Samtíðin - 01.09.1960, Blaðsíða 16

12
SAMTÍÐIN
Smásaga bak viö gluggatjöld
einunn C^yjóljóaóttir:
HVÍT BLðM
KONA situr við glugga og horfir út.
Hún er kölluð Lilla, en það skiptir nú
litlu máli. Hún horfir á skýjafarið. Það
er sólskin og stormur, galsi i veðrinu eins
og ungum gæðingi. Inni i stofunni er aflur
á móti kyrrstaða, eins og sólskinsgolan
flækist i gluggatjöldunum og komist aldr-
ei alla leið inn. Gluggatjöldin eru þung,
úr dýru efni og> útflúruð. Konan horfir á
þau með vanþóknun, þar sem þau belgj-
ast út af storminum, þessi lilægilegu
gluggatjöld. Seinna, það er að segja þeg-
ar hún er skilin við manninn sinn, ætlar
hún að hafa öðruvísi tjöld — livít og
létt — og hvítar rósir í gluggunum.
Hún hafði alltaf þráð hvítar rósir. En
Jósep þoldi ekki blóm. Hann þoldi eklc-
ert viðkvæmt. Sigríður frænka hafði átt
rósir, þegar Lilla var lítil telpa. Líklega
liafði hún alið þessa blómalöngun með
sér siðan. Dagarnir, þegar liún fékk að
lieimsækja Sigríði frænku, voru henni
minnisstæðastir af öllu frá bernskuár-
unum: Að sitja á legubekknum eða á
þykku gólfábreiðunni og vera langt frá
öllu arginu heima, finna hvernig rósailm-
ui'inn hlandaðist súkkulaðilylctinni úr
eldhúsinu. Og hvað allt var skínandi
lireint lijá henni Sigriði, meira að segja
rúðurnar í gluggunum. Heima hjá Liliu,
þar sem gluggarnir voru niðurgrafnir,
voru rúðurnar alltaf óhreinar. Þar voru
sífelldar skælur og skammir, fólkið of
margt og peningarnir of litlir. En Lillu
tókst furðanlega að skella skolleyrunum
við rifrildi systkinanna, þreytu móður
sinnar og ofstopa föður sins. Hún liugs-
aði um framtiðina, og áður en flétturn-
ar hennar voru klipptar, hafði hún ákveð-
ið að eignast einhvern tíma stórt hús og
hvítar rósir. Hún hafði að visu eignazt
húsið, en rósirnar fylgdu ekki með. Því
var bezt að fara héðan. Já.
Hún hallaði sér aftur i stólnum og
hvarflaði augunum um stofuna. Þessar
viðhjóðslegu, þykku gólfábreiður, sem
liún liafði slitið skónum sínum á i þrjú
löng ár! Og Jósep! — Jósep! Það var
ólíkt meira ryk i honum en gólfáhreiðun-
um!
Lilla lokaði augunum. Giftast til fjár.
Það voru ljót orð. Hið síðasta, sem Dag-
björt, æskuvinkona hennar, hafði horið
henni á brýn i slyttingi. En Dagbjört vissi
nú ekki, hvernig þeim gat liðið, sem áttu
sér annan eins uppreisnaranda og liún
sjálf. Dagbjört átti gott. Hún mundi aldr-
ei giftast til fjár.
Dyrabjallan lcvað við, hátt og hvellt.
Unga konan hrökk við, eins og hún hefði
verið staðin að einhverjum ófi'ómleika.
Og hin virðulega frú, sem gekk til dyra,
stakk furðulega í stúf við stúlkuna, sem
hafði staðið við gluggann, sömuleiðis kon-
una, sem stóð úti fyrir. Það var ein þeirra
kvenna, sem ekki er gott að sjá aldur á,
sem erfiðleikar og einhæf kjör liafa gert
að miðaldra konum, áður en þær eru i
raun og veru orðnar fullorðnar. Þær voru
systur, þessi kona og Lilla, en gagnólík
kjör höfðu steypt þær í ólík mót.
Þegar systir Lillu hafði setzt í einn
djúpa stólinn og þreytan í fasi hennar
var farin að hrjótast út, varð Lillu hugs-
að til þess, þegar hún hafði sjálf fengið
að setjast i djúpu stólana hjá Sigríði
frænku.
„Aumingja Anna“, hugsaði hún og
var þó ekki viss um, hvort hún vorkenndi