williams hafði sett slag-
brand fyrir hlerann og lokað honum með
hengilás, sem var fyrir víngeymslunni á
Bounty. Christian geymdi lykilinn. I kjall-
aranum voru líka geymdir nokkrir kassar
af söltuðu svínaketi, sem einstaka sinnurn
var framreitt til liátíðabrigða, og fjögur
eða fimm hundruð pund af þurrkuðum ert-
um, sem var algengur matur á borðum hjá
sjómönnum.
Christian leiddi Smitli inn í húsið.
Komdu inn fyrir og hvíldu þig, áður en við
Ijorðum. Við fáum eitthvað tilreitt úr fisk-
inum. Getur þú borðað hann eins og blökku-
mennirnir matreiða hann?
— Já, herra, áreiðanlega.
— Það get eg líka, sérstaklega þegar
saft úr kókoshnetum er borin með. Við á-
lítum þá villimenn, en samt sem áður get-
um við mikið af þeim lært.
— Eg veit ekki hvað við getum gert án
þeirra. Við getum ekki veitt fisk, án þeirra,
því að þeir kenna okkur hvernig við eigum
að fara að því, og hvað stúlkunum viðkem-
ur, þá held eg að við mundum deyja úr
hungri, ef þær væru ekki.
Þeir sátu við borðið í herbergi Christi-
ans. Maimiti gat ekki lengur komist upp
stigann upp í herbergið fyrir ofan, og þess
vegna hafði hún fengið borðstofúna íil um-
ráða. Þeir sátu þögulir um stund og ekkert
hljóð heyrðist nema í klukkunni við hliðina
á þeim. Christian horfði á skífuna á henni,
sem sýndi tímann í Greenwich, og hugur
hans hvarflaði aftur í tímann, til æskudaga
hans í Cumberland, til eyjunnar Man og íil
fyrstu daga hans á sjónum.
Ef þessi gamla klukka gæti talað, sagði
hann, gæti hún áreiðanlega sagt okkur
merkilega sögu. Hún var skipsfélagi kap-
teins Cooks á tveimur ferðum hans, og hún
hefur ferðast þúsundir sjómílna yfir höf,
sem við þekkjum mjög lítið. Hún var smíð-
uð í London og síðustu dagar hennar munu
enda hér á Pitcairn-eyjunni.
Smith kinkaði kolli. — Alveg eins og ég,
herra.
— Ert þú fæddur í London? Eg hélt að
þú værir úr sveit.
— Nei, herra. Eg er'fæddur þar og al-
inn upp á munaðarleysingjaheimili. Eigin-
lega verð eg að viðurkenna, að eg geng
undir fölsku nafni. Mitt rétta nafn er John
Adams, félagar mínir kölluðu mig vitlausa
Jack. Eg hafði verið riðinn við ýmsar meiri
háttar óeirðir og áleit hyggilegra að skipta
um nafn og heita Alexander Smith, það,
sem eftir var ævinnar.
Christian kinkaði kolli og spurði svo
eftir stundarþögn. — Segðu mér, Smith,
ertu ánægður með að vera hér?
— Það er eg, herra. Fjölskylda mín er