Samtíðin - 01.05.1971, Blaðsíða 16

12
SAMTÍÐIN
„Já, hann er nú alls ekki sem verstur."
„En ég held hann taki alls ekki eftir
mér. ..“
, Hvernig geturðu líka búizt við því?“ anz-
aði Móna meinfýsin. „Brett er þó nokkuð
vandlátur/í vali sínu; það geturðu reitt þig
á.“
„Hvað áttu við?“
„Hann gerir vissar kröfur til þeirra stúlkna,
sem hann umgengst."
Jenný andvarpaði: „Það skil ég vel. . ., og
ég veit, að ég er ekki eins vel klædd og
Lundúnastúlkurnar, en kjólarnir mínir eru
nú orðnir fallegri en áður; — finnst þér það
ekki? Ég er búin að eyða miklum peningum
í ný föt.“
„Föt eru ekki nóg,“ svaraði Móna. „Það
verður líka að vera vel vaxinn líkami innan
í fötunum.“
Jenný fann, að hún kafroðnaði. „Svo þú
átt við að...?“
„Ég á við, að bú borðar of mikið, elsku
Jenný mín,“ sapði Móna.
„Finnst þér, að ég sé . . . að ég sé . . . ?“
„Nei, ég vil nú ekki segja, að þú sért feit,
því það er svo andstyggilegt orð, að siðað fólk
tekur sér það ekki í munn.“ — Móna, sem|
var í náttfötum, rigsaði um í dagstofunni
þeirra. Fótleggir hennar voru langir og grann-
ir, og hrevfingar hennar minntu á mýkt
pardusdýrsins. „Þú ert nú skrambi holdug,
Jenný mín, og þess háttar vaxtarlag gengur
ekki í augun á karlmönnunum. Karlmaður
vill gjarnan haga sér eins og verndari hins
veikbvggða kyns, ekki satt? Og þú ert svo
ári sver.“
Jenný kinkaði kolli og varð niðUrlút. Hún
revndi að hafa hugann við bókina, sem hún
var að lesa.
EN ÞEGAR hún var háttuð þetta kvöld,
andvarpaði hún og tuldraði niður í koddann
sinn: „Ég veit vel, að ég er feit. Ég er illa
vaxin! En nú ætla ég að gera gangskör að
því að ráða bót á því. Ég ætla að steinhætta
að borða smjör, hætta að bragða nokkuð, sem
heitir súkkulaði og rjómakökur .. . Ég ætla
að hætta að láta sykur í kaffið mitt...“
Og með þann ásetning í huga sofnaði hún.
Við morgunverðinn daginn eftir lét hún
verða af ákvörðun sinni, og Móna tók sam-
stundis eftir því. „Svo þú ætlar ekki að láta
sykur í kaffið þitt, Jenný? Þú ert bara byrjuð
að megra þig?“ sagði hún.
Jenný kinkaði kolli, beit í ósmurt brauðið
sitt og sagði: „Já, ég ætla að hora mig, jafnvel
þótt ég verði svo hungruð, að garnirnar gauli
innan í mér.“
„Heldurðu nú, að þú getir framkvæmt
þessa fyrirætlun þína?“
„Áreiðanlega, því mig langar svo til að
verða eins glæsilega vaxin og þú, Móna.“
Móna brosti, himinlifandi yfir hrósinu, sem
fólst í orðum vinkonu hennar. „Það borgar
sig að vera grönn,“ sagði hún, „því tízkan
krefst þess, og það er nú ekkert að því, að
karlmennirnir gefi manni auga í strætisvagn-
inum, Brett Hunt segir, að ég sé eins og
pílviðargrein.“
„Jæja, segir hann það? Hitth’ðu hann oft,
Móna?“
„Það kemur fyrir,“ sagði Móna og strauk
ljóst hárið frá enninu.
„En þið eruð ekki . . . sem maður seg-
ir . . . ?“
„Trúlofuð áttu við? Nei, ekki beinlínis. En
við . . . eigum ýms sameiginleg áhugamál,
svo ég býst við, að svo fari, að hann stingi
upp á því, að við giftum okkur. Ég veit, að
hann er alveg bálskotinn í mér. En ég hleypi
honum ekki of langt. Þannig á maður að
haga sér við karlmenn. Þeir hætta að bera
virðingu fyrir okkur, ef við föllum umsvifa-
laust fyrir þeim.“
Það var alveg að Jennýju komið að segja,
að hún hefði nú ekki orðið þess vör, að Brett
væri svona gagntekinn af ást, en hún þagði.
Henni fannst ástæðulaust að fara að skatt-
yrðast við Mónu.
NÆSTU vikurnar nærðist Jenný á salat-
blöðum og tómötum á morgnana, en þráði
með sjálfri sér eggin og rjómann, sem amma
hennar var vön að gefa henni. Tvisvar í viku
fór hún í gufubað og keypti sér einnig nudd-
tæki, sem hún notaði óspart. Á hverju kvöldi
æfði hún sig í grenningarleikfimi í baðher-
berginu, áður en hún háttaði, og grannskoð-
aði síðan líkama sinn til að ganga úr skugga
um, hvort hún hefði grennzt um lendarnar
og mittið. Hún gat ekki betur séð en að
allt hefði þetta borið tilætlaðan árangur. Að
vísu sá hún líka, að rósirnar á bústnum vöng-
um hennar voru að hverfa, en hjá því varð
auðvitað ekki komizt.
Stundum kenndi hún þreytu og tauga-
óstyrks, en hún áleit, að ekki yrði hjá þeim
vandkvæðum komizt og að árangurinn borg-