Samtíðin - 01.12.1962, Síða 13

SAMTÍÐIN
5
v ÁSTAGRÍN v
Hann: „Gelnrðn hngsað þér að eiga
eineggðan mann?“
Hún: „Nei, fgrir alla muni eklci!“
Hann: „Má ég þá ekki halda á regn-
hlífinni þinni?“
„Mér þgkir ngja vinnukonan liennar
frú Guðngjar vera heldur en ekki at-
hafnasöm."
„Nú.“
„t gærmorgun sá ég hana með ngja
barnið frúarinnar í vagni. Eftir hádegið
var hún komin með hundinn hennar, og
um kvöldið fór hún svo bara út með
manninum hennar!“
Skoti var nýgiftur kornungri sveita-
stúlku, sem aldrei hafði komið út fgrir
hádöndin. Þau brugðu sér í brúðkaups-
ferð lil Glasgow. Þegar þangað var kom-
ið og þau stóðu með pjönkur sínar fgrir
framan járnbrautarstöðina, sagði Skot-
inn:
„Þekkiððu muninn á stöðvarbíl og
strætisvagni, elskan mín?“
„Nei, það veit hamingjan!“ anzaði
kona hans.
„Ágætt, þá tökum við bara strætó!“
sagði Skotinn.
„Mig vantar ngjan kjól,“ sagði dóttir
við móður sína. „Ég er búin að vera
þrisvar úli með ngja kærastanum og hef
uuðvitað alltaf orðið að skipta um kjól.
í kvöld ætlum við í leikhúsið, og þá
þarf ég ngjan kjól.“
„Hcldurðu, að það verði þá ekki bara
ódgrara að skipta um kærasta?“ spurði
móðirin.
Næsta blað SAMTÍÐARINNAR kemur
1. febrúar 1963.
ÞREPAGÁTA
Lárétt: 1 Eyjarheiti, 2 víntegund, 3 magnlaus,
4 ullarvinna, 5 loforð, 6 ávaxtatré, 7 jurtar-
heiti.
Niður þrepin: Borg i Þýzkaltindi.
Lausnin er á bls. 32.
-j< Sagt er: -)<
að ástin leysi mannshugann úr læðingi.
♦
að sérhvert þjóðfélag standi og falli
með því, hvernig það býr að dugandi
þegnum sínum.
♦
að versta hægðaleysið stafi af fullyrð-
ingum, sem menn verða að éta ofan i
sig aftur.
♦
að okkur finnist skeiðin venjulega of
stór, ef við eigum að taka meðalið
inn sjálf.
♦
að sagan endurtaki sig sjálf, en nágrann-
arnir endurtaki sögurnar um okkur.