Samtíðin - 01.12.1962, Page 20

12
SAMTÍÐJN
nokkur vonarneisti væri í liuga mér. Ég
gat ekki um annað hugsað en lielauma
fæturna á mér og alla þessa kílómetra,
sem ég átti ógengna heim!
Herrann minn gerði heiðarlega til-
raun til að taka upp léttara lijal. En ég
léði því varla eyra. Þegar dansinum var
lokið, spurði liann mig, hvort hann ætti
ekki að aka mér lieim.
Vesalings fæturnir mínir! Oft og
mörgum sinnum hafði ég verið vöruð
við að þiggja hílfar hjá ókunnum
mönnum. Mér höfðu verið sagðar fer-
legar sögur af hófum, sem svæft liöfðu
kvenfólk með klóróformi á skuggaleg-
um, afskekktum skógarstigum. Það
fylgdi þessum sögum, að einungis laus-
lætisdrósir legðust svo lágt að þiggja
hilfar hjá þess háttar kónum. Siðsamar
stúlkur létu sér það ekki til hugar koma.
—En satt að segja var ég örmagna af
þreytu þetta kvöld, og auk þess fannst
mér ég nú ekki hafa liaft ýkja mikið upp
úr því hingað til að vera góð og siðsöm
stúlka!
Ég sagði því: „Þakk’ yður kærlega
fyrir.“ Síðan sagði ég manninum, hvar
ég ætti heima,vatt mér inn í aftursætið
á hílnum hans og hnipraði mig þar úti
í horni, það langt frá manninum, að
hann gæti ekki teygt sig til min. Auðvil-
að var ég þess alhúin að stökkva út úr
bílnum, hvenær sem nauðsyn krefði og
ganga heim.
Eftir allar þær hroðalegu sögur, sem
ég hafði heyrt um viðskipti stúlkna og
óprúttinna ökumanna, varð ég meir en
lílið undrandi, er maðurinn ók hílnum
án þess að mæla orð frá vörum eða gefa
mér minnsta gaum. Og á tiltölulega
skammri stund hafði liann ekið mér rak-
leitt lieim að dyrum. Þar bauð hann mér
góða nótt, sagðist vona, að við hittumst
aflur — og ók hurt.
Auðvitað hittumst við aftur. Hann sá
lil þess., Og þeir endurfundir urðu upp-
haf meira skemmtanalifs en mig hafði
órað fyrir, að ég ætti eftir að kynnast.
Pilturinn fékk að vita, livar ég vann, og
eftir það ók hann mér oft heim úr vinn-
unni. En ég vildi aldrei, að hann kæmi
inn. Enda þótt ég væri ekki ástfangin
í honum, líkaði mér orðið vel við hann,
og ég óttaðist, að hann myndi óðara
snúa haki við mér, ef hann kynntist
foreldrum mínum. Ég skal játa, að við
kvöddumst með kossi á kvöldin og að
ég vissi, að hann elskaði mig. En lieim-
ilisböl mitt var eins og járntjald milli
okkar.
Aldrei gleymi ég kvöldinu, þegar hann
hað mín. I stað þess að aka mér rakleitt
heim úr vinnunni, ók liann í það sinn út
í skóg, stöðvaði hiiinn, tók mig ljúflega í
faðm sér og hað mig að verða konan sín.
Þá kom það upp úr dúrnum, sem mig
hafði liingað til ekki órað fyrir, að liann
hafði þegar heimsótt foreldra mína. Og
ég sem hafði lifað í þeirri trú, að hann
þekkti alls ekkert til þeirra!
1 fyrstu varð ég svo agndofa, að ég
gat engu svarað hónorði hans. Hann
hafði verið mér svo góður, og samt elsk-
aði ég hann ekki. Satt að segja botnaði
ég ekkert í því, að hann skyldi geta hugs-
að sér að kvænast mér, eins og allt var
i garðinn búið, og því anzaði ég loks i
hálfum hljóðum:
„Jæja, þá er þessu nú lokið. Allt tek-
ur enda. Og þú hefur þá beðið betlara-
dótlur að giftast þér!“
Hann þrýsti mér fastara að sér, og
þá fór ég að gráta. Ég reyndi alls ekki
að dylja tilfinningar mínar, en grét,
þangað til ég var orðin uppgefin og tára-
lindirnar voru þornaðar. Góðvild lians
var meiri en ég hafði lengi átt að venj-
ast, og mér leið betur við tilhugsunina
um, að hann skyldi vita allt um hagi mina
og samt ekki skanunast sín fyrir mig.