Samtíðin - 01.12.1962, Síða 19

SAMTIÐIN
11
■g átti öinLU'lecja œólni, uar einmana ocj yj-ircjéfin, en lohí nitli ecj óatnt mccnn, ocj:
Það tókust með okkur ástir
UNGT FÓLK getur verið hræðilega
einmana, og ég var ákaflega vinasnauð
stúlka innan við tvitugt, þegar ég gift-
ist manni, sem ég elskaði ekki minnstu
vitund fyrst i stað, en átti eftir að elska
af öllu lijarta, þegar fram í sótti.
Ömurlegar heimilisástæður hjá for-
eldrum mínum ollu því, að ég var döpur
og einmana. Það stafaði ekki beinlínis
af þvi, hve foreldrar mínir voru fátækir,
heldur miklu fremur af því, hvernig ör-
birgðin fór með vesalinginn hann pabba.
Hann var blindur, og mamma og hann
höfðu eignazt 6 börn á fáum áruxn.
Mamma var framúrskarandi kona. Þarna
var liún sivinnandi allan daginn og frarn
á nætur til þess að sjá okkur farhorða.
Hún gerði jafnvel við skóna okkar.
Pabbi var vænsti maður og gerði sann-
arlega hvað hann gat. En meðan við
systkinin vorum öll í ómegð, var svo
þröngt i búi lijá okkur, að liann sá sér
ekki annan kost vænni en að gerast betl-
uri! — Mig hryllir enn við þessu orði, því
að þegar ég var barn, faixnst nxér það
vera óafmáanlegur snxánarblettur á
fjölskyldu okkar. En — okkur tókst að
draga fram lífið!
Ég stækkaði og kynntist ungunx pilt-
oni. En þegar þeir komust að því, að
Pabbi var betlari, vildu þeir livorki
heyra mig né sjá. Vinstúlkum mínum
fannst ég vera of feinxin og ónxannblend-
ox til þess, að gaman væri að vera með
nxér á niannaniótunx, og því varð ég
iiieira og meira út undan.
Eldri systir mín varð ástfangin í pilti,
sem var tveim árunx eldri en hún. En
liann vildi Iivoi'ki heyra hana né sjá,
eftir að hún liafði loks liert upp liugann
og komið með hann lieinx til að kynna
hann foreldrum okkar. Ég var farin að
halda, að þetta betl föður nxíns myndi
verða eins konar örlagadómur yfir okk-
ur systkinunum.
Það er annað en gaman fyi'ir 19 ái-a
stúlku að verða áð lioi'fast í augu við þá
staðreynd, að hún sé ein og yfirgefin. En
svo var það kvöld eitt, að ég herti upp
liugann og dreif mig á dansleik, sem
haldinn var langt þaðan, sem við bjugg-
unx. Ég fór þangað alein, en flest af
fólkinu, sem var á dánsleiknum, koin
þangað i hópunx eða tvennt sanian. Ég
þekkti þarna ekki nokkurn nxann, og
þetta var satt að segja ósköp önxurlegt
kvöld. Eftir að dansinn liófst, sat ég oft-
ast yfir, nema livað ég dansaði stöku
sinnum við roskinn mann. Það var þó
alltjenl skárra en að hírast alein úti í
liorni allt liðlangt kvöldið!
Þegar komið var nxiðnætti, fór ég að
liugsa um, lxve langt ég átti heim — og
að ég var gangandi. Roskni kavalerinn
minn stóð nú rétt hjá ixier og kallaði:
„Siðasti dans!“ Ljósin deyfðust, um
leið og lokavalsinn var spilaður. Ég
fann til þreytu og ömurleika, en þá var
alll í einu komið við handlegginn á nxér.
Og áður en varði, stóð ég augliti til aug-
.litis við fölleitan nxann á að gizka 25 ára
ganilan. Við dönsuðum um salinn, en
ég fann ekki til neinnar sælu.
Dansleiknum var lokið, án þess að