Nýjar kvöldvökur - 01.07.1955, Qupperneq 42

126
PITCAIRN-EYJAN
N.Kv.
iðismunum á fætur. — Eg hef borðað of
mikið.
Fimm mínútum síðar liraut hann hátt
undir tré skammt frá þeim. Christian sneri
sér að Young.
— Hann er duglegur maður, sagði hann.
— Já. Eg hef kynnst honum vel nú upp
á síðkastið. Það er skaði, að hann skyldi
ekki hafa fengið hetra uppeldi.
Christian kinkaði kolli. — Hann er sann-
ur Englendingur og skapaður til þess að
stjórna. En lífið hefur leikið hann grátt.
Hver getur með réttu ásakað hann, þótt
hann hafi leiðst út í óreglu. Eg get það að
minnsta kosti ekki. Smith er tæplega læs
eða skrifandi, og þó er hann fæddur prúð-
menni.
Þeir þögnuðu. Sólin skein beint á þá, og
litlu síðar fluttu þeir sig í skugga undir
stórum trjástofni. — Sjómenn eru oft ein-
kennilegir, sagði Christian, eftir dálitla
stund, — og það eru margvísleg örlög, sem
þeim eru húin. Við höfum verið saman frá
því Bounty fór frá Spithead, og nú eigum
við að vera hér það sem eftir er ævinnar.
Og þó veizt þú ekkert um mig og eg ekkert
um þig. Hvar áttir þú heima Young? Segðu
inér eitthvað um þig, áður en þú fórst til
sjós.
— Eg er fæddur í Vestur-Indíum á
eynni St. Kitts og bjó þar þangað til eg var
12 ára gamall.
— Eg hef verið þar, sagði Christian, —
það eru átta, nei, níu ár síðan! Við konium
þangað til þess að sækja sykur, og eg fór í
íand. Eg var ungur þegar þetta var.
— Við bjuggum dálítið fyrir utan bæ-
inn, hélt Young áfram, — við rætur Mon-
keyfjallsins. Mér þótti vænt um eyjuna og
kunni þar vel við mig. Svo var eg sendur
til Englands í skóla. Hér í Suðurhafinu
kanú eg miklu betur við mig en í Englandi.
— Það er einkennileg tilviljun að við
skulum báðir vera eyjaskeggjar. Eg dvaldi
í æsku á eynni Mön. Eg talaði málið, sem
þar var talað. Það líktist dálítið máli Há-
lendinganna. Christian brosti raunalega. —
Eg heyri ennþá rödd fóstru minnar, þegar
hún söng kvæðið um Illiam Dhone.
— Hver var hann? William Christian
ættfaðir minn. Hinn ljósi Illiam hét hann á
okkar máli. Hann var tekinn af lífi árið
1662 fyrir drottinsvik gegn greifafrúnni af
Derby, sem þá var drottning eyjarinnar.
Hann var saklaus.
Smith svaf í tvær klukkustundir og á
meðan töluðu þeir margt um fortíðina.
Síðan tóku þeir aftur til við vinnuna. Það
var orðið skuggsýnt, þegar þeir lögðu frá
sér verkfærin og héldu heim, fram hjá húsi
Browns og yfir hæðardragið.
Sumarið 1791 var heitt og votviðrasamt.
Brauðræturnar þroskuðust ágætlega. Þær
voru orðnar fullþroskaðar, þegar jörðin var
orðin þurr um haustið og veturinn byrjaði
í júnímánuði.
I miðri húsaþyrpingunni, nálægt húsi
Mills hafði verið hyggt sameiginlegt forða-
geymsluhús. Á sterkum mannhæðarháum
stöplum, með traustri undirstöðu hafði ver-
ið reist hús, sem tók meira en tuttugu tonn
af brauðrótum. Auk þess var þar geymsla
fyrir ávexti og þurrkaðan fisk. Þessum
forða átti að skipta jafnt á milli íbúa ný-
lendunnar.
Þegar brauðræturnar höfðu verið grafn-
ar upp, tóku karlmennirnir þær og báru á
burðarstöngum sínum til kvenfólksins, sem
síðan hlóð þeim upp. Löngu brauðræturnar
voru lagðar þvert yfir hinar, og dag frá
degi hækkuðu hlaðarnir, þar til maður gat
að síðustu séð, að verkinu var að verða
lokið.
Það kvöld var fjórum stórum svínum