Samtíðin - 01.12.1962, Page 21

SAMTlÐIN
13
Ég giftist honum á köldum vetrar-
morgni, og góðvild hans og umhyggju-
semi hafa aldrei brugðizt mér. Smám
saman tókst honum að þíða klakann af
lindum tilfinninga minna. Oft hlýt ég
að hafa reynt mjög á þolnmæði hans, en
hún hrást aldrei. Og aldrei hraut hon-
um smánaryrði af vörum, þó að snurða
hlypi sem snöggvast á þráðinn í sambúð
okkar — eins og alltaf vill verða í hjóna-
höndum.
Þess vegna liefur ást mín til þessa
elskulega eiginmanns, sem ég kynntist
fvrst á svo framúrskarandi órómantísk-
an hátt á dansleiknum góða fyrir tæp-
um 20 árum, farið sívaxandi.
MUNDU, að
• EINHVER er alltaf að gera það,
sem annar segir, að sé óframkvæman-
legt.
• MENN komast ekkert áfram með
því að liggja vakandi á nóttunni, lield-
ur með því að ganga vakandi að störf-
um sínum á daginn.
• ÞERRIPAPPÍR er hlutur, sem þú
ert að leita að, meðan l)lekið er að
þorna.
• ÞAÐ er hægt að kaupa sér falleg-
an hund fyrir peninga, en ástin ein megn-
ar að koma honum til að dilla rófunni.
• FÓUH finnst sumir gestir standa
lengur við á ldukkustund en aðrir á
heilli viku.
Frægir orðskviðir
Þjóð veit, þá þrír vita.
Ró skyldu menn reiði gefa.
Alllítið er ungs manns gaman.
Dýrt er drottins orðið.
Ýmsir bjóða öðrum fár.
Sagði ég þér ekki?
TVEIR drukknir menn drusluðust
norður Lækjargötuna. Annar sagði:
„Þú ert alls ekki til, lagsmaður! Heyr-
irðu það?“
Hinn varð fár við og svaraði:
„Sannaðu það!“
„Það er nú vandalaust. Hvert ætl-
arðu?“
„Inn í Álfheima.“
Mennirnir voru nú komnir að BSR.
Orðhákurinn pantaði híl inn í Álfheima
og spurði, hvað hann kostaði. Honum
var sagt það.
„Og hvað á ég að borga að auki,
ef ég tek þenuan náunga með mér?“
„Ekkert!“
„Sagði ég þér ekki, lasm. Þú ert alls
ekki til!“
Aiveg sammála
KORNUNGUR lögfræðingur var að
flytja fyrsla mál sitt fyrir rétti.
„Vesalings skjólstæðingur minn,“ stam-
aði hann og missti þráðinn.
„Vesalings skjólstæðingur minn,“
endurtók hann, þegar hann hafði náð
sér aftur á strik.
Þá laut dómarinn að honum og hvísl-
aði vingjarnlega!
„Haldið þér bara áfram, ungi maður.
Enn er rétturinn alveg sammála yður.“
200 moti 10
FERÐAMAÐUR hitti bónda og spurði,
hve langt væri til staðar, sem hann
nefndi.
„200 km, ef þú ferð í áttina, sem þú
stefnir i, en 10 km, ef þú snýrð við,“
svaraði hóndi.